“ብኸም ብብሩርን ብወርቅን ዝበለ ሓላፍ ነገር ኣይተዋሕጥኩምን . . . ብኽቡር ደም ክርስቶስ ግና፡ ከም ናይ ንጽህቲን ብርኽቲን ገንሸል . . . ከምቶም ሕጂ እተወልዱ ሕጻናት፡ ብእኡ ምእንቲ ኽትዓብዩ፡ ንንጹህ ቃል ጸባ እናሃረፍኩም፡”—1 ጴጥሮስ 1:18 ክሳብ 2:11።
ፍሉይ ትምህርቲ ጳውሎስን ጴጥሮስን
ጽሑፋት ጳውሎስን ጴጥሮስን ብሓደ መንፈስ እኳ እንተተመልክቱ፡ ፍሉይ ዝኾነ ፍልልይ ኣለዎም። ጳውሎስ ብሓፈሻ ንቕዱሳን ኣብ ክርስቶስ ከም ዘለዉ፡ ኣብ ኤፌሶን ከኣ ኣብ ሰማያዊ ቦታታት ኣብ ክርስቶስ ተቐሚጦም ከም ዘለዉ ይርእዮም—«ብእኡ ኸኣ ውርሻ ረኸብና።» ጴጥሮስ ግና፡ ኣብ መልእኽታቱ፡ ንቕዱሳን ኣብ ብዙሕ ፈተናታት ኣብዚ ምድሪ ዘለዉ፡ ናብ ሰማያዊ ውርሻኦም ዝኸዱ—«ዘይጠፍእ፡ ዘይረክስ፡ ዘይሓልፍ ውርሻ፡ ኣብ ሰማይ ተሓልዩ ዘሎ፡» ወዘተ ይርእዮም። ጳውሎስ ብዙሕ ግዜ ንዓና ከም «ሓድሽ ፍጥረት፡» ምስ ክርስቶስ ሓደ፡ ኣብኡ ድማ ምሉእ ከም ዝኾንና ይርእየና፡ ንሱ ኸኣ ርእሲ ኩሉ ምምሕዳርን ስልጣንን እዩ፡ በዚ ሓድሽ ስርዓት ሓቂ ድማ ሰፊሕ ፍልልይ ኣብ መንጎ ኣይሁዳውነትን ክርስትናን የርኢ። ጴጥሮስ ንክርስትያናት፡ ብባህርዮም ኣይሁድ ዝነበሩ፡ ምእንቲ ክርስቶስ ስደት ዝረኸቡ፡ ይጽሕፍ፡ ናብ ኣይሁዳዊ ኣረኣእያን ቅዱሳት ጽሑፋትን ድማ ይምለስ፡ ንሳቶም ብክርስትያናዊ ሓቂ ምእንቲ ኺምህሮም።
ንኣብነት፡ ንሳቶም «ሕሩያት» ይብሎም፡ ግናኸ ሕጂ ከም ሕሩይ ህዝቢ ዘይኮነስ፡ «ዝተበተኑ ጋሻታት።» ከም ዝረኣናዮ፡ ብዛዕባ ውርሻ እውን ይዛረብ፡ ምድራዊት ምድሪ ተስፋ ዘይኮነስ፡ ኣብ ሰማይ ንሳቶም ተሓልዩ ዘሎ ውርሻ። ብዛዕባ ገንሸል ብዘይ ገለ ነውርን ብዘይ ገለ ብርኽትን እንተተዛሪቡ፡ ንሱ ንንጉህን ምሸትን ገንሸል ናይ ዕለታዊ ምድግጋም እስራኤል ዘይኮነስ፡ ንገንሸል ኣምላኽ እዩ ዝርእዮ፡ እስራኤል ከኣ «መንግስቲ ኻህናት» ናይ ምድራዊ ስርዓት ክትከውን ተስፋ እንተተዋሂባቶም፡ ሕጂ ግና ቅዱስ ክህነት ነበሩ፡ መንፈሳዊ መስዋእቲ ኼቕርቡ፡ ብየሱስ ክርስቶስ ንኣምላኽ ቅቡል ዝኾነ። ግዜ ምግዳሞም ኣብዚ ብፍርሃት ኬሕልፍዎ ነበሮም፡ እዚ ሓቂ እዩ፡ ግናኸ ከምቲ እስራኤል ኣብ ሲና ዝፈልጥዎ ባርያዊ ፍርሃት ርሕቀት ዘይኮነስ፡ ኪፈርሁ ነበሮም፡ ምኽንያቱ ብኸምዚ ዝኣመሰለ ዋጋ፡ ማለት ብኽቡር ደም ክርስቶስ ተዋሕጥኩም