«ኣይ!» በልኩ ምስቲ መንደቕ ምስ ተጋጨኹን ብርቱዕ ኣብ መሬት ምስ ወደቕኩን።
ሰዓት 2:30 ቅድሚ ንግሆ ገለ እዩ ነይሩ፣ ብርቱዕ ጽምኢ ድማ ተሰሚዑኒ ተበራቢረ። ኣብቲ ጸልማት፣ ናብቲ ንጽዋእ ማየይ መደገፊ ዝኾነኒ ካርቶን ዝተሰርሐ ሳንዱቕ ዘርጊሐ። ባዶ ነበረ። ሕጂ ተንሲአ ናብቲ ማይ ዝርከበሉ ክኸይድ ነበረኒ። ኣዝዩ ስሱዕ ኣጻብዕቲ እግርን ስለዘለወኒ ክጥንቀቕ ደለኹ። ንሓደ ዓመት ኩሉ መዓልቲ ደም ይፈስሶ ነይሩ። ዝኾነ ምትኳስ ወይ ጸቕጢ ኣብኡ ንኹሉ ኣካለይ ቃንዛ ይፈጥረለይ።
እቲ ቤት ማእሰርቲ ዝሑልን ጸልማትን ስለዝነበረ፣ ተንሲአ ማይ ንምምጻእ ብዙሕ ኣይተሓጎስኩን፣ ግን ጽሙእ ነይረ። ክልተ ምርጫታት ነይረኒ: መብራህቲ መጽሓፈይ ፈቲሐ ንመገደይ ከብርህ፣ ወይ ድማ ኣብ ጸልማት ናብቲ ማይ ዝርከበሉ ክኸይድ። ክሳዕ ክንደይ ከቢድ ክኸውን ይኽእል? እቲ ቤት ማእሰርቲ ዓብዪ ኣይኮነን። እቲ ቤት ማእሰርቲ ከመይ ከም ዝመስል ይፈልጥ እየ፤ ኣይጠፍእን እየ። ብተወሳኺ፣ መጽሓፍ ቅዱሰይ ክረክብን ድሕሪኡ መብራህተይ ክፈትሕን ኣይደለኹን። ሃካይ ነይረ።
መደበይ ቀሊል ነበረ። ካብ ትሕቲ ብርድዕተይ ክወጽእ፣ ሰለስተ ስጉምቲ ናብቲ ማይ ዝርከበሉ ክኸይድን ማይ ክሰትን። ዘይተጸበኹዎ ግን ሓንቲ ሓሰኻ ምብራር ነበረ። ኣብ ጸልማት ክርኢ ዘይከኣልኩ እኳ እንተኾንኩ፣ እታ ሓሰኻ ክትርኢ ትኽእል ነይራ እያ ዝብል ግምት ኣለኒ። እታ ሓሰኻ እንታይ ትሓስብ ከም ዝነበረት ኣይፈልጥን እየ፣ ግን እግረይ ኣብ መሬት ምስ ደረበኹ፣ እታ ሓሰኻ ናብቲ ዝሓመመኒ ኣጻብዕቲ እግረይ ሃደመት! ብቃንዛ ጨርሔ፣ ሚዛነይ ሰኣንኩ፣ ምስቲ መንደቕ ተጋጨኹን ኣብ መሬት ወደቕኩን። ብሓጎስ እቲ ምስይ ዝድቅስ ብርቱዕ ድቃስ እዩ።
ድሕሪ ሒደት ደቓይቕ ርእሰይ ሒዘ፣ ኣጻብዕቲ እግረይ እናሓኸኹን ሕፍረት እናተሰምዓንን፣ ተንስአ። ናብ ዓራተይ ተመሊሰ፣ እዚ ኩሉ መብራህቲ መጽሓፈይ ፈቲሐ ንመገደይ ከብርህ እንተዝጥቀመሉ ነይረ ከመይ ከም ዝምለስ ነፍሰይ ኣዘኻከርኩ። እታ ሓሰኻ እውን ምናልባት ምሃደመት ነይራ።
ኣብ መዓልቲ፣ ጸሓይ መገደና ተብርህ። ብለይቲ፣ መብራህትን ካልኦት ነገራትን ንመገዲ ንምብራህ ይሕግዙ። እዚ ድማ ብዙሓትና ህይወትና ኣብ ጸልማት ክንነብር ከም እንፍትን፣ ብዘይካ ብመንፈስ ቅዱስ ዝርከብ መምርሒ (ዮሃንስ 16:13-14) ክርስትያናት ኴንና ክንነብር ከም እንኽእል እናሓሰብና ከም ዝነበርና የዘኻኽረኒ። መገዲ ከም እንፈልጥ፣ እቲ ጉዳይ መዓልታዊ ነገር ስለዝኾነ ብዛዕባኡ ክንጽሊ ዘየድሊ ምዃኑ ንነፍስና ነእምን። «እዚ ክሕዞ ይኽእል እየ» ንነፍስና ንነግር። «ብርሃን ዓለም – ጐይታና የሱስ ክርስቶስ – ብዛዕባ እዚ ንእሽቶ ነገር ኣብ ህይወተይ ስለምንታይ ከጨንቖ?»
