ኣብ ህይወት ማዕበላት ሰላም ምርካብ፡ ብሓይሊ የሱስ ምእማን

ባሕሪ ገሊላ ብምሳሌ ማዕበላዊ ባሕሪ ነይሩ። እቲ ኻብ ኣኽራናት ዝወርድ ንፋስ ብሃንደበትን ብዘይተጸበየን ማዕበል የልዕል ነይሩ፡ ብዙሕ ግዜ ድማ ንዓሳ እቲ ባሕሪ ኣደገኛ ነይሩ።

ኣብዚ እዋን እዚ ኸምኡ ነይሩ። እቶም ደቀ መዛሙርቲ ብጽቡቕ ኣየር ካብ ገምገም ባሕሪ ተበጊሶም፡ ንጐይታኦምን ሓላፍኦምን፡ ወዲ ኣምላኽን፡ ከም መሓዛኦም ሒዞም ነበሩ። ድሕሪኡ ድማ፡ “ዓብዪ ማዕበል ንፋስ ተንስአ” ኢልና ነንብብ። እቲ ማዕበል ብትእዛዝ ንፋስ ተንስአ፡ ማይ እቲ ባሕሪ ናብታ ንእሽቶ ጃልባ እናዘለለ፡ ክሳዕ እትመልእ።

ኣብ ገለ እዋን ህይወትና፡ ምናልባት ካብቲ ክንሓስቦ እንደሊ ንላዕሊ፡ ዓብዪ ማዕበል ከም ዝለዓል፡ ናይ ብዙሓት፡ ምናልባት ናይ ኩሎም፡ ተመክሮ ኣይኮነን ድዩ? ሽግራት ይመጹ። ሕማም ክኸውን ይኽእል እዩ፡ ምምሕያሽ ድማ የብሉን። ፋይናንሳዊ ጸገማት ክኸውን ይኽእል እዩ፡ ኣብዚ ዘይተረጋግአ ቁጠባ ዘለዎ ዓመታት ክንደይ ሰባት እዚ ተመኪሮምዎ። ኣብ ስድራቤትና ሕፍረት ክመጽእ ይኽእል እዩ። ሽሕን ሓደን ዘጨንቑ ነገራት ኣብ ህይወትናን ኣብ ኣባይትናን ክመጹ ይኽእሉ እዮም። ድኻም እርጋን ክኸውን ይኽእል እዩ፡ እቲ ብቐጻሊ ዝሓጽር ገመድ ሓደ መወዳእታ ጥራይ ዘለዎ፡ ምጥላፍ እንተ ዘይተፈጺሙ። እቲ ማዕበል ኣብ ባሕሪ ገሊላ ተንስአ። ግን እቲ ጐይታ ኣብ ጃልባ ነይሩ።

ጐይታ ህይወት ኣብኡ እንተ ነይሩ፡ እታ ድኻ ጃልባ ከመይ ክትሰጥም ትኽእል? ብዝኾነ ይኹን መገዲ ኣብ ጥቓኡ ነይሩ፡ እዚ ድማ እቲ ዓብዪ ነጥቢ እዩ። ኣብ ድሕሪት እታ መርከብ ኣብ ትራስ ደቒሱ፡ እቲ ናይ ዕረፍቲ ኣካይዳኡ፡ እቲ ንፋስ እናነበዐን እቲ ማዕበል ነታ ጃልባ እናመልኣን እኳ እንተ ነበረ፡ ንፍርሂ ደቀ መዛሙርቱ ንምግሳጽ እኹል ነይሩ።

ካብቶም ዓሳ እቲ ባሕሪ ገሊላ ንሕና ዝሓሸ ዲና? ኣብ ሽግራትና ብተፈጥሮና ናብ ጐይታ ንምለስ ዲና? ክንደይ ግዜ ብገዛእ ሓይልናን ብዝሓሰብናዮ ጥበብን ነገራት ንምቕናዕ ንፍትን፡ ኣብ መወዳእታና ጥራይ ናብ ጐይታ ንምለስ። ንጐይታ ክንኣምኖ ኣይንኽእልን ዲና? ንቕዱሳን ኣምላኽ እፈልጦም እየ፡ ንሳቶም ድማ ኣብ ነገራት ኣምላኽ ንምዕባይ ዘደንቕ ዕድላት ነይርዎም፡ ንቕዱሳን ንዓመታት ኣብ ትሕቲ ዝበለጸ ኣገልግሎት ዝነበሩ። ግን እቲ ማዕበል ምስ ተንስአ፡ ብጭንቀት ከም ዝበሉ ሰሚዐ እየ፡ “ጐይታ ሓዲጉኒ ድዩ?” ክንወቅሶም ኣይንኽእልን ኢና፡ ምኽንያቱ ንሕና እውን ክንደይ ድኻም ከም ዘሎና ንፈልጥ ኢና፡ ግን ንሓድሕድና እምነትና ንምጥንኻር ክንፍትንን ንኽእል ኢና።

