ኣብዚ ቓላት እዚ፡ ንመጽሓፍ ምሳሌታት መለኮታዊ ምኽንያት ኣሎና። ኣምላኽ ነቶም ነቲ ኣብኡ ተመዝጊቡ ዘሎ ዚሰምዑ ኩሎም፡ ካብቲ ልቢ ዜሰብር ተመክሮታትን ዕላማ-ኣልቦ ምጥፍፋእን ናይቲ ኺጽሕፎ እተመርጸ ሰብ ኬድሕኖም ይደሊ።
ናይ ዓለም ባዶነትን ባህርይ ሓጢኣትን ዚምሃሩሉ ኽልተ መገድታት ኣለዉ። ሓደ፡ እቲ ዝበዝሐ መገዲ ድማ፡ ነፍሲ ወከፍ ንባዕሉ እሾኻዊ መገዲ ኺረግጽ እዩ። ከምኡ ምግባር ማለት ካብ ኣምላኽ ምፍላይ መሪር ምጥዓም ማለት እዩ። እቲ ሓደ ቕኑዕ መገዲ ድማ፡ ኩሉ ኣብ ቅድሚኡ ዀይንካ፡ ብዛዕባኡ ቓሉ እናተቐበልካ ምምሃር እዩ። እቲ ዝደኸመ ልቢ ሰሎሞን፡ ነቲ ስጕምትታቱ ብሓቂ ዜሰናስን ውሉድ ኣምላኽ ክፋሉ ኪኸውን ኣይግብኦን።
ሰብኣዊ ምትእኽኻብ ጥበብ፡ ሓሳባት ከም ባዕልና ዝኣመሰሉ ሰባት ጥራይ እዩ። ኣብ ጥበብ ጽሑፋት መጽሓፍ ቅዱስ፡ ከምቲ ኣብ ካልእ ኩሉ ቅዱስ ጽሑፍ ዘሎ፡ ትንፋስ መንፈስ ኣምላኽ ኣሎና። እዚ ግሩም ጸጋ እዩ፡ ነቲ ንዓለማት ብቓሉ ዝፈጠረ፡ ምድሓን ዝገበረ፡ ብመጨረሻ ድማ ጽድቂ ዚነብረሉ ሓድሽ ሰማይን ሓድሽ ምድርን ዜምጽእ፡ ንሱ፡ እቲ ልዑልን ክቡርን ንዘለኣለም ዚነብር፡ ብጸጋኡ ጐንጺፉ ንዝርዝር ህይወት ፍጥራኑ ኣብዚ ምድሪ ምምሃሩ፡ እዚ ንዘለኣለም ንኣምልኾን ንምግናይን ምኽንያት እዩ። እቲ ዝፈጠረንን ዘድሓነንን ኣምላኽ፡ ብዛዕባ ባህርየይ ኣብ ስድራቤት፡ ቦታይ ኣብ ሕብረተሰብ፡ ከምኡውን ኣገባባተይ ኣብ ንግዲ ኺምህረኒ ትሕቲ ክብሩ ኸም ዘይርእዮ እንተዀይኑ፡ ንኹሉ እቲ ዝገብሮ ነገር እንታይ ኣገዳስነት ኣለዎ። ብመሰረት መጽሓፍ ምሳሌታት እንተደኣ ገይረ፡ ኣብ ኩሉ ዝምድናታት ህይወት፡ “ብፍጹም መገዲ ብጥበብ ክመላለስ” እየ (መዝ. 101:2)።
