ሃዋርያ ጳውሎስ ኣብ ካልእ ክፍሊ እዚ መጽሓፍ እዚ ከም ዝርከብ፡ ኣብ ከቢድ ኩነታት ነይሩ እዩ፡ “ክሳዕ ክንደይ ከም ዝኸበደናን ካብ ዓቕምና ንላዕሊ ከም ዝነበረን፡ ክሳዕ ክንደይ ከም ዝተስፋ ቆረጽናን፡ ህይወትና እውን ከይተረፈ ከም ዝጠፍአናን” (2 ቈረ. 1:8–9)። ብወጻኢ ዘሎ ሓደጋታት ከይተረፈ ጳውሎስ ኣይተስፋ ቆረጸን ወይ ኣይተስፋ ቆረጸን። ኣብ ክንድኡስ፡ ንርእሱ ምስ ዓወት ዝረኸበ ክርስቶስ ብምስክርነት ተለሊዩ ይርእያ ነበረ፡ “ንኣምላኽ ግና ምስጋና ይብጻሕ፡ ንሱ ብክርስቶስ ወትሩ ብዓወት ዝመርሓናን፡ ብኣና ድማ ኣብ ኩሉ ቦታ ሽታ ፍልጠቱ ዘስፋሕፍሕን እዩ” (2 ቈረ. 2:14)። ብግብሪ ጳውሎስን ስብከቱን፡ ጣዕሚ ሽታ ክርስቶስ ናብ ኣምላኽ ይዓርግ ነበረ። ጳውሎስ፡ ንርእሱ ሓላቒ ሓጥኣን ዝበለ፡ ኣምላኽ ንኽብሪ ኣምላኽ ብገጽ የሱስ ክርስቶስ ንኽበርህ ዘተንስኦ ዝዓበየ ኣቕሓ ኮነ (2 ቈረ. 4:6)። ኣምላኽ ጥራይ እዩ ኣብ ህይወት ዝኾነ ሰብ ከምዚ ዝበለ ለውጢ ከምጽእ ዝኽእል።
ሕጂ ድማ ኣምላኽ ኣብ ጳውሎስ ዝገበሮ፡ ኣብ ነፍሲ ወከፍና ዝኣመና እውን ይገብር ኣሎ። ኣምላኽ ብመንፈሱ ንክርስቶስ ኣብ ልብና ይጽሕፍ ኣሎ፡ “ንስኻትኩም መልእኽቲ ክርስቶስ ኢኹም … ብቐለም ዘይኮነስ ብመንፈስ ህያው ኣምላኽ እተጻሕፈ፡ ኣብ ጽላት እምኒ ዘይኮነስ ኣብ ጽላት … ልቢ” (2 ቈረ. 3:3)። ሕጊ እዚ ክገብር ኣይከኣለን። ሕጊ ኣብ ጽላት እምኒ ተጻሒፉ ነበረን ኣምላኽ ብጽድቂ ካብ ሰብ ዝሓተቶ ይገልጽ ነበረን። ንሰብ እንታይ ክገብር ከም ዘለዎ ጥራይ ክነግሮ ይኽእል ነበረ፡ ሕጊ ግና ክልውጦ ወይ ሓይሊ ክህቦ ኣይከኣለን።
ክርስትያን ኣብ ክርስቶስ ሓድሽ ህይወት ዝተቐበለን፡ ብናይ ኣምላኽ ዝኾነ ዝሕጎስ ሓድሽ ባህርይ ዝረኸበን እዩ። መንፈስ ቅዱስ ሕጂ ኣብቲ ምእመን ይነብርን፡ ልቢ ብክርስቶስ ይሕዝን፡ ኣብኡ ድማ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ተቐሚጡ ኣሎ። ንኽብሪ እግዚአብሔር ክንርኢ ከለና፡ ለውጢ ይፍጠር፡ ናብ ምስሊ ክርስቶስ ይልውጠና።
