ኣብዚ ናይ ጊድዮን ምድላዋዊ መስርሕ ኣዝዩ ኣገዳሲ ደረጃ ንበጽሕ። ናብቲ ዓብይን ዓለማዊን ሕጊ ኣገልገልቲ ኣምላኽ፡ ማለት፡ “ድኹም ምስ ዝኸውን፡ ሽዑ እየ ብርቱዕ ዝኸውን” ዚብል፡ ብግብሪን ብተመክሮን ኪኣቱ ተጸዊዑ። እዚ ኣዝዩ ክቡር ሕጊ እዩ፡ ኣብ ትምህርቲ ኩሎም ኣገልገልቲ ክርስቶስ ድማ ኣገዳሲ ኣካል እዩ። ሓደ እኳ ኣብ ዕዮ ጐይታ ኺጥቀም ወይ ኣብ መለኮታዊ ህይወት ኪዓቢ ኸም ዚኽእል፡ ነዚ ክቡር መርሆ እዚ ብሓቂ ከይተረድኦ ኣይሕሰብ። ንባህሪ ሓቀኛ ኣገልጋሊ ክርስቶስ ንምምስራት ፍጹም ኣገዳሲ ኸም ዝኾነ ንኣምን። ኣብ ዘይተፈልጠሉ፡ ኣብ ዘይተሰምዓሉ፡ ኣብ ዘይተረድኣሉ ቦታ፡ ብዝኾነ ይኹን መልክዕ ዘይተገዝአነት፡ ዘይተሰባበረነት፡ ርእሰ-ምልካት ኪህሉ እዩ። ብዙሕ ወይ ሒደት ርእሰ-ምትእምማን ኪህሉ እዩ፡ ኣብ ዝተፈላለዩ ቦታታት ድማ ነጥብታትን ኣንጻራዊ ኣረኣእያታትን ኪርአ እዩ፡ ንኹሉ ጽቡቕ፡ ጠቓሚ፡ ቅዱስ ነገር ድማ ከም መዓንቀፊ ኪኸውን እዩ።
ብኻልእ ወገን፡ እቲ ኣብ ላዕሊ ተጠቒሱ ዘሎ ዓብዪ መርሆ ስድራቤት ምስ ተማህረ፡ ኣብ መለኮታዊ ህላዌ “ድኹም ምስ ዝኸውን፡ ሽዑ እየ ብርቱዕ ዝኸውን” ኪብል ምስ ተማህረ፡ ባህሪ ኣብ ሚዛን መቕደስ ምስ ተመዘነ፡ ኣብኡ ኩሉ ግዜ መጠን ናይ ምብትታን፡ ልስላሴ፡ ርህራሄ መንፈስ ክትረክብ ኢኻ፤ እዚ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ዓብዪ ልቢ፡ ንኹሉ ጽቡቕ ዕዮ ድሉውነት፡ ከምኡ’ውን እቲ ጽቡቕ ናይ ኣእምሮ ተጣጣፊነት፡ ንኹሉ እቲ ንዕዮ ኣምላኽ ኣዝዩ ዚዓግት ንእሽቶ ርእሰ-ፍቕራዊ ሓሳባት ኪሰግር ዚኽእል እዩ።
ብሓጺሩ፡ ልቢ ፈለማ ኺብተኽ ኣለዎ፡ ድሕሪኡ ድማ ምሉእ ኪኸውን፤ ምሉእ ምስ ኮነ ድማ፡ ብዘይ ምፍልላይ ንክርስቶስን ንቕዱስ ኣገልግሎቱን ኪውሃብ ኣለዎ።