ስለ ዝነበሩ። እንተኾነ ግን፡ ኣብ መንጎ እዞም ክልተ ሃዋርያት ኣብ መስመራት ትምህርቲ ዝኾነ ፍልልይ ይሃሉ፡ ንኽልቲኦም የድልዩና። ሓጎስን ሓርነትን ናይቲ ሓደ ምፍላጥ ጽቡቕ እዩ፡ እዚ ኸኣ ናይ ሕጂ ኣቀማምጣናን በረኸትናን ኣብ ክርስቶስ ዝተንስአን ዝዓረገን የርኢ፡ ንብዙሕ ፈተናታት ናይ መገዲ ኣብ ብዙሕ ጸጋ ኣምላኽ ዘሎና ናይ ሕጂ ሃብቲ ምፍላጥ እውን ብማዕረ ኣገዳሲን መጸናንዒን እዩ።
ከምቲ ዓበይቲ ስርዓታት፡ ብዛዕባ ባህርይ ኣምላኽን መገድታቱን፡ ወይ ብዛዕባ ስነ-ምግባራዊ ኩነታት ሰብ፡ ክልቲኦም ብፍሉይ ኣገባቦም፡ ብፍልልይ ግብሪ ናይቲ ሓደ መንፈስ፡ ሓደ ነገር ይዛረቡ። ሓደ ንኹሉ በረኸትና ናብ ጸጋ ኣምላኽ ኣብ ክርስቶስ እንተኣቕሪቡ፡ እቲ ሓደ ንኹሉ ካብ ኣምላኽ ይጅምር፡ ብደም ገንሸል ድማ ንዓና ይሕሉ፡ ሓደ ኸኣ ኣብ ቅድሚኡ ስጋ ኣይክዕበን እዩ እንተበለ፡ እቲ ሓደ ነቲ ትንቢታዊ ኣዋጅ ይደግም፡ «ኩሉ ስጋ ኸም ሳዕሪ እዩ፡ ኩሉ ኽብሪ ሰብ ከኣ ከም ዕምባባ ሳዕሪ እዩ፡» እቲ ዝጸንዕ ከኣ ቃል እግዚኣብሔር እዩ።
እምነትን ተስፋን ኣብ ኣምላኽ ብክርስቶስ
እቲ ቃል ንጸጋን ምሉእነትን ኣምላኽ ኣብ ክርስቶስ ብንጹር ዝገልጽ እዩ። ስለዚ ኸኣ ጴጥሮስ ንቕዱሳን ከምቶም እምነቶምን ተስፋኦምን ኣብ ኣምላኽ ዘለዎም ገይሩ ይዛረቦም። እዚ ብሉጽን ኣዝዩ ዘደንቕን እዩ፡ ንኣምላኽ ባዕሉ፡ ንዕኡ ኸምዚ ዝበለ ገይርና ዝበደልናዮ፡ ኣብ ቅድሚኡ ኸኣ ከምዚ ዝበለ ገይርና በደለኛታት ዝነበርና፡ ሕጂ መተኣማምንናን ተስፋናን ምዃኑ ምፍላጥ። እቲ ሓቂ፡ ህያብ ኣምላኽ ንፍቑር ወዱ ንፍቕሩ ንዓና ኣርእዩና እዩ፡ እቲ ንጹህ ገንሸል ብደሙ ኣዋሕጢና እዩ፡ ኣምላኽ ከኣ ነቲ ፍጹምነት ናይቲ ዕዮ ብምትንሳኡ ካብ ምዉታት ኣርእዩና እዩ፡ ስለዚ ብእኡ ንኣምላኽ ንኣምን—እምነትናን ተስፋናን ኣብ ኣምላኽ እዩ።
ብክርስቶስ ኢና ንኣምላኽ እንኣምን ምዃንና ኣስተብህል። እዚ ክንደይ ገርሃም እዩ! ኣምላኽ ወዱ ለኣኸ፡ ኣብ መስቀል ከኣ ንዓና እንታይ ምዃኑ የርእየና። ኣብኡ ንልብና ፍጹም ፍቕሩ ይነግር፡ ብመንፈስ ቅዱስ ድማ ዘይግለጽ ዕምቆቱን ምሉእነቱን የቕርብ፡ በዚ ኸኣ ንመተኣማምንነትና ይዕድምን ይሕልውን።
ኣምላኽ ግና ገና ሓጥኣን ከለና፡ ክርስቶስ ምእንታና ብምማቱ፡ ፍቕሩ ንኣና የርኢ። (ሮሜ 5:8)
