ሰላም እምበኣር ናብዛ ሳድሰይቲ ቪድዮ ኣብዚ “ኣምላኽ ንሰባት ብስሞም ክጽውዕ ከሎ” ዝብል ተኸታታሊ ትምህርትና። ኣብ ዝሓለፈ ትምህርትና ንሙሴን ኣምላኽ ንሙሴ ንፍሉይ ዕዮ ከመይ ጌሩ ከም ዝጸውዖን ርኢና። ንህዝቢ እስራኤል ካብ ምድሪ ግብጺ ከውጽእ ነበሮ። ሙሴ ኣዝዩ ድኹም ከም ዝነበረ እዩ ዝሓስብ ነይሩ፣ ግናኸ ብጸጋ ኣምላኽ፣ ኣምላኽ ምስኡ ከም ዝነበረን ንኣገልግሎቱ ዘድልዮ ኩሉ ከመይ ጌሩ ከም ዘማልኣሉን ተመኪሩ።
ሎሚ ንያቆብ ክንርኢ ኢና፣ ካብ ዘፍጥረት ምዕራፍ 46 ሓደ ጥቕሲ ከንብብ እፈቱ፦ “እስራኤል ከኣ ንብዘሎ ዘለዎ ሒዙ ተጓዕዘ እሞ ናብ ብኤርሳቤህ በጽሐ፣ ንኣምላኽ ኣቦኡ ይስሃቅ ከኣ መስዋእቲ ኣቕረበ። ኣምላኽ ከኣ ብራእይ ለይቲ ንእስራኤል ተዛረቦ እሞ ‘ያቆብ፣ ያቆብ’ በሎ። ንሱ ኸኣ ‘ኣነ እኸውለኹ’ በለ። ንሱ ኸኣ ‘ኣነ ኣምላኽ፣ ኣምላኽ ኣቦኻ እየ። ናብ ግብጺ ኽትወርድ ኣይትፍራህ፣ ኣብኡ ዓብዪ ህዝቢ ኽገብረካ እየ’ በለ።”
ያቆብ ተዓማቲ ነበረ። ንኻልኦት የታልል ነበረ፣ ንበረኸት ኣምላኽ ከኣ ብስጋዊ መገዲ ኪረክብ ይፍትን ነበረ፣ እዚ ኸኣ ብርግጽ ፈጺሙ ኣይሰርሕን። ግናኸ ኣብ ያቆብ ንበረኸት ኣምላኽ ሓቀኛ ኣኽብሮት ከም ዝነበሮ ንረክብ። ንበረኸት ኣምላኽ ኣኽቢሩ ይርእዮ ነበረ፣ እዚ ኸኣ ምናልባት ድሕሪ ምውታት ያቆብ ብብዙሕ ዘመናት፣ ኣምላኽ ብማልኣኺ ምዕራፍ ሓደ “ንያቆብ ፈቲየዮ” ዝበለሉ ምኽንያታት ሓደ እዩ።
ኣብ እብራውያን ምዕራፍ 12፣ ኣብ ፍቕዲ 6 ከምዚ ኢልና ነንብብ፦ “እቲ እግዚኣብሔር ዜፍቅሮ ይቐጽዖ” ወይ “የሰልጥኖ”። ኣምላኽ ፍቕራዊ ኣምላኽ እዩ፣ ኣብ ጌጋ መገዲ ወይ ጌጋ ጐደና ክንከውን ከሎና ኬዐርየና ይደሊ። ያቆብ ከኣ እዚ ብዙሕ ግዜ ተመኪርዎ። ንኻልኦት የታልል ነበረ፣ ከም ንሓው ኤሳው፣ ንሱ ኸኣ ብደቁ ባዕሉ ተታሊሉ ነበረ። እዚ ኸኣ ኣብ ገላትያ ምዕራፍ 6፣ ፍቕዲ 6 እንረኽቦ ስርዓት የርእየና፣ ኣብኡ ከምዚ ይብል፦ “ሰብ ዝዘርኦ፣ ንእኡ ኸኣ ይዓጽድ።” ስለዚ እንዘርኦን እንገብሮን ኣዝዩ ኣዝዩ ክንጥንቀቐሉ ኣሎና፣ ምኽንያቱ ሓደ መዓልቲ ዝዘራእናዮ ክንዓጽድ ኢና።