እቲ ምስቲ ኣተሓሳስባ ዘሎ ጸገም፣ እቲ ጉዳይ ክሳዕ ክንደይ ልሙድ ወይ እቲ ኩነታት ክሳዕ ክንደይ ንእሽቶ እንተኾነ እውን፣ ኣብ ጸልማት ክንብድብድ ዕድል ኣሎ። ድያብሎስ ከም ኣንበሳ እናጓዝመ፣ መን ከም ዝጎድእ ወይ ከም ዝብድብድ ወይ ከም ዝወድቕ እናረኣየ ይዘውር (1 ጴጥሮስ 5:8 ተመልከት)። መንፈሳዊ ሃኬትና ደው ከነብልን ኣብ ውሽጥና ንዝነብር ንመገደና ከብርህ ክንፈቕደሉን ኣሎና። ብርሃን ኣብ ኩሉ እንገብሮ ክበርህ ብምፍቃድ፣ ኣብ መሬት ናይ ጭንቀትን ውድቀትን ምውዳቕ ክንወግድ ኢና። እቲ ብርሃን ጽቡቕ እዩ!
ባርያ ኣምላኽ ኣብ ጸልማት ህይወት ብዘይ ብርሃን ኣይክኸውንን እዩ እንተደኣ ንራእይ ኣምላኽን ንመገዱን ኣብ ቃሉ ኣጽኒዑ። መጽሓፍ ቅዱስ እሙን መግለጺ ባህሪ ኣምላኽ እዩ። እቲ መዝሙራዊ ብዛዕባ ምስክርነት፣ ትእዛዛት፣ ሕግታት፣ ትእዛዛት፣ ፍርድታት፣ ቃልን ስርዓታትን ተዛሪቡ። እዞም ቃላት እዚኦም ኣምላኽ ሓሳባቱን ንርእሱ እውን ንዓና ንምግላጽ ግዜ ከም ዝወሰደ የርእዩ።
ቃልካ ኣብ ልበይ ሓቢአዮ ኣሎኹ፣ ንዓኻ ኸይበድልሲ። (መዝሙር 119:11 NKJV)
ኣብ ቃል ኣምላኽ ክንሓስብን ክንሕጎስን ኣሎና፣ ኣብኡ ዝነግረና ዘይንርስዕ። ኣዒንትና ይኽፈተልና እሞ ካብ ቃሉ «ግሩም ነገራት» ክንርኢ ንኽእል (ቁ.18)።
ኣምላኽና ብርሃን እዩ: መገዲ ዘይብሉ በረኻ እኳ እንተኸድና፣ ስጉምቲ ኣዳናና ንኹሉ ቈልዓ መገዲ የርኢ። —ሜሪ ቦውሊ (1813-1856)
ኣምላኽ ንኹሎም ቅዱሳኑ መገዲ ፍቓዱ ብጸጋ ኣፍሊጥዎም። ጆን ኔልሰን ዳርቢ ከምዚ ኢሉ ጸሓፈ: «መለኮታዊ ብርሃን ንምኻድካ ይኸብበካ።» ጸገማት ኣለዉ፣ ከመይሲ ቅዱሳት ጽሑፋት እዚኦም «ሓደገኛ ግዜያት» (2 ጢሞቴዎስ 3:1 KJV) ከም ዝኾኑ ይፈልጡ፣ ግን ቅዱሳን ኣብ ብርሃን እዮም፣ ክሳዕ ክንደይ ብድኻም እንተተረድእዎ እውን። እቲ ሓቂ ንኸቢድ ግዜያት ንምምካት የኽእሎም። «እቲ ሓቀኛ ብርሃን ሕጂ ይበርህ ኣሎ» (1 ዮሃንስ 2:8)። ጸገማት ንመዓልቲ ኣየጸልምዋን፤ ንኣቶም «ኣብ ብርሃን» ዘለዉ (1 ዮሃንስ 1:7) ብእምነት ንኽሰግሩዎም ከነበራትዕዎም ኣለዎም። —ኤች. ጄ. ቫይን (ካብ StemPublishing.com ዝተወስደ)
