«እንሆ ድማ መልኣኽ ተንከዮ እሞ፡ ተንስእ እሞ ብላዕ በሎ።» (1 ነገስት 19:5)
እዚ ነብዪ ኣብ መርዛም ሓዘን ተኣሲሩ ኣሎ። ብርሃን ተስፋኡ ጠፊኡ። ነፍሱ ተረቢሻ፡ እምነቱ ድማ ተናዊጻ ከም ዝተገልበጠ መትራስ ኣብ ምድሪ ተደፊኣ ኣላ። ህይወት ንጥቕሚ ዝኸውን ሓይሉን ማራኺ ጣዕሙን ስኢና። ዋጋ ዘለዎ ዝተረፈ የለን። እቲ ሓጺር ናይ ንጡፋት፡ ወግዓውያን መዓልታቱ ብከንቱነትን ጥፍኣትን ይዛዘም።
«መጺኡ ድማ ኣብ ትሕቲ ሓንቲ ጽድፊ ተቐመጠ፡ ንርእሱ ድማ ክመውት ለመነ።»
«እንሆ ድማ መልኣኽ!» እሞ እቲ መልኣኽ ንዚ ዝደኸመን ዝተንጠልጠለን ኣገልጋሊ ኣምላኽ እንታይ ክገብረሉ እዩ? እቲ መልኣኽ እንታይ ክብል እዩ? ንዚ ዝተሰብረ መንፈስ እንታይ ቀዳማይ ረድኤት ክህቦ እዩ? ነቲ ግዝያዊ መጋረጃ ይቐድዶ እሞ ነቲ ዝደኸመ ነብዪ ብሓያል ራእይ ናይ ተዋጋእቲ ሰራዊት ኣምላኽ የሕድሶ ድዩ?።
ብዛዕባ ሓቂ ናይ ቀጥታዊ ምህላው ፈጣሪን ሓይሉን ገለ ዘስደምም ኣዋጅ የውጽእ ድዩ? ኣገልግሎት እቲ መልኣኽ ካብኡ ንላዕሊ ቀሊል እዩ።
«ተንከዮ እሞ፡ ተንስእ እሞ ብላዕ በሎ።»
እዚ ጥራይ ድዩ? እወ፡ እዚ ጥራይ እዩ። እዚ መጀመርታን መወዳእታን ናይ ተልእኾ እቲ መልኣኽ እዩ።
ሕጂ፡ እዚ ኣዝዩ ኣገዳሲ እዩ። መልኣኽ ናብ ሓደ መንፈሱ ዝተጨነቐ ሰብኣይ ኣምላኽ መጺኡ፡ ንኣካሉ ዘድልዮ ነገራት ብቕጽበት ክግደሰሉ ይነግሮ! መጀመርታ ናይ ምሕዳስ ኣብ ንቡር ምግቢ ይርከብ። ገለ ካብ መንፈሳዊ ድኻሙ ብሰንኪ ኣካላዊ ድኻሙ እዩ፡ ሓደ እንተ ኣወገደ ድማ ነቲ ሓደ ንምጥፋእ ይሕግዝ። ንርእሱ «ክድክም» ፈቒዱ እዩ፡ ኣካላዊ ድኻሙ ድማ ንድኻም ነፍሱ ብከፊል ኣምጺእዎ እዩ።
እዚ ክንጥንቀቐሉ ዘድልየና ሓደጋ እዩ። መንፈሳዊ ሕማማትና ብኣካላዊ ምግፋፍና ይሕየሉ። ገለ ዓይነት ፍርሒ ብቐጥታ ብሰንኪ ኣካላትና «ዘይተስተኻኸለ» ምዃኑ ዝመጽእ እዩ። ድኻም ንጥርጣረ ይፈጥር። ንኣኒሚያ ድማ ንስንፍና ፍቓድ የምጽእ። ሕማቕ ደም ንምርዛምን ንኹሉ እቲ ዝስዕቦ መከራን ይፈጥር። ሕማቕ ዝተመገቡ ነርቮች ንጭንቀትን ነቲ ዘይሰማምዕን ትርምስርምስ ዝበለን ዓለም ዘርእዩ ዓሰርተ ሽሕ ፍርሃታትን የዕብዩ።
ብዙሕ ሰብ ህዝባዊ ኣገልግሎቱ ከም ዝተወድአ ሓሳብ ይሓልሞ፡ ምኽንያት እቲ ሓሳብ ድማ ንኣካሉ ዝያዳ ክንክን ዝሓትት ምዃኑ እዩ። እቶም ኣቶ ስፐርጅን እኳ ንስንብቶም ልዕሊ ሓደ ግዜ ጽሒፎም ነይሮም፡ ብሰንኪ እቲ ኣገልግሎቶም ከም ዝተወድአ ዝብል ጭንቀት ዝመልኦ እምነት፡ ግን እቲ ኹሉ ነገር ሰማያዊ ዝገብሮ ዝነበረ ዓላዊ ኣካል ጥራይ እዩ ነይሩ። ሓንቲ ለይቲ ድቃስ፡ ንጽባሒቱ ድማ እቲ ዝሓሰቡዎ ስንብቶም ናብ ሓዊ ተዋሂቡ! እወ፡ ንኣካል ዝያዳ ክንክን እንተ ተገይሩሉ ብዙሕ ጾር ዝኾነ ነገራት ኣይምተላዕለን።
ኣብዚ ሕጂ እንነብረሉ ዘለና ግዜ ሓዘን ድማ፡ ንሓዘናትና ብምድካም ኣካላትና ኣይነግዝዞም።
