«ንዓና ንዝድሕኑ ዘሎና፣» መልእኽቲ መስቀል ሓይሊ ኣምላኽ እዩ። ንዝተረፉ ደቂ ሰብ ግና ዕሽነት ጥራይ እዩ። ምሉእ ትርጉም መስቀል—ብጽድቂ ኣምላኽ ዝድለ ሞት ጻድቕ ሰብ፣ ንሓጥኣን ዝወሃብ ናጻ ይቕረታ፣ ንተፈጥሮኣዊ ሰብ ምእላይ—ምስ ሰብኣዊ ምኽንያት ዝጋጮ ብዙሕ ሓቅታት እዩ። ብኣንጻሩ፣ ተኣምራትን ዘደንቕ ተግባራትን እንተ ተዋሂቡ፣ ምስ ስነ-ምግባራዊ ሕጊ ዝሓይሽ ዕላማን ጻዕሪ ዝሓትት—ጽቡቕ፣ እዚ ንሓደ እኳ ዘየጕሂ ሃይማኖት እዩ። እምበኣር! ኩሎም እቶም ጥበበኛታት፣ ጸሓፍቲ፣ ተቓወምቲ፣ ብሓጺሩ ሓያላት ኣእምሮታት ናይቲ ዘመን፣ ከምኡ እውን ናይ ኩሉ ዘመን፣ ብሓደ ዘፍርህ ኣርእስቲ ተሰሪዖም ኣለዉ፦ «እቶም ዝጠፍኡ ዘለዉ» (ቁ. 18)።
ኣብቶም ብእግዚኣብሔር ዝደሓኑ ብዙሓት ጥበበኛታት፣ ሓያላት ወይ ክቡራት ሰባት ከም ዘየለ ሓቂ እዩ (ቁ. 26)፣ ከመይሲ «ከም ቈልዑ» ንምዃን (ማቴ. 18:3፤ 11:25) ንኣኦም ዝኸበደ እዩ። ኣምላኽ ንርእሱ ንምምጓስ፣ ድኹም፣ ንኡስን ንዑቕን ዝኾነ ይመርጽ፣ ክርስትያናት ድማ ብግምት ዓለም ከምኡ እዮም። ግናኸ፣ ኣብ ክርስቶስ ስለ ዘለዉን ንሱ ድማ ሓይሊ፣ ጥበብ፣ ጽድቂ፣ ቅድስናን ምድሓንን ተቖጺሩሎም ስለ ዘሎ (1 ቈረ. 1:24, 30)፣ ዋጋኦም እንታይ እዩ?
