ገላትያ፡ ናብ ኣኼባታት ከባቢ ገላትያ (ምናልባት “ጸባዊ” ማለት እዩ) ዝተጻሕፈት፡ ንኽፉእ ትምህርቲ፡ ግብሪ ሕጊ ንመገዲ ምእመን መለክዒ ከም ዝኸውን፡ ብሓያል ተቓውሞ እተጻሕፈት እያ። ብጸጋ ብእምነት እንተደሓኑ እኳ፡ ሕጊ ግና ንድሕነቶም ንምሕላው ከም ስርዓት ወሲኾም ነበሩ። እዚ ምሕዋስ እዚ ንኣምላኽ፡ ንኣምላኽ ዅሉ ጸጋ፡ ጽዩፍ እዩ።
ሃዋርያ ጳውሎስ፡ እቲ ብፁዕ ሰብ ክርስቶስ እምበር፡ ሕጊ ንመገዲ ምእመን መለክዒ ከም ዘይኮነ፡ መንፈስ ኣምላኽ ድማ ንኣምላኽ ንምምልላስ ሓይሊ ከም ዝኾነ የርኢ። መስቀል ክርስቶስ፡ ካብ ሰብ ብሕጊ ጽቡቕ ኪመጽእ ዘሎ ዅሉ ትጽቢት ዜቋርጽ፡ ብሓያልነት ይቐርብ። በቲ መስቀል እቲ ምእመን ንዓለም ተሰቒሉ እዩ፡ ስለዚ ኻብቲ ሕጋውነት እቲ ዚገዝእ ስርዓት ዝኾነሉ ዓለም ተቖሪጹ እዩ። ሕጂ ምስ “ሓድሽ ፍጥረት” (6፡15) ተራኺቡ ይርአ፡ ስለዚ ድማ ብስጋ ዘይኮነስ፡ ብመንፈስ ኪመላለስ ኣለዎ።
ሞት ክርስቶስ ኣብ ምዕራፍ 4፡ ካብ ባርነት ሕጊ ምድሓንና ኸም ዝኾነ ይርአ፡ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ናብ ክብርን ሓርነት ወድነትን ክንመጽእ—እዚ ቦታ እዚ ኣብ ብሉይ ኪዳን ፈጺሙ ኺፍለጥ ዘይከኣለ እዩ፡ ግናኸ ኣብዚ ዘመን ጸጋ ንዅሎም ቅዱሳን ሓቂ እዩ። ከምቲ ቍጽርታት 3 ክሳዕ 7 ዜርእይዎ፡ ደቂ ኣምላኽ ብውልድነት ኢና፡ ብመለኮታዊ መገዲ ኣብቲ ቦታ ስለ ዝተቐመጥና። እዚ ደብዳበ ናብ ገላትያ ኻብ ስስዐ፡ ካብ እምነት ብስጋ፡ ከምኡውን ካብቲ ብሕጋዊ ኣተሓሳስባ ዚፍጠር ዘይተቈጽረ ክፉእ ነገር ንምድሓን ክንደይ ኣገዳሲ እዩ።
