ብዛዕባ ኩነታት ዓለም፡ ብምርሓቕ ክርስቶስ ጥራይ ተቐይሩ፡ ኣብቲ ሓደ ኩነታት ይነብር ኣሎ። ሓጢኣት ካብ ዓለም ኣይወጸን፡ ሰባት ከም ጥንቲ ን“ሌጌዎን” ብመቓውሕን ሰንሰለትን ከም ዝኣሰርዎ (ማር. 5:9)፡ ሓጢኣት ኪኣስሩን ክፉእ ኪገትኡን ይፍትን ኣለዉ፡ ዝከኣሎም ኪገብሩ ጀሚሮም ኣለዉ። ብዛዕባ ዕብየት ይዛረቡ፡ ብሓደ መገዲ ኸኣ፡ ብዛዕባ ፍልፍላትን ምቹኣትን፡ ኣሎ፡ ግናኸ ብስነ-ምግባር ኣሎዶ፧ ኣብ ምእዛዝ ውሉዳት፡ ከምኡውን ኣብ ምውፋይ ኣገልገልቲ፡ ከምኡውን ኣብ ኩሉ ዝምድናታት ህይወት ኣብ ምእማን ዝኾነ ዕብየት ኣይርእን እየ፡ ግናኸ ግሩም ዘይምጽንዓት፡ ከምኡውን ካብ ቅድሚ ሕጂ ዝዓበየ እርኢ እየ።
ኣብ ባቡራትን ቴሌግራፋትን ካልእን ዕብየት ኣሎ፡ ግናኸ እዚ ምስ ዝምድና ሰብ ምስ ኣምላኽ ወይ ምስ ጎረቤቱ ዝኾነ ይኹን ዝምድና የብሉን። ብዛዕባ ስነ-ምግባራዊ ኩነታት፡ ብሓደ ነገር ጥራይ ብልህነት ምህላው ኣገዳሲ ኣይኮነን፡ ኣብ ቴሌግራፋት ወይ ሳይንስ ዝበለጸ ብልህ ሰብ ክትረክብ ትኽእል ኢኻ፡ እሞ ኸኣ ሓደ ዚጸርፍ ወይ ናብ ኣምላኽ ዚቐርብ ሰብ ክትረክብ ትኽእል ኢኻ፡ ምስኡ ዝኾነ ይኹን ዝምድና የብሉን። ድሕሪ ኹሉ ኸኣ፡ ምስ ሞትካ፡ ቴሌግራፍ ይሃሉ ወይ ኣይሃሉ እንታይ ክትከውን ኢኻ፧ ኩነታት ነፍሲ ናብ ካልእ ዓለም ናይ ነገራት እዩ ዚምልከት—ከምቲ ንፍቓዱን ንፍትወታቱን ዜገልግል ጥራይ—ኣብኡ ኸኣ ጽቡቕን ክፉእን ብመስቀል ናብ ፍጻሜ ይበጽሑ፡ ኣምላኽ ከኣ ብጸጋን ጽድቅን ይግለጽ፡ ብፍጹም ይኸብር ከምኡውን ሓጢኣትና ይጸር።
እቲ ዕዮ ኩሉ ኣብ መስቀል ተፈጺሙን ተዛዚሙን እዩ፡ ብጽድቂ እውን ተቐቢሉ እዩ፡ ክርስቶስ ከኣ ኣብ የማን ኣምላኽ ተቐሚጡ ኣሎ፡ ክሳዕ ዓብዪ ሓይሉ ዚወስድን ዚገዝእን። ጐይታ የሱስ ክርስቶስ እንደገና ምስ መጸ፡ ኩሎም ጸላእቱ ኣብ ትሕቲ እግሩ ኽሳዕ ዚቕመጡ ኺገዝእ እዩ፡ በረኸት ከኣ ኣብ ሓድሽ ሰማይን ሓድሽ ምድርን ምሉእ ኪኸውን እዩ።