ስለዚ፡ ንገንሸል ክንርኢ ምጽዋዕና ኣይገርምን፡ ብእምነት ናብኡ ዝተሰቕለ ክንርኢ፡ ኣብኡ ንኣምላኽ ጸጋዊ ምዃኑ ንጥዕም፡ ናብ ቅድሚኡ ንስሓብ፡ ብመተኣማምንነት ድማ ንቐርብ፡ ምኽንያቱ ክርስቶስ ምእንቲ እቶም ዝኸፉኡ ሓጥኣን ከም ዝሞተ፡ ደሙ ኸኣ ካብ ኩሉ ሓጢኣት ከም ዘንጽህ ንርግጸኛታት ኢና።
ከምዚ ገይርና ፍቕሪ ኣምላኽ ኣብቲ ናይ ፍቑር ወዱ ዕዮ ምትዕርራቕ ምስ ፈለጥና፡ እምነትናን ተስፋናን ኣብ ኣምላኽ እዩ። መተኣማምንነትና ኣብ ርእስና ዘይኮነስ፡ ኣብ ኩነታት እውን ዘይኮነስ፡ ኣብ ኣምላኽ እዩ፡ ምኽንያቱ ንሱ ብደም ወዱ ንዘለኣለም ኣብ ቅድሚኡ ደው ንምባል መሰል ጥራይ ዘይኮነስ ዝህበና፡ ንሱ ኸኣ ነቲ ካብ ምዉታት ዘተንስኦን ክብሪ ዝሃቦን፡ ንዓና ጥበብ፡ ጽድቂ፡ ቅድስና፡ ምድሓን ክኸውን ገይርዎ እዩ። ስለዚ፡ ኣብ ኣምላኽ ንዕረፍ፡ ኣብ ቅድሚኡ ፍጹም ሰላም ኣሎና፡ ኣብ ፍቕሩ፡ ኣብ እምነቱ፡ ኣብ ሓይሉ ድማ ንዓና ኣብ ክርስቶስ ንምርኮስ።
ሓንቲ ነፍሲ እንተተጠራጢራን እንተበለት፡ ንገንሸል ኣምላኽ እናረኣየት፡ እዚ ምድሓን እዚ ንዓይ ድዩ? እቲ መለኮታዊ መልሲ፡ «ብእኡ ንኣምላኽ እትኣምኑ ንኣኻትኩም ኣብዚ ዳሕሮት ዘመናት ተገሊጹ እዩ።» እዚ ቃል እዚ ንልቢ ክንደይ ንጹህ ርግጸኛነትን ክቡር መተኣማምንነትን እዩ ዝህብ—«ብእኡ ንኣምላኽ እትኣምኑ ንኣኻትኩም።» ስለምንታይ? ምኽንያቱ ንኣምላኽ ኣኽቢሩ፡ ንሓጢኣትና ብመስዋእቲ ርእሱ ብምውጋድ መለኮታዊ ጽድቂ ኣቕኒዑ እዩ፡ ስለዚ ሕጂ ብእኡ ናብ ኣምላኽ ንዝመጹ ክሳብ ወሰን ከድሕን ይኽእል እዩ። ከምዚ ገይርና ብምፍላጥ ኣምላኽ ኣብ ክርስቶስ፡ ነፍሲ ብሰላም ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ክትበጽሕ ኣዝዩ ብሉጽ እዩ።
ኣምላኽ ንወዱ መስዋእቲ ሓጢኣት ክኸውን ዝሃበ እዩ፡ ኣምላኽ ንሓጢኣት ኣብ ስጋ ዝኮነነ እዩ፡ ኣምላኽ ንዘለኣለማዊ ምድሓን ንዓና ከም ዝረኸበ ዝእውጅ እዩ፡ ኣምላኽ ከኣ ፍቓዱ ኣፍሊጡ እዩ፡ ንወዲ ዝርእን ዝኣምንን ዘለኣለማዊ ህይወት ክረክብ፡ ኣብ ዳሕረይቲ መዓልቲ ኸኣ ክትንስእ። ስለዚ፡ ናብ የሱስ እናጠመትና፡ እምነትናን ተስፋናን ኣብ ኣምላኽ ዘይከውን ብኸመይ እዩ? እቲ ድሮ ዝተፈጸመ ዕዮ ምድሓንን ዘይተጋገየ ቃል ኣምላኽን ምሉእ ርግጸኛነት ይህቡ። ክርስቶስ ዝተንስአን ዝዓበየን ንግምት ኣምላኽ ናይቲ ዕዮ የረጋግጽ፡ ንሱ ኸኣ ንቓሉ እሙን ክኸውን እዩ። ንርእሱ ክኽሕድ ኣይክእልን እዩ። እቲ ኣገዳሲ ንሕና እንታይ ምዃንና ዘይኮነስ፡ ኣምላኽ እንታይ ምዃኑ እዩ፡ እቲ ኣገዳሲ ንሕና እንታይ ከም ዝስመዓና ዘይኮነስ፡ ኣምላኽ እንታይ ከም ዝብል እዩ፡ ናይ ሰብ ርእይቶ ዘይኮነስ፡ ቃል ኣምላኽ እዩ፡ ነቲ ቃል ከኣ ብወንጌል ይእውጀልና። በዚ ኸኣ፡ ነፍሲ፡ ብእምነት ኣብ ጎይታ የሱስ፡ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ሰላምን ዕረፍትን ኣለዋ፡ እምነታን ተስፋኣን ኣብ ኣምላኽ እዩ።
ምድሓንን ሓድሽ ልደትን
ሓጥእ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ሓጎስ ክረክብ ክልተ ነገራት የድልዩ፡ ክልቲኦም ከኣ ኣብዚ ተገሊጾም ኣለዉ—ምድሓንን ሓድሽ ልደትን። ሓጢኣቱ ብጽድቅን ብፍርድን ዘይተወገደ ሰብ ኣብ ሰማያዊ ክብሪ ክቕመጥ ኣይክእልን፡ ወይ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽን ገንሸልን ሓጎስ ክረክብ ኣይክእልን፡ ንሱ ንእኡ ዝኸውን ባህርይ እንተዘይብሉ።
ምድሓን
ምድሓን ድሮ ርኢናዮ ኣሎና። ኣብዚ ኸኣ ብኸም ብብሩርን ብወርቅን ዝበለ ሓላፍ ነገር ከም ዘይተዋሕጥና፡ ግናኸ ብኽቡር ደም ክርስቶስ፡ ከም ናይ ንጽህቲን ብርኽቲን ገንሸል ከም ዝተዋሕጥና ንዝክር። ክብሪ ናይቲ ሰብ ንዕዮ ሓይሊ ይህብ። ኣብ ደም ክርስቶስ፡ ፍጹምነት መለኮታዊ ፍቕሪ ንርኢ፡ ኣምላኽ ከኣ ንክርስቶስ ካብ ምዉታት ብምትንሳኡን ክብሪ ብምሃቡን፡ ዕዮ ምድሓን ክንደይ ምሉእ ከም ዝተፈጸመ የርኢ።
ሓድሽ ልደት
ሓድሽ ልደት ካልእ ነገር እዩ—ዕዮ ኣምላኽ ኣብ ውሽጥና። መንፈስ እዚ ብቓል ይገብሮ። ያእቆብ ከምዚ ይብል፡
ብፍቓዱ ብቓል ሓቂ ወለደና (ያእቆብ 1:18)
ኣብዚ ኸኣ፡ ብዘይሓልፍ ዘርኢ ዘይኮነስ፡ ብዘይጠፍእ ዘርኢ፡ ብቓል ኣምላኽ፡ ንዘለኣለም ዝነብርን ዝጸንዕን፡ ዳግማይ ተወሊድኩም ኢኹም። (1 ጴጥሮስ 1:23)
ኣብ ወንጌል ዮሃንስ ከኣ፡ ሰብ ካብ ማይን [ቃል] መንፈስን እንተዘይተወሊዱ፡ ናብ መንግስቲ ኣምላኽ ኪኣቱ ኣይክእልን እዩ። (ዮሃንስ 3:5)
ኒቆዲሞስ ከኣ፡ እዚኸ ብኸመይ ኪኸውን ይኽእል? (ዮሃንስ 3:9)
ጎይታ ናብ ሞቱ ኣብ መስቀል የርእዮ፡ ህይወት ብእምነት ኣብኡ ዝተሰቕለ ጥራይ ከም ዝርከብ የርእዮ። ኣብዚ ሞት ክርስቶስ፡ መንፈስ፡ ቃል፡ ኩሎም ኣብ ዕዮ ሓድሽ ልደት ኣብ ግብሪ ከም ዝውዕሉ ትርኢ።