እቶም ዝፈርሑ ደቀ መዛሙርቲ ንጐይታ ብጩኸት ነቐፌታ ኣንቀልቀልዎ፡ “መምህር፡ ንሕና እንጠፍእ ዘሎና ኣይግድሰካን ድዩ?” ድሕሪኡ፡ ተንስአ! እንታይ ዝበለ እዋን! ንፍቑር ኣካሉ፡ ናብ ቁመቱ ዝተዘርገሐ፡ ክንርእዮ ንኽእል ኢና፤ ድምጹ፡ ንንፋስ ዝገስጽን ንባሕሪ ድማ፡ “ህድእ በል” ዝብል፡ ክንሰምዖ ንኽእል ኢና።

ተንስአ! ከምቶም ብጐይታኦም ናብኡ ዝተጸውዑ ኣራዊት ከልቢ፡ ከምኡ ድማ እቶም ኣራዊት ማዕበላት ብትእዛዙ ህድእ በሉ፡ እቲ ንፋስ ብግሳጹ ደው በለ፡ “ዓብዪ ህድኣት ድማ ነበረ።” “ዓብዪ ማዕበል ተንስአ … ተንስአ እሞ … ዓብዪ ህድኣት ነበረ።” እንታይ ዝበለ ፍልልይ! እንታይ ዝበለ ትምህርቲ! ጐይታ ኣብ ምትእስሳር ምስ መከራና፡ ሽግራትና፡ ሓዘንና ምስ ዝኣቱ፡ ነቲ ማዕበል፡ ክንደይ ዓብዪ እኳ እንተ ነበረ፡ ናብ ዓብዪ ህድኣት ክቕይሮ ይኽእል እዩ። ግዳማዊ ኩነታትና ብዙሕ ዝተለወጠ ክንረኽቦ ኣይንኽእልን ኢና። ንኣብነት፡ እርጋን ክወገድ ኣይከኣልን እዩ። ግን ኣምላኽ መገዲ ምህዳም ክገብር ይኽእል እዩ፡ ምእንቲ ነቲ ፈተና ክንጸውሮ ንኽእል። መገዲ ምህዳም፡ ካብቲ ፈተና ዘይኮነስ፡ ኣብቲ ፈተና፡ ስለዚ ብመንፈስና ካብኡ ክንልዕልን ኣብኡ ንኣምላኽ ክነኽብርን ንኽእል። እቶም ደቀ መዛሙርቲ ነቲ ብርቱዕ ሓይሊ ጐይታ ምስ ረኣዩ፡ ኣዝዮም ፈርሑ እሞ ንሓድሕዶም ተዛረቡ። “እዚ እንታይ ዓይነት ሰብ እዩ፡ ንንፋስን ንባሕርን እውን ዝእዝዞም?” እወ፡ ካብ ሰብ ንላዕሊ! እንታይ ሰብ እዩ ንንፋስን ንባሕርን ክእዝዝ ዝኽእል? ሰብ ኣብ ቅድሚ እቶም ኣባላት፡ ብምሉእ ቍጥዓኦም ዝተለቐቑ፡ ክንደይ ሓይሊ የብሉን። እቲ ቶርናዶ ብዘይተቓወም ሓይሊ ይንቀሳቐስ። ዝኾነ ነገር ክቃወሞ ኣይክእልን እዩ። እቲ ባሕሪ ይቘጥዕ። ዝኾነ ሰብኣዊ ሓይሊ ነቲ ዘፍርሕ ሓይሉ ክገትኦ ኣይክእልን እዩ። ሰብ ኣብ ቅድሚ እዞም ተፈጥሮኣዊ ሓይልታት ክንደይ ንእሽቶ ከም ዝስምዖ! ኣይፋሉን፡ እቶም ደቀ መዛሙርቲ ኣብ ቅድሚ እቲ ዘለኣለማዊ ወዲ ኣምላኽ፡ “ኣምላኽ ብስጋ ዝተገለጠ”፡ ርእሶም ረኸቡ።

ግን ንሳቶም ነቲ ዝደቀሰ ኣካል ኣይፈርሑን ነበሩ፡ ብጩኸት ሓገዝ ምስ ኣንቀልቀልዎ። ጐይታና ብስጋ ምሕዳሩ፡ መለኮታዊ ሓይሊ ንበረኸት ሰብ ክጥቀመሉ ምእንቲ ምዃኑ ናብ መደምደምታ ክበጽሑ ኣይክእሉን ድዮም? ከምኡ ድማ ናብቲ ኣምላኽን ሰብን ዝኾነ ክንምለስ ንኽእል ኢና—ኣምላኽ ብመለኮታዊ ሓይልን ብርታዐን፡ ሰብ ብሰብኣዊ ምትሕስሳብን ደግነትን፤ ኣይፋሉን፡ ንደግነት ኣምላኽ፡ መለኮታዊ ምትሕስሳብን ደግነትን ይገልጽ። ክንኣምኖ ኣይንኽእልን ዲና?

“ዓብዪ ማዕበል ተንስአ … ተንስአ እሞ … ዓብዪ ህድኣት ነበረ።”