የሆሻፋጥ ካብቶም ዝበለጹ ነገስታት ይሁዳ ሓደ እዩ ነይሩ። ንኣምላኽ ይደሊ ነበረ፣ ብመገዲ ኣቦኡ ዳዊት ድማ ይኸይድ ነበረ። ኣብ ምድሪ ዝነበረ ኣምልኾ ጣኦት ኣወገደ። ህዝቡ ሕጊ እግዚኣብሔር ምእንቲ ኺምሃሩ ድማ ኣረጋግጸ። ብሓባር ብዝመጹ ጸላእቲ ሰራዊት ምስ ተወግአ፣ ንህዝቡ ንገጽ እግዚኣብሔር ኪደልዩ መርሖም፣ ድሕሪኡ ድማ ንዓኡ ንዓወት ኣመስገኖም። ጸሎቱ ኣብቲ እዋን እቲ ንዓና ብብዙሕ ትምህርቲ ዝመልአ እዩ።
ግናኸ የሆሻፋጥ ሓንቲ ዝተሰረተ ሓጢኣት ነበረቶ፦ ምስ ኣሓብ፣ እቲ ዝኸፍአ ንጉስ እስራኤል፣ ተሓባበረ። ደቆም ብምሕዝነት ተዋሓሓዱ፣ ንሱ ድማ ምስ ኣሓብ ኣብ ሓደ ኣስጋኢ ውግእ ምስ ሶርያ ተዋፈረ። ነቲ ወተሃደራዊ ወፍሪ ኺሓስቡ ኸለዉ፣ እዚ እግዚኣብሔራዊ ሰብኣይ እዚ ብዘይተገዳስነት ተቐሚጡ ነበረ፣ 400 ሓሰውቲ ነብያት ንጉስ ኣሓብ እናተዛረቡ፣ ዝኸፍአ ድማ፣ ሚኪያስ፣ እቲ ናይ ኣምላኽ ናይ ሓቂ ነብዪ፣ ሓቂ ስለ ዝተዛረበ እናተሰደደ።
በሓጺሩ፣ በዚ ጌጋ ምሕዝነት እዚ፣ የሆሻፋጥ ንቤተሰቡን ንመንግስቱን ኣሕሊፉ ሃበ፣ ኣብ ጌጋ ውግእ ተዋፈረ፣ ንርእሱ ንሓሰውቲ ነብያት ኣቃልዐ፣ ምስ ስደት ናይ ኣምላኽ ናይ ሓቂ ነብዪ ተሓባበረ፣ ብዘይካ ፍሉይ ምሕረት ኣምላኽ ንምድሓኑ ድማ ህይወቱ ምሰኣነ ነይሩ። እዚ ኸምዚ ዝበለ እግዚኣብሔራዊ ሰብኣይ ስለምንታይ ከምዚ ገይሩ ኢልካ ምሕታት ቀሊል እዩ። ምናልባት ንሕና ንርእስና ብዛዕባ ጌጋ ምሕዝነታትና እንተ ፈተሽና ይሓይሽ። ኣብ ህይወትና ንእግዚኣብሔር ዘየኽብሩ ምሕዝነታት እንተ ኣልዮም፣ ነቲ ካብ ክፉእ ንዝፍለዩ ዝሃቦም ናይ ጐይታና ጽቡቕ ተስፋ ንሓዞ፣ “ክቕበለኩም እየ፣ ኣቦ ኸኣ ክኾነኩም እየ” (2 ቈረ. 6:17–18)። ካልእ እንታይ ዝምድና እዩ ምስዚ ኺወዳደር ዝኽእል?