በዚ ኸኣ፡ እቶም ዳግማይ ዝተወልዱ ኣብ የሱስ ኣብ መስቀል ዝተሰቕለ ኣሚኖም፡ ብእኡ ኸኣ «ዘለኣለማዊ ህይወት» ኣለዎም። ስለዚ፡ ኣብ ቀዳመይቲ መልእኽቲ ዮሃንስ ከም ዝተነግረና፡
የሱስ ክርስቶስ ምዃኑ ዝኣምን ዘበለ ኩሉ ካብ ኣምላኽ ተወሊዱ እዩ። (1 ዮሃንስ 5:1)
ስለዚ፡ ንጎይታ የሱስ ከም መድሓኒኡ ዘይተቐበለ ሰብ ካብ ኣምላኽ ኣይተወልደን፡ እዚ ኸኣ ብቓል ኣምላኽን ብመንፈስን ይግለጽ። በዚ መገዲ እዚ፡ ብመንፈስ፡ ንሓቂ ይእዘዝ። እቲ ውጽኢት ኣብ ፍቕሪ ንኣሕዋት ይርአ፡ እቲ ካልኣይ ምዕራፍ ከኣ ብኣዝዩ ዘደንቕ ኣገባብ ይጅምር። ንእዞም ንሓቂ ዝተኣዘዙን ዳግማይ ዝተወልዱን ሰባት፡ ኩሉ ክፉእ፡ ተንኮል፡ ግብዝና፡ ቅንኣት፡ ክፉእ ምዝራብ ከም ዝገድፉ ይጽሕፈሎም። እንታይ! ሓቀኛታት ክርስትያናት እዚ ነገራት እዚ ክህልዎም ይኽእል ድዩ? ብርግጽ፡ እንተዘይኮይኑስ፡ ክገድፍዎ ኣይነግሮምን ነይሩ።
ምኽንያቱ ሓድሽ ልደት ምቕያር ናይቲ ኣረጊት ክፉእ ባህርይ ዘይኮነስ፡ —«ሓድሽ ፍጥረት» እዩ። ስለዚ ጎይታና ከምዚ በለ፡
እቲ ኻብ ስጋ እተወልደ ስጋ እዩ፡ እቲ ኻብ መንፈስ እተወልደ መንፈስ እዩ። (ዮሃንስ 3:6)
ኣብዚ ክልተ ባህርያት ኣለዉ። እቲ ክፉእ፡ ተንኮል፡ ወዘተ፡ ግብሪ ናይቲ ኣረጊት ባህርይ እዩ፡ ክገድፉ ድማ ኣለዎም። ከምዚ ዝኣመሰለ ነገራት ገና ከም ዘሎና ምፍላጥ ኣዝዩ ትሕትና ዝመልኦ እዩ፡ ግናኸ ኣዝዩ ሓቂ እዩ፡ ንዕብየት ድማ (ኣስተብህ፡ ርግጸኛነት ዘይኮነስ፡ ክርስትያናዊ ምዕባለ፡ ዕብየት ኣብ ጸጋ)፡ እዚ ክፉእ ትምኒትን ግብርታትን ክገድፍ፡ ቃል ኣምላኽ ከኣ ብቐጻሊ ክምገብ ኣለዎ።
ክፉእ፡ ተንኮል፡ ወዘተ እንተዘይተገዲፉ፡ መንፈስ ሓዘን ክስምዖ እዩ፡ ንሓቂ ድማ ውሑድ ወይ ከኣ ምንም ድሌት ኣይክህሉን እዩ። ንክፉእ ብምእጋድ፡ ቃል ከኣ ከምቲ ሓድሽ ዝተወልደ ሕጻን ጸባ ዝሰቲ፡ ብምስታይ፡ ዕብየት ክህሉ እዩ። ቃል ኣምላኽ ከኣ ንልቢ ኩሉ ግዜ ናብ ክርስቶስ ስለ ዝመርሕ፡ ምኽንያቱ ብዛዕባ ክርስቶስ ስለ ዝምስክር፡ ነፍሲ ኸኣ ከምዚ ገይራ እናተመገበት ምስ ክርስቶስ ብቐጻሊ ርክብ ክትገብር እያ። ስለዚ እቲ ዝቕጽል ቃል፡
ናብኡ እናመጻእኩም፡ ከም ናብ ህያው እምኒ፡ ብሰብ እኳ እንተተነጽገ፡ ብኣምላኽ ግና ሕሩይን ክቡርን እዩ። (1 ጴጥሮስ 2:4)
