ክንደይ ዝገርም ፍልልይ፡ ጎልጎታን ኣታኽልትን! ሓደ “ቦታ ርእሲ” ነበረ፡ ኣብኡ ጐይታ የሱስ ብጸላእቱ ተወጊኡ ኣብ መስቀል እተሰቕለሉ፣ እቲ ሓደ ድማ ዮሴፍ ኣርማትያን ኒቆዲሞስን ብትብዓት፡ ብጥንቃቐን ብኽብረትን ስጋኡ ኣብ ዝግባእ መቓብር ዘንበርሉ ኣታኽልቲ ነበረ (ማቴ. 27:57–60፤ ዮሃ. 19:38–40)።
ጎልጎታ ንትዕቢተኛ ግናኸ ከንቱ ጥበብ ሰብ መዘከርታ እዩ፡ እቲ ንጐይታና ናብ መስቀል ዘብጽሖ። ሃዋርያ ጳውሎስ ብዛዕባ “ሕቡእ ጥበብ” ኣምላኽ ይጽሕፍ (1 ቈረ. 2:7–8)።
እዚ ኣታኽልቲ እዚ ኣብ ቅዱሳት ጽሑፋት ስሙ ኣይተጠቕሰን። ትርጉሙ ድማ ሓድሽ መቓብር ኣብኡ ስለ ዝነበረ እዩ፡ “ኣብኡ ገና ሓደ እኳ ኣይተቐብረን ነበረ።” ንኣካላት እቲ ቅዱስ መከራ ዝረኣየ ይኸውን ነበረ፡ ከምቲ ዳዊት ኣብ መዝሙር 16:10 ዝጸሓፎ፡ “ነፍሰይ ኣብ ሲኦል ኣይትሓድጋን ኢኻ፡ ቅዱስካ ድማ ጥፍኣት ኪርኢ ኣይትፈቅድን ኢኻ።”
ስጋ ጐይታና ኣብቲ መቓብር ሰለስተ መዓልቲ ተቐብረ፡ ካብ ምሸት ዓርቢ (ሉቃ. 23:54) ጀሚሩ፡ ክሳዕ ቀዳማይ መዓልቲ ናይ ሓዳስ ሰሙን ንግሆ፡ ካብ ምዉታት ተንስአሉ (ዮሃ. 20:1)። እወ፡ ንሓጢኣትና ብሓቂ ሞይቱ ነበረ፡ ግን ሞት ኪሕዞ ኣይከኣለን (1 ቈረ. 15:3–4)።
እቲ ኣታኽልቲ ቅድሚኡ ክንደይ ዝሳሕብ ወይ ጽቡቕ ዝተሓልወ ይኹን እምበር፡ በቲ ንግሆ ናብ ትርኢት ክብሪ ተለወጠ። ህይወቱ እንደገና ወሰደ (ዮሃ. 10:17)፡ “ብመንፈስ ድማ ህያው ኰነ” (1 ጴጥ. 3:18፤ ሮሜ 8:11) ከምኡ’ውን “ብኽብሪ ኣቦ ካብ ምዉታት ተንስአ” (ሮሜ 6:4)። እወ፡ ምሉእ ኣምላኽነት ተሳቲፉ ነበረ።
ጐይታና ኸምቲ ሓርማዝ ንግሆ ክንደይ ዝሳሕብ እዩ (ምስ. መዝ. 22)፡ “ትንሳኤን ህይወትን” (ዮሃ. 11:25)፡ “በዅሪ ኻብ ምዉታት” (ቈሎ. 1:18)። እዚ ኸኣ ቅድሚ ናብኡ ምጽዋዑ ኣብዚ መዓልታት እዚ ምትብባዕ ይሃበና።
