እግዚኣብሔር ይመልስ
ሽዑ ዳዊትን እቶም ምስኡ ዝነበሩ ህዝብን ድምጾም ኣልዒሎም በኸዩ፣ ክሳዕ ዝበኽዩሉ ሓይሊ ዘይብሎም ኮኑ። —1 ሳሙኤል 30:4 JND
ኣብዚ ንዳዊትን ሓያላት ሰባቱን ንርኢ፣ ብሓመቕቲ ኩነታት ጥራይ ዘይኮነስ፣ ንሳቶም ንርእሶም ዘእተዉሉ፣ ግን እውን ብጸላኢ፣ ብኣማሌቃውያን፣ ዝተሳዕሩ። ክንደይ ዝገርም ትርኢት! ዝነበሮም ኩሉ ብፍጹም ጠፊኡ ነበረ። ሓይሎም ደኸመ፣ ንመጻኢ ክገጥምዎ ድማ ትብዓት ኣይነበሮምን። ሓንቲ ነፍሲ ኣምላኽ ጥራይ ከምዝተረፈ ምስ ትርድእ ክንደይ ድራማዊ ተመክሮ እዩ! ዝነበሮም ኩሉ ዝኸበረን ዝፈትውዎን ጠፊኡ ነበረ፤ ኣምላኽ ጥራይ ተረፈ።
ሓድሓደ ግዜ ኣምላኽ፣ ብጸጋኡ፣ ኣብ ህይወትና ዘይንርድኦ ነገራት ክኸውን ይፈቕድ። እዚ ነገራት እዚ ናብ ብርክና የምጽኣና ብጸሎት ዳዊት ኣብ ከናፍርና፡ “ዎ ኣምላኽ፣ ፍተነኒ፣ ንልበይ ድማ ፍለጥ፤ መርምረኒ፣ ንሓሳባተይ ድማ ፍለጥ” (መዝሙር 139:23) – እኳ ደኣስ ንጭንቕትን ዝጋጮን ሓሳባት።
ሓንቲ ነፍሲ ካብ ኣምላኽ ርሑቕ ኣብ ተስፋ ምቑራጽ እያ። ሰባት ዳዊት ክቐትልዎ ድሉዋት ነበሩ። እምነቶም ኣብ ዳዊት ጠፊኡ ነበረ፣ ንዝኾነ ነገር ድማ ንዕኡ ወቐስዎ። ኣብ ህይወት ዘጋጥሙና ብስጭታትን ዘይተፈጸሙ ድሌታትን ብዙሕ ግዜ ኣብ ልብና መሪርነት ይፈጥሩ፣ ክሳዕ ንቅቡእ ጐይታ እውን እምኒ ንድርብየሉ። ንጐይታ የሱስ ንሽግራትና ምውቃስ ክንደይ ዝኸፍአ ነገር እዩ!
ንሱ ክባርኸና ድሌቱ እዩ። ዳዊት ምስኦም በኸየ፣ ግን ብዛዕባ እቲ ኩነታት ናብ ጐይታ ኸደ። ንሱ ጥራይ ዘይኮነስ ንዝጠፍአ ነገር ተሰምዖ፣ ከምቲ ሰባቱ ዝገበሩ፣ ግን ኣብ ልዕሊኡ ድማ ቍጥዓኦም ተመከረ። እቶም ናይ መወዳእታን ናይ መጨረሻን መውቃዕቲ ምስ ተቐበለ፣ ዓይኒ እምነት ናብ ኣምላኽ ኣቕንዐን ኣብ የሆዋ፣ ኣምላኹ፣ ሓይሉ ኣበርትዐ (ቁጽሪ 7-8)። እዚ ንኣና ትምህርቲ እዩ። ንሕና እውን ከምኡ ናብ ጐይታ ንኺድ። ጸጋኡ ካብ ውድቀታትናን ድሌታትናን ብዘይመወዳእታ ዝዓበየ እዩ። ንሱ እዩ እቲ ዝመልስ።