ያቆብ ንነዊሕ እዋን ኣብ ጌጋ ሓቂ ይነብር ነበረ። በዚ እንታይ ማለተይ እዩ? ናብ ዘፍጥረት ምዕራፍ 42 ንመለስ። ኣብ ዘፍጥረት ምዕራፍ 42፣ ኣብ ፍቕዲ 36 ያቆብ ንደቁ ከምዚ ዝበለ ነንብብ፦ “ዮሴፍ የልቦን፣ ስምኦን ከኣ የልቦን፣ ንብንያም ከኣ ክትወስዱ ኢኹም። እዚ ኩሉ ንዓይ እዩ።” እዚ ናይ ያቆብ ኣረኣእያን ትርጉምን ናይ ኩነታቱ ነበረ። ዮሴፍ ከም ዝሞተ ይሓስብ ነበረ፣ ስምኦን ድሮ ኣብ ግብጺ ከም ዝነበረን ድሕሪ ሕጂ ከም ዘይርእዮን፣ ሕጂ ኸኣ ንብንያም ካብኡ ኪወስድዎ ደለዩ። “እዚ ኩሉ ንዓይ እዩ” ይብል።
ሓድሓደ ግዜ እዚ ንዓና እውን ክኸውን ይኽእል እዩ፣ ኩሉ ነገር ንዓና ከም ዝኾነ ንሓስብ፣ ግናኸ ብሓቂ ከምኡ ኣይኮነን። ርአ፣ ድሕሪ ገለ ግዜ ያቆብ፣ ኣብ ቅድሚ ዮሴፍ ደው ኢሉ ነበረ፣ ኣብ ዘፍጥረት 48፣ ፍቕዲ 11 ከምዚ ዝብል ነንብብ፦ “እስራኤል ከኣ ንዮሴፍ ‘ገጽካ ኽርኢ ኣይሓሰብኩን ነይረ፣ እንሆ ኸኣ ኣምላኽ ንዘርእኻ እውን ከርእየኒ’ በሎ።” ፈጺሙ ዝተፈላለየ ስእሊ። ሓድሓደ ግዜ ናብ ሓቂ ክንመጽእ ንሓጺር ግዜ ይወስድ፣ ክሳዕ ሽዑ ኸኣ ንነገራት ብናይ ገዛእ ሓሳባትና ጥራይ ክንፈርዶ ኣዝዩ ክንጥንቀቕ ኣሎና። ያቆብ ኣምላኽ ተቖጻጻሪ ከም ዝነበረን ነገራት ካብ ዝተስፈዎ ንላዕሊ ዝሓሹ ከም ዝነበሩን ተመኪርዎ።
ሕጂ ኸኣ ሓድሓደ ግዜ ብዛዕባ ዘይፍጸሙ ነገራት ከመይ ጌርና ከም እንጭነቕ ካልእ ኣብነት ክህበኩም። ሓድሓደ ግዜ ብዛዕባ ዘይፍጸሙ ነገራት ንሓስብን ንመራመርን። ማርቆስ ምዕራፍ 16። እዘን ኣንስቲ ኣብ መዓልቲ ትንሳኤ ንስጋ ጐይታ የሱስ ክርእያን ክከናኸናን ዝመጻ ኣንስቲ ሕሰብ። ኣብ መገደን ከለዋ፣ ብዛዕባ ሓደ ነገር ይመራመርን ይዛረባን ነበራ፣ እዚ ኸኣ “ንእምኒ ኻብ ኣፍ መቓብር መን ኬንከላልልና እዩ?” ዝብል ነበረ። እዚ ዓብዪ ጭንቀአን ነበረ። ኣብ መወዳእታ ኸኣ ኣብኡ ምስ በጽሓ፣ እምኒ ድሮ ተንከላልሉ ከም ዝነበረ ረኣያ። ድሕሪኡ ኸኣ “ኣዝዩ ዓብዪ ነበረ እሞ” ይብል። ኣምላኽ ብናይ ገዛእ ሓሳቡ ዝኸውን ኩሉ ነገር ድሮ ኣማሊኡ ነበረ፣ ኩሉ ጭንቀአን ከኣ ከንቱ ነበረ።
ርአ፣ ሓደ ኩነታት ክሳዕ ዝመጽእ፣ ክሳዕ ኣብዚ ኩነታት እዚ እንኸውን ክንጽበ ክንመሃር ኣሎና፣ ሽዑ ኸኣ ኣምላኽ ምስና ክኸውንን ክሕግዘናን ክንጽበ ንኽእል ኢና። ግናኸ ብዛዕባ መጻኢ ኣዝዩ ከይንጭነቕ ንጥንቀቕ። ጐይታ የሱስ ከምዚ ይብል፦ “ብዛዕባ ጽባሕ ኣይትጨነቑ። እታ እትመጽእ መዓልቲ ንርእሳ ክትከናኸን እያ።” ርአ፣ እዚ ንዓና ቀሊል ኣይኮነን፣ ግናኸ ክንደይ ጭንቀታት ኣሎና እሞ ፈጺሙ ዘይፍጸም?
