እቲ ርኹስ ዚብል ቃል “ዘይኣምላኻዊ ወይ ዓለማዊ ሰብ” ተባሂሉ ኺትርጐም ይኽእል እዩ። ዓለማዊነት ጸላኢ ኣምልኾ እዩ። ክርስትያን ሰለስተ መሰረታዊ ጸላእቲ ከም ዘለዎ ንፈልጥ ኢና፡ ዓለም፡ ስጋ፡ ሰይጣን። ስጋ ንመንፈስ ከም ዚቃወም (ገላ. 5:17)፡ ሰይጣን ከኣ ንእግዚኣብሔር የሱስ ክርስቶስ ብቐጥታ ከም ዚቃወም፡ ስርዓት ዓለም ከኣ ንጽድቂ ኣቦ ከም ዚቃወም ብዙሕ ግዜ ተጠቒሱ ኣሎ። ያእቆብ “ምስ ዓለም ምዕርራይ ምስ ኣምላኽ ጽልኢ ምዃኑ” የዘኻኽረና፡ “ስለዚ ኸኣ፡ ምስ ዓለም ዓርኪ ኺኸውን ዚደሊ ኹሉ ንርእሱ ጸላኢ ኣምላኽ ይገብር” ይብል። እቲ ኣረጊት ሃዋርያ ዮሃንስ ከኣ፡ “ንዓለም ወይ ኣብ ዓለም ዘሎ ነገር ኣይትፍቀሩ። ሓደ እኳ ንዓለም እንተ ፈተወ፡ ፍቕሪ ኣቦ ኣብኡ የብሉን” (1 ዮሃ. 2:15) ኺብል እዩ።
ዓለማዊነት ብዛዕባ ንጥፈታትና—እንታይ ከም እንገብርን ኣበይ ከም እንገብሮን—ዘይኮነስ፡ ብዛዕባ ኣተሓሳስባና ምዃኑ ኽንርዳእ ኣገዳሲ እዩ። ሓደ ክርስትያን ካብ ዘጠራጥር መዘናግዒታትን ዘጠራጥር ቦታታትን ርሑቕ ኪኸውን፡ ግናኸ ንዓለም ኪፈቱ ይኽእል እዩ። ዓለማዊነት ብዝያዳ ናይ ልቢ ጉዳይ እዩ፡ ንፍቕርናን ንኽእለትናን ዚጸሉ እዩ። ንልብና ብምትእስሳር ምስ ፍቕሪ ኣምላኽ ይጸሉ፡ ንኽእለትና ኸኣ ንፍቓድ ኣምላኽ ብምእዛዝ ይጸሉ እዩ። ኣብ መዳይ ኣምልኾ፡ እዛ ዓለም እዚኣ ሕጂ፡ ግናኸ ንሓጺር ግዜ፡ ኣብ ትሕቲ ግዝኣት እቲ ኽፉእ ምዃና ምዝካር እውን ይሕግዝ (ኤፌ. 2:2, 6:12፤ ዮሃ. 12:31, 14:30, 16:11)። ከም ምእመናን ብክርስቶስ፡ “ዓለም ንዓይ ተሰቒላ እያ፡ ኣነ ኸኣ ንዓለም” (ገላ. 6:14)፡ “ካብ ዓለም ዘይረኸስና” ኽንከውን ኣሎና (ያእ. 1:27)።
እዚ ኹሉ ኺብሃል ከሎ፡ ዓለማዊነት ጸላኢ ኣምልኾ እዩ! እቲ መፍትሒ ኸኣ ካብ ላዕሊ ከም ዝተወለድና፡ ሰማይ ቤተና ምዃኑ፡ ንፍቕርና ኸኣ ዘደንቕ ዕላማ ከም ዘሎና ምዝካር እዩ!
