ኣምላኽ ንፈርኦን፣ “ወደይ ይኺድ፣ ምእንቲ ኼገልግለኒ” (ዘጸ. 4:23) ኢሉ ነይሩ። ድሕሪ ዓሰርተ መዓት፣ እስራኤል ካብ ግብጺ ባርነት ተናጊፎም ነይሮም፣ ምእንቲ ንእግዚኣብሔር ኬገልግሉ። ይኹን እምበር፣ ካብ ባርነት ምስ ተናገፉን ብበረኻ ኺሓልፉ ኸለዉን፣ ንዕኡ ኼገልግሉ ኸም ዘይከኣሉ ግልጺ ዀነ። ሰለስተ ሳዕ፣ “ኵሉ እቲ የሆዋ ዝበሎ ኽንገብር ኢና” ኢሎም እኳ እንተ ነበሩ፣ ብፍጹም ፈሺሎም። ታሪኽ ቤተ ክርስቲያን ዝዓበየ ውድቀት የርኢ። ንሕና ምእመናን መንፈስ ኣምላኽ ተቐቢልና፣ ንኣምላኽ ኬገልግልና ዘኽእለና። ይኹን እምበር፣ መልእኽቲ ላኦድቅያ ንእግዚኣብሔር ኣብ ደገን ኣብዛ እንነብረላ ዘሎና መዓልቲ ተነጺጉን ከም ዘሎ የርኢ (ራእ. 3:14–21)።
ግናኸ ነዛ ናይ ሎሚ ጥቕሲ ኽንርእያ ኸለና፣ ሓደ ግሩም ሓቂ ንመሃር። ኩነታት ህዝቢ ኣምላኽ ዝዀነ ይኹን፣ ውድቀታቶም ዝዀነ ይኹን፣ ስሞም ብቐጻሊ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ነበረ፣ ኣብ ክልተ ኣእማን መዘከርታ ኣብ ኣፍራስ ሊቀ ካህን ተቐሪጹ (ዘጸ. 28:12)። ስሞም ድማ ኣብ ዓሰርተው ክልተ ኽቡራት ኣእማን ኣብ መርበብ ድርብ ልብ ኣብ ልቡ ተጻሒፉ ነበረ። ካብዚ ዝበለ ሓላውን ዝያዳ ቅርብን ቦታ ኺህሉ ይኽእል ድዩ፧ ህዝቢ እኳ እንተ ፈሸለ፣ ኣምላኽ ነቶም ስማት ኪዝክር ደለየ፣ ንመሰላቱ ኸይጎድእ ኰይኑ ግን፡ ኣብ መርበብ ድርብ ልብ ፍርዲ ተሓልዩ ነበረ። እወ፣ ህዝቢ ብዙሕ ግዜ ፈሺሉ፤ ሙሴ እኳ፣ እቲ ኣብ ምድሪ ዝነበረ ለዋህ ሰብኣይ፣ ንትእዛዝ ኣምላኽ ተጋጊዩ። ግናኸ ሊቀ ካህን ናብ መቕደስ ኪኣቱ ኸሎ፣ እዞም ስማት እዚኦም ከም ቀጻሊ መዘከርታ ናብ ቅድሚ ኣምላኽ ይቕመጡ ነበሩ።
ስለዚ እግዚኣብሔር የሱስ፣ እቲ ዓብዪ ሊቀ ካህናና፣ ኣብ የማን ኣምላኽ ተቐሚጡ ኣሎ እሞ ኣብኡ ይውክለና። ካብኡ ኸኣ የበርትዓናን ኣብ በረኻዊ ጉዕዞና ኽንቅጽል ዘድልየና ሃብቲ የቕርበልናን።