ሓድሓደ ግዜ ንሓደ ኩነታት ጌጋ ትርጉም ንህብ። ንማርያም መግደላዊት ሕሰብ። ማርያም መግደላዊት ኣብ መዓልቲ ትንሳኤ ናብ መቓብር ጐይታ የሱስ መጸት፣ ስጋ የሱስ ከኣ ኣብኡ ከም ዘየለ ረኣየት። ትርጉማ እንታይ ነበረ? ብሰረቕቲ ተሰሪቑ፣ ኣዝያ ኣዝያ ሓዚና ነበረት፣ ክትበኪ ጀመረት። ግናኸ ብሓፈሻ፣ ስጋ ክርስቶስ ኣብኡ ዘይምህላዉ ንሳ ኽትሕጎሰሉ ምኽንያት ክኸውን ነበሮ፣ ምኽንያቱ ጐይታኣ ተንሲኡ ነበረ። እዚ ሓቂ ናይ ነገራት ነበረ። ንዓና ኸኣ እዚ ማለት ሓድሓደ ግዜ ንነገራት ብናይ ገዛእ ኣረኣእያና ወይ ብናይ ገዛእ ሓሳባትና ጥራይ ክንፈርዶ ክንጥንቀቕ ኣሎና። ንኹሉ ስእሊ እንተ ዘይርኢናዮ ኣብ ትርጉም ነገራት ክንጥንቀቕ ኣሎና።
ሓድሓደ ግዜ ኣብ ሽግር ንኣቱ፣ ንጐይታ ኸኣ ሓገዝ ንሓትት፣ ድሕሪኡ ኸኣ ሓደ ነገር ይኸውን እሞ “ኦህ፣ ሽግረይ እኳ ይኸፍእ” ኢልና ንሓስብ። ግናኸ ጐይታ ምድሓኑ ይልእኽ። ንማቴዎስ ምዕራፍ 14 ሕሰብ። ኣብ ማቴዎስ 14፣ ደቀ መዛሙርቲ ንባሕሪ ይሳገሩ ኣለዉ። ሓያል ህቦብላ ንፋስ ይመጽእ ኣሎ። ምስ ንፋስን ማዕበልን ይቃለሱ ኣለዉ፣ ድሕሪኡ ኸኣ ኣብ ንግሆ፣ ሓደ ነገር ኣብ ልዕሊ ማይ ዝኸይድ ይርእዩ። ትርጉሞም እንታይ እዩ? መንፈስ ከም ዝኾነ ይሓስቡ፣ ብፍርሃት ከኣ ይጭድሩ። ግናኸ እዚ መንፈስ ዝመስል ዝነበረ ወዲ ኣምላኽ ነበረ እሞ ኬድሕኖም መጺኡ። ርአ፣ ሓድሓደ ግዜ ኣብ ህይወትና ነገራት ይኸውን፣ ንሕና ኸኣ “ኦህ፣ ሽግረይ እኳ ይኸፍእ” ኢልና ንሓስብ፣ ግናኸ እዚ ብርግጽ ምድሓን ኣምላኽ እዩ፣ ንሕና ኸኣ ንኩነታት ጌጋ ትርጉም ጥራይ ኣሎና።
ሉቃስ ምዕራፍ 24። እቶም ናብ ኤማሁስ ዝኸዱ ዝነበሩ ክልተ ደቀ መዛሙርቲ ተስፋ ቖሪጾም ነበሩ፣ ተስፋ ቖሪጾም ነበሩ። ጐይታ የሱስ ኣብ ጥቓኦም ደው ኢሉ ነበረ፣ ይዛረቦም ነበረ፣ ጐይታ ምስኦም ከም ዝነበረ ኸኣ ኣይተረድኦምን። ሓድሓደ ግዜ እዚ ንዓና እውን ክኸውን ይኽእል እዩ፣ ተስፋ ቖሪጽና፣ ተስፋ ቖሪጽና፣ ብዛዕባ ኩነታት ጌጋ ሓሳብ ኣሎና፣ ጐይታ ኸኣ ኣብ ጥቓና ደው ኢሉ ኣሎ። ክዛረበና ይደሊ። ንዓይና ንሓቂ ክኸፍተልና ይደሊ። ብሓቂ ንእኡ ንእመን፣ ንነገራት ከኣ ብናይ ገዛእ ሓሳባትና ጥራይ ክንፈርዶ ኣዝዩ ክንጥንቀቕ ኣሎና።
