ኦ! ንቓላቱ ስማዕ። እዚ ዘደንቕ ቃል እዩ። ኣብ ቅድሚ ድሌት ዓለም ንእኡ ርኣዮ። ንሱ ኹሉ ነገር ይፈልጥ ነበረ፤ ኹሉ ነገር ይዕቅን ነበረ፤ ኹሉ ትንፋስ ሰሚዑ፡ ኹሉ ንብዓት ርእዩ፡ ኹሉ ጾር ዓቂኑ ነበረ፤ ሓደ እኳ ልቢ ካብኡ ዝተሓብአ ኣይነበረን፤ ሓጢኣት፡ ሓዘን፡ ርኽሰት ህይወት ሰባት ኹሉ ኣብ ቅድሚ ዓይኑ ተገሊጹ ነበረ፡ ንሱ ኸኣ ኣእዳዉ ናብ ዓለም ዘርጊሑ፡ ንዓለም ብዘይቑጽር ስቓያታን ድሌታታን፡ “ናባይ ንዑ!” ኢሉ ጨደረ። ብርግጽ፡ ሓደ እኳ ኣምላኽ ጥራይ ከምኡ ኺዛረብ ከም ዚኽእል ብኡብኡ ንብል። ከመይሲ መን እዩ ኹሉ ዝሓመመ መንፈስ ዜህድእ፡ ኹሉ ዚኸስስ ሕልና ዜረግእ፡ ኹሉ ዝተሰብረ ልቢ ዜጠብቕ፡ ኹሉ ዝተጨነቐ ሓጢኣተኛ ዜባርኽ? ኣምላኽ ጥራይ እዩ ኸምኡ ኺዛረብ ዚኽእል፡ ግናኸ እዚ ቓላት እዚ ኻብ ኣፍ የሱስ፡ እቲ ትሑት፡ ዝተነጽገ ግናኸ ዘይተቖጥዐ ናዝራዊ፡ መጸ። ኣምላኽ ብስጋ ተገሊጹ!
ብእዚ ቓላት እዚ ተታሒዝካዶ? ሽዑ ሕጂ ናብ ልቢ እቲ ዝተዛረቦ ኽትርኢ ኣዒንቲ የድልየካ። እዚ ኽትገብር እንተ ኽኢልካ፡ ዘደንቕ ነገራት ኪግለጸልካ እዩ። እቲ ልቢ ንዓኻ ይሓልየልካ፡ ይርሕርሓልካ። ናብ ልብኻ ይርኢ እሞ ሓጢኣትካን ተስፋኻን ፍርሃትካን፡ ዝተሰባበረ ድሌትካን ዝተሓብአ ምስጢርካን ድሌትካን ይፈልጥ፡ ንጾርካን ንኹሉ ዓሚቝን ዘይተነግረን ናይ ነፍስኻ ድሌትን ይፈልጥ። ናብ ልቡ ምስ ረኣኻ እሞ እዚ ምስ ረኣኻ፡ ትቐርብ፡ ንገዛእ ርእስኻ ንእኡ ኽትውፍይ፡ ንእኡ ኽትእምን ትተባብዕ። ብርግጽ፡ ነቲ ኣቦ ብምሉእ ዝኣመኖ ብምሉእ ክትእምኖ ትኽእል ኢኻ፡ ንነፍስኻን ንዘለኣለማዊ ደሓንካን ነቲ ኣቦ ኹሉ ክብሩ ዝሃቦ ብደሓን ክትውፍዮ ትኽእል ኢኻ።
ናባይ ንዓ ኺብለካ ይጽውዓካ፡ ከምቲ ዘለኻዮ ኽትመጽእ፡ ኹሉ ዘለካ ኸኣ ሒዝካ ኽትመጽእ፡ ምስ ኹሉ ጾርካ፤ ንሱ ይዕድመካ—ኣብ ቃላቱ ኸኣ ናይ መለኮታዊ ፍቕሪ ናፍቖት ኣሎ—ጽዕርታትካ ኸተቋርጽ፡ ኣብኡ ኸኣ ኽትዕርፍ።
