መስቀል ኣብ ማእከል እከይ ዓለም፣ ኣብ ካልእ ቦታ ዘይርከብ ብዝኾነ መገዲ፣ መግለጺ ሰናይነት ነበረ። ኣብ ግዜ ህይወት ክርስቶስ ሰማያት ኣብኡ ይኽፈቱ፣ ንፍጽምናኡን ንሓጐስ ኣቦ ኣብኡን ይመስክሩ ነበሩ፤ በዚ ድማ ነቲ ኸምዚ ዝበለ ሰናይነት ክጻረር ዝኽእል ልቢ ዘለዎ ዘሰምብድ እከይ እመሃር። ናብ መስቀል ምስ መጻእኩ፣ ክንደይ ዘሕዝን ፍጥረት ከም ዝኾንኩ እርኢ፤ ነዚ ብሩኽ ዝኾነ ጸሊአዮ፣ ካብኡ ንላዕሊ ድማ ሓጢኣተይ ናብኡ ኣምጺኦሞ።
ግናኸ ሕጂ ኣብኡ የለን! ናብ መስቀል እመጽእ፣ ኣብኡ ድማ ክርስቶስ የለን። ኣበይ እዩ? ኣብ የማን ኣምላኽ ተቐሚጡ ኣሎ። ግናኸ ሓጢኣተይ ናብ መስቀል ኣምጺኦሞ፤ ኣብኡ ኣብኡ ነበሩ። ምስኦም ኣብ ክብሪ ናብ የማን ኣምላኽ ከይዱ ድዩ? ኣይፋሉን! እንታይ ኮይኖም? ኣብ መስቀል ኣምላኽ ንሓጢኣተይ ኣብ ክርስቶስ ከለዉ ከም ዝፈትሖም እረክብ። ንሓጢኣትና ባዕሉ ምስ ኣንጽሀ እዩ ኣብ የማን ግርማ ኣብ ላዕሊ ተቐመጠ (እብ. 1፡3)። እቶም ኣይሁዳውያን ካህናት ኩሉ መዓልቲ ደው ኢሎም፣ ብዙሕ ግዜ ሓደ ዓይነት መስዋእቲ የቕርቡ ነበሩ፣ ግናኸ እዚ ሰብኣይ እዚ፣ ሓንቲ መስዋእቲ ንሓጢኣት ምስ ኣቕረበ፣ ንዘለኣለም ተቐመጠ።
ከምቲ ጽሑፋት ዝብልዎ፣ ንሓጢኣትና ሞተ። ኣብኡ ንኣና ሓጢኣት ኮነ፤ ንሓጢኣትና ኣብ ገዛእ ስጋኡ ኣብ ዕንጨይቲ ጸረ፣ በዚ ድማ ነቲ ዘሰምብድ ጽዋእ ቍጥዓ ኣምላኽ ክሰቲ ነበሮ። ግናኸ ኩሉ ተወዲኡ፣ ሕጂ ድማ ኣብ የማን ኣምላኽ ተቐሚጡ ምስ ረኣኹዎ፣ ነቲ ሓንሳብ ንሓዋሩ ዝተገብረ ዕዮ ውጽኢታዊ ምዃኑ ክኣምን ግዴታ ኣለኒ። ስለዚ እቲ ኣምላኺ ናብ ኣምላኽ ክመጽእ ኣይክእልን እዩ፣ ክርስቶስ፣ ንሓጢኣቱ ዝጸረ፣ ኣብኡ ከም ዘሎ እንተ ዘይረኸበ፣ ናብ ብጽእና እቲ በደሉ ዝተሓድገሉ ሰብ ድማ እንተ ዘይኣተወ። ኣብቲ ሞት፣ ኣምላኽ ብኹሉ ዝኾኖ ብፍጹም ተኸቢሩ፣ ኣብተን ግዜ ድማ፣ ድሌት ሰብ ተማሊኡ።
