“ብሓደ ሰብኣይ ሓጢኣት ናብ ዓለም ኣተወ፡ ብሓጢኣት ድማ ሞት” (ሮሜ 5:12) ፡ በዚ ድማ ሰብ ካብ ኣምላኽ ርሑቕ ኮነ። ኣዳም ካብ ኦም ፍልጠት ጽቡቕን ክፉእን ከይበልዕ ኣምላኽ ዝሃቦ ትእዛዝ ብምጥሓሱ፡ ካብ ገነት ተባረረ፡ ኣምላኽ ድማ “ምብራቕ ገነት ኤድን ኸሩቤልን ናብ ኦም ህይወት ዚወስድ መገዲ ኺሕሉ ዚዘውር ሃልሃልታ ሰይፍን ኣንበረ” (ዘፍጥረት 3:24) ። እዚ ኸኣ ሓዘን ዝመልኦ ሳዕቤን ዘይምእዛዝ ንኣምላኽ እዩ ነይሩ። እሞኸ ሰብ ከመይ ገይሩ ናብ ኣምላኽ ኪቐርብ ይኽእል፧
ቃየንን ኣቤልን ሓው ንሓው ነበሩ፡ ኣብ ሓንቲ ስድራቤት ድማ ተወሊዶምን ዓብዮምን። ኣምላኽ ንኣዳምን ሄዋንን ድሕሪ ምብራቕ ቆጽሊ በለስ ዝገበሮም ከም ዝነበሩ፡ ንሳቶም እውን ካባታት ቈርበት ለቢሶም ክኾኑ ኣለዎም (ዘፍጥረት 3:21) ። ድሕሪ ግዜ ቃየንን ኣቤልን መስዋእቶም ናብ ኣምላኽ ኣቕረቡ። ቃየን፡ ገባር ስለ ዝነበረ፡ ካብ ፍረ ምድሪ ኣቕረበ። ኣምላኽ ምድሪ ብሰንኪ ሓጢኣት ስለ ዝረገማ፡ ንምርካቡ ብዙሕ ጻዕሪ ከም ዝገበረ ፍሉጥ እዩ። ብዘይካዚ፡ ብዝገበሮ ጻዕሪ፡ ኣምላኽ ብመስዋእቲ ቃየን ኣይተሓጎሰን፡ ኣይተቐበሎን።
ኣቤል እውን መስዋእቲ ኣቕረበ። ካብ በዅሪ መጓሰኡ ኣቕረበ፡ ኣምላኽ ድማ በዚ መስዋእቲ እዚ ተሓጎሰ። እዚ መስዋእቲ እዚኸ እንታይ እዩ ፍሉይ ዝገበሮ፧ ኣቤል ንምሽፋን መገዲ ኣምላኽ ተማሂሩ ነይሩ። እንስሳ ተሓሪዱ፡ ደም ፈሲሱ፡ ህይወት ተፈሲሱ፡ ኣምላኽ ድማ ካብ ቈርበት ምሽፋን ገይሩሎም። እዚ ኣምላኽ ንምሽፋንና ወዱ፡ ገንሸል ኣምላኽ፡ ብሞቱ ሓጢኣት ዘርሓቐ፡ ብምልኣኽ ከመይ ገይሩ ከም ዘዳለወና ዘርኢ ጽቡቕ ምሳሌ እዩ። ብእምነት ንጐይታ የሱስ ክርስቶስ ዚቕበሉ ኩሎም፡ ብመሰረት እዚ ፍጹም፡ ዝተፈጸመ ዕዮ እዚ ብኣምላኽ ተቐባልነት ይረኽቡ። “ንኣምላኽ ብዘይንገር ህያቡ ምስጋና ይኹኖ!” (2 ቈረንቶስ 9:15) ።