ሕጂ ኸኣ ናብ ዘፍጥረት 46 ንመለስ። ያቆብ ኣብኡ ኣብ ፍሉይ ኩነታት ነበረ። ዮሴፍ ከም ዝሞተ ሓሲቡ ነበረ፣ ግናኸ ሕጂ ደቁ “ዮሴፍ ህያው እዩ” ይብልዎ። ኣምላኽ ከኣ ንያቆብ ተገሊጹ “ያቆብ፣ ያቆብ፣ ናብ ግብጺ ውረድ፣ ኣነ ኸኣ ምስኻ ክኸውን እየ። ኣይትፍራህ” ይብሎ። ርአ፣ ያቆብ ብሓፈሻ ናብ ግብጺ ምውራድ ፈጺሙ ኣይሓሰበን። ኣብ ከነኣን ክነብር ይደሊ ነበረ። ግናኸ ኣምላኽ ንእኡ ዝተፈላለየ መደብ ነበሮ፣ ኣብ ፍሉይ ጉዕዞ ኸኣ ለኣኾ። እዚ ኸኣ ቅድሚ ምግባሩ፣ ንፍቓዱ ኣረጋገጸሉ፣ “ያቆብ፣ ያቆብ፣ ሕጂ ነዚ ኣንፈት እዚ ኽትወስድ እደሊ” በሎ።
ሓድሓደ ግዜ እዚ ኣብ ህይወትና እውን ክኸውን ይኽእል እዩ፣ ኣምላኽ ብሓደ መገዲ የሰጉመና እሞ ፈጺምና ዘይንሓስቦ። ግናኸ ሕቶ እዚ እዩ፣ ክንእዘዝ ድሉዋት ዲና? ነቲ ስጉምቲ ክንወስድን “ጐይታ፣ እንተ ደኣ ኣሰጊምካኒ፣ ክስዕበካ እደሊ” ክንብል ድሉዋት ዲና? እዚ እዩ ያቆብ ዝገበሮ፣ ስለ ዝገበሮ ኸኣ ክብሪ ኣምላኽ ረኣየ። ኣብ ግብጺ ከሎ፣ እቲ ዓብዪ ተዓማቲ፣ ንኣዝዩ ሓያል ሰብ ኣብዛ ዓለም እዚኣ፣ ንፈርኦን ባረኸ። እዚ እዩ ጸጋ ኣምላኽ ኣብ ህይወት ያቆብ ዝፈጸሞ ሕሰብ። ኣብ መወዳእታ ህይወቱ ኸኣ ኣምላኺ ኾነ።
ሓደ ሰብ ብዛዕባ ህይወት ያቆብ ከምዚ ኢሉ እዩ፦ ያቆብ መሓውሩ ምስ ተፈናቐለ ከምኡ ጌሩ ፈጺሙ ኣይከደን። እዚ እዩ ኣብ ዘፍጥረት 32 እንርእዮ። ኣብኡ ኣምላኽ ንድኻሙ ኸም ዝስምዖ ገበሮ፣ ካብ ሽዑ ንነጀው ኸኣ ያቆብ ንጐይታ ተጣቢቑ ብዝያዳ ብእግዚኣብሔር ተኣሚኑ ይኸይድ ነበረ። ያቆብ ከኣ ዕውር ከሎ ከምኡ ጌሩ ፈጺሙ ኣይረኣየን። እዚ እዩ ያቆብ ንኽልተ ደቂ ዮሴፍ ምስ ባረኸ እንረኽቦ። ብጌጋ ቅደም ተኸተል ባረኾም፣ ግናኸ ብናይ ኣምላኽ ሓሳብ ነበረ። ያቆብ መንፈሳዊ ኣስተውዕሎ፣ መንፈሳዊ ምስትውዓል ተቐቢሉ ነበረ፣ ስለዚ ኸኣ ዕውር እኳ እንተ ነበረ ኣዝዩ ጽቡቕ ርእየት ከም ዝነበሮ ክንብል ንኽእል ኢና።
ስለዚ ካብ ያቆብ ንመሃር። ንነገራት ብናይ ገዛእ ሓሳባትና ጥራይ እንተ ደኣ ፈሪድና፣ ኣብ ጌጋ ሓቂ ክንነብር ከም እንኽእል ንመሃር። ጐይታ ንኹሉ ስእሊ ክሳዕ ዘርእየና ንጸበ። ብዛዕባ እታ እትመጽእ መዓልቲ ኣዝዩ ከይንጭነቕ። ጐይታ ዘድሊ ክህብ እዩ። ጐይታ ኸኣ ብሓደ መገዲ እንተ ደኣ ኣሰጊሙና እሞ ፈጺምና ዘይንሓስቦ፣ ንእኡ ንእዘዝ፣ ከመይ ጌሩ ብግሩም መገዲ ከም ዝመርሓናን ገለ ኻብ ክብሩ ኸም ዘርእየናን ክንርኢ ኢና።
