«እምበኣር ጳውሎስ መን እዩ፣ ኣጵሎስከ መን እዩ፣ ግን ኣገልገልቲ እዮም፣ ብኣኦም ድማ ኣመንኩም፣ ከምቲ እግዚኣብሔር ንነፍሲ ወከፍ ዝሃቦ? ኣነ ተኸልኩ፣ ኣጵሎስ ኣስተየ፣ ግን ኣምላኽ ዕቤት ሃበ። እምበኣር እቲ ዝተኸለ ምንም ኣይኮነን፣ እቲ ዘስተየ ድማ፣ ግን ኣምላኽ እዩ ዕቤት ዝህብ። ሕጂ እቲ ዝተኸለን እቲ ዘስተየን ሓደ እዮም፣ ነፍሲ ወከፍ ድማ ከም ግብሩ ዓስቡ ክቕበል እዩ።»
1 ቈረንቶስ 3:5–8
እታ ኣብ ቈረንቶስ ዝነበረት ማሕበር ብዙሕ ሽግራት ነበራ፣ ሓደ ካብቶም ቅድሚ ኩሉ ዝተጠቕሱ ድማ ኣብ ሰብ ዝተመርኮሰት እምበር ኣብ ክርስቶስ ዘይተመርኮሰት ምንባራ እዩ። እዚ ኣብ ምዕራፍ ሓደ ንርእዮ፣ ጳውሎስ ከምዚ ጽሒፉ፦
«ሕጂ ድማ ኣሕዋተይ፣ ብስም ጐይታና የሱስ ክርስቶስ እልምነኩም ኣሎኹ፣ ኩላትኩም ሓደ ነገር ክትዛረቡ፣ ኣብ መንጎኹም ድማ ፍልልያት ከይህልዉ፣ ግን ብሓደ ሓሳብን ብሓደ ፍርድን ፍጹም ክትሓብሩ። ከመይሲ ብዛዕባኹም፣ ኣሕዋተይ፣ ብኣባላት ቤት ክሎኤ፣ ኣብ መንጎኹም ባእሲ ከም ዘሎ ተነጊሩኒ እዩ። ሕጂ ድማ እዚ እብል ኣሎኹ፣ ነፍሲ ወከፍኩም፣ ‘ኣነ ናይ ጳውሎስ እየ፣’ ወይ ‘ኣነ ናይ ኣጵሎስ እየ፣’ ወይ ‘ኣነ ናይ ኬፋ እየ፣’ ወይ ‘ኣነ ናይ ክርስቶስ እየ’ ይብል። ክርስቶስ ተመቒሉ ድዩ? ጳውሎስ ምእንታኹም ተሰቒሉ ድዩ? ወይስ ብስም ጳውሎስ ተጠሚቕኩም ድዩ?» (1 ቈረንቶስ 1:10–13)።
ንሰብ ኣምላኽ ምልዓል፣ ኣዒንትና ኣብቲ ክርስቶስ ንስጋ ዝሃቦ ውህበት ምትኳር (ኤፌሶን 4:11)፣ ኣብቲ ወሃቢ ውህበት ባዕሉ ዘይኮነስ፣ ንኣና ቀሊል እዩ። በዚ ምኽንያት እዩ ጳውሎስ ኣብ ምዕራፍ ሓደ መስቀል ቅድሚ ቈረንቶሳውያን ዘንበረ። መስቀል ንሰብ ብምሉኡ የርሕቕ፣ ን እቲ ሰብ፣ የሱስ ክርስቶስ፣ ቅድሜና የንብር።
ጳውሎስ እዚ ኣብ ሰባት ምትኳር ስጋዊነት—ከም ስጋ ምንባር—ይብሎ። ንሱ ይሓትት፣
«ኣብ መንጎኹም ቅንኣትን ባእስን ፍልልያትን እንተሎ፣ ስጋውያን ኣይኮንኩምንን ከም ደቂ ሰብ ኣይትገብሩን ኢኹም? ከመይሲ ሓደ፣ ‘ኣነ ናይ ጳውሎስ እየ፣’ እቲ ሓደ ድማ፣ ‘ኣነ ናይ ኣጵሎስ እየ፣’ ምስ በለ፣ ስጋውያን ኣይኮንኩምንን?» (1 ቈረንቶስ 3:3–4)።
ክርስቶስ፣ ከምቲ ዝተንስአ ርእሲ፣ ንስጋኡ ውህበታት ሂቡ እዩ። ንውህበታት ምምስጋን ምንም ጌጋ የብሉን፣ ግን እቲ ፍረ ናይቶም ውህበታት ካብ እግዚኣብሔር ምዃኑ ኣብ ኣእምሮና ቅድሚ ኩሉ ክንሕዝ ኣሎና። ኣብ ምንባብና ክልተ ግዜ ንንበብ፣ «ግን ኣምላኽ ዕቤት ሃበ» ን «ግን ኣምላኽ ዕቤት ይህብ።» ዝመጸ ወይ ዝመጽእ ዘሎ ፍረ ኩሉ፣ ኣምላኽ ዕቤት ስለ ዝህብ እዩ። እቲ ዝጥቀመሉ ኣቕሓ ሓደ መተሓላለፊ እዩ—ካብኡ ንላዕሊ ምንም የብሉን።
መርከብ ንሎሚ
ኣዒንትና ኣብቲ ዝተንስአ ርእሲ ክኾና ከለዋ፣ ልብና ክትብል ትኽእል እያ፣ «ግን ኣምላኽ፣» ኣፍና ድማ ንእኡ ምስጋና ክትህብ ትኽእል እያ!
