እቲ ጸበባ ንዳዊት ሓቂ ነበረ። ኣብ ኣገዳሲ ግዜ እምነት ምጕዳል ንዳዊትን ሰቡን ምስ ፍልስጥኤማውያን ናብ ዘይቅዱስ ምሕዝነት ኣእተዎም፣ ንሳቶም ድማ ምስኦም ንምብኣስ ኣብ ልዕሊ እስራኤል፣ ህዝቢ ኣምላኽ፣ ተዳልዮም ነበሩ። እዚ ኣምላኽ ዘይፈቕዶ ነገር ነበረ። ኣብ መደብ ኣምላኽ፣ ንሳኦል ንጉስ ብሰሪ ዘይምእዛዙን ትዕቢቱን ንምቕጻዕ ንፍልስጥኤማውያን ከም በትሩ ይጥቀመሎም ነበረ። ብምሕረት ኣምላኽ፣ ኣምላኽ ነዚ ኣፍረሰን ንዳዊት ድማ ምስ ኣሕዋቱ ካብ ምብኣስ ከለከሎን።
ዳዊትን ሰቡን ናብ ጺቅላግ ምስ ተመልሱ፣ ነታ ከተማ ብሓዊ ተቓጺላን ኣንስቶምን ደቆምን ብኣማሌቃውያን ተማሪኾምን ረኸብዋ። ገሊኦም ካብቶም ንዳዊት ዝሰዓቡ ሰባት፣ ብዓብዪ ስእነቶም ስለ ዝሓዘኑ፣ ንዕኡ ብዳርባ እምኒ ንምቕታል ተዳልዮም ነበሩ። ዳዊት ብኸቢድ መገዲ፣ ናይ ገዛእ ርእሱ ምኽንያት ንዕኡን ሰቡን ናብቲ ክወግዶ ዝደለዮ ሓደጋ ከም ዘእተዎም ይምሃር ነበረ። ግናኸ ኣብ ዓብዪ ጸበባኡ፣ ዳዊት ንርእሱ ብእግዚኣብሄር ኣምላኹ ከም ዘበርትዐ ንብብ። ዳዊት ድሕሪኡ ንኣብያታር ካህን ጸዊዑ ንእግዚኣብሄር ሓተተ—እዚ ቕድሚ ሕጂ ክገብሮ ዝሰኣኖ ነገር ነበረ። ሕጂ እግዚኣብሄር ንዳዊት ንጸላኢ ክስዕቦ ይነግሮን ብዓወት ድማ የረጋግጸሉን። በዚ ድማ ዳዊት ዝጠፍኤ ኩሉ ይረክብ። ካብኦም ዝተወስደ ኩሉ ምንም ኣይጐደለን።
ክንደይ ግዜ ኢና ንሕና ንርእስና ኣብ እንረኽበሉ ጸገማት ኣበርክቶ እንገብር። ግናኸ እግዚኣብሄር ኣብ ፍቕሩን ምድላይ ህዝቡን ዘይቅየር ይተርፍ። ንሱ ነዘን ፈተናታት እዚኤን ካብ ትዕቢትናን ትዕቢትናን ንምርሓቕን ናብኡ ንምቕራብን ይጥቀመለን። ኣዒንትና ካብ ርእስና ኣርሒቕና ኣብ እግዚኣብሄር ምስ ኣተኮርና፣ ንሱ ብቕኑዕ መገዲ ክመርሓና እዩ፦ “ኣነ ኽምህረካን ክትከዶ ዘሎካ መገዲ ኽሕብረካን እየ፣ ብዓይነይ ክመርሓካ እየ” (መዝ. 32:8)።