ኣብዚ ዘመን እዚ ናይ ምልልይትን ግድለትን፡ ኣገዳስነት እዚ ሓቂ እዚ ምግናን ዘይከኣል ይኸውን።
ስለዚ፡ ኣብ ሓንቲ ነፍሲ፡ ጎይታ ጸጋዊ ምዃኑ ዝጠዓመት፡ ዕብየት፡ መንፈሳዊ ምዕባለ እንተደኣ ክህሉ፡ ትምኒት ስጋ ምግዳፍ፡ ንጹህ ቃል ጸባ ምስታይ፡ ምስ ጎይታ ባዕሉ ድማ ብሕታዊ ርክብ ምግባር ክህሉ ኣለዎ። ነዞም ሰለስተ ነገራት እዚኦም ብቑምነገር ንመዝኖም።
ኩሉ ክርስትያን ካህን እዩ
ግናኸ ብተወሳኺ። ኩሉ ክርስትያን ካህን እዩ። ኣብ ዝቕጽል ፍቕዲ ከምዚ ንብብ፡
ንስኻትኩም እውን፡ ከም ህያዋን ኣእማን፡ መንፈሳዊ ቤት፡ ቅዱስ ክህነት ተሃኒጽኩም ኢኹም። (1 ጴጥሮስ 2:5)
እቲ ናይ መንፈሳዊ ህይወትን ሓይልን ናብ ላዕሊ ዝግበር ግብሪ፡ መንፈሳዊ መስዋእቲ ብኣባጊዕ ክርስቶስ ንኣምላኽ ቅቡል ዝኾነ ምቕራብ እዩ! እቲ ናይ ክርስትያን ናይ ወጻኢ ግብሪ፡ ኣብ ትሽዓይ ፍቕዲ ንረኽቦ፡ ንክርስቶስ ምግላጽ፡ ንክርስቶስ ምንባር፡ ንምስጋና ናይቲ ኻብ ጸልማት ናብ ግሩም ብርሃኑ ዝጸውዓና ምግላጽ እዩ።
ጋሻታትን ተጓዓዝትን
ውጽኢት ናይዚ ኩሉ ፍልጠት ክርስቶስ፡ ከምዚ ዝኣመሰለ ምስኡ ዘሎ ርክብ እዩ፡ ኣብዚ ኣብ ምድሪ ጋሻታት ከም ዝኾንና ኸም ዝስመዓና፡ ኣብቲ ንሱ ዕረፍቲ ዘይነበሮ ቦታ፡ ኣብቲ ንሱ ዝነበረን ገና እውን ዝነጽግዎን ቦታ፡ ኣብቲ ንሱ ከምዚ ዝበለሉ ቦታ፡
ኣፍናግ ጕድጓድ ኣለወን፡ ኣዕዋፍ ሰማይ ከኣ ኣቝሳል ኣለወን፡ ወዲ ሰብ ግና ርእሱ ዜንብረሉ የብሉን። (ማቴዎስ 8:20)
ንሱ ብግድኡ ተጓዓዛይ እውን እዩ፡ ምኽንያቱ ናብ ቤቱ ይኸይድ ኣሎ። ንሱ ንዝኸበረ ዕላማ ልቡ ይሃርፍ ኣሎ። ፍልጠት ክርስቶስ ብግድኡ ንዕኡ ንምርኣይን ምስኡ ንምዃንን የናፍቖ።
’ቲ ኣብ ፍቕሩ ዝረኸብክዎ መዝገብ እዩ፡ ኣብ ታሕቲ ተጓዓዛይ ዝገበረኒ።”
ንዕኡ ከይረኣናዮ እንፈትዎ፡ ብዘይነገር ሓጎስን ብምሉእ ክብሪን ምሕጓስ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ናብኡ እናጠመትና፡ ኣብኡ እናጸናዕና፡ ምስኡ ብሕታዊ ርክብ እናገበርና፡ ነፍሳትና ብምስጋና ኼምልኻ፡ ብእምነት ኬገልግላን ኬኽብራን ንኣምላኽ፡ ከምኡ እውን ናይ ሓቂ ቦታና ኸም ናይ ዓለም ዘይኮነስ፡ ጋሻታትን ተጓዓዝትን፡ ክሳብ ምስኡ ኣብ ክብሪ ከምኡ እንኸውን ምሉእ ብምሉእ ዘይዕገቡ ምዃንና ንፍለጥ።
