እዚኣቶም ቀዳሞትን ዳሕሮትን ቃላት ስምኦን ጴጥሮስ ኣብ ቅዱሳት ጽሑፋት እዮም። ንሱ ኣብ ባሕሪ ገሊላ ዝበለጸ ገፋፊ ዓሳ ከም ዝነበረ ተባሂሉ እዩ። ሓቂ ይኹን ኣይኹን፡ ተመክሮኡ በዚ ግዜ እዚ ኣሕፊርዎ። ባዶ መርበብ ይጽበ ነበረ፡ ሓደ ምሉእ መርበብ ካብ ማይ ምስ ወጸ ድማ ተገረመ (ቁ. 9)። ብሓገዝ ካልኦት ነቲ ዓሳ ናብ ገዛ ኣምጽኦ፡ ግን ብሰብኣዊ ኣዘራርባ «ምስ ምውዳቕ ዝተሓሓዘ» ነበረ። ብርግጽ፡ ጀልባኡ ምስ የሱስ ኣብ ውሽጢ እንተነበረ ክትሰጥም ዝብል ሕቶ ኣይነበረን፡ ግን ኣብ ኣእጋሩ ወዲቑ፡ «ካባይ ርሓቕ፡ ከመይሲ ሓጥእ ሰብ እየ፡ ጐይታ» (ቁ. 8) በለ።
ናይ ጴጥሮስ ግጭት ሓቂ ነበረ፡ ጐይታይ ክሳዕ ክንደይ ዓብዪ እዩ፡ ብዘይኡ ክነብር ኣይክእልን እየ፤ ክሳዕ ክንደይ ሓጥእ እየ፡ ክገድፈኒ ኣለዎ። ግን ጐይታ የሱስ ንዕኡ ፈትሖ፡ «ኣይትፍራህ፡ ካብ ሕጂ ንደሓር ሰባት ክትገፍፍ ኢኻ» (ቁ. 10)። ብኻልእ ኣዘራርባ፡ ኣይገድፈካን እየ፤ ሰባት ክትገፍፍ ምስይ ትመጽእ ኣሎኻ፡ ዓሳ ኣይኮነን።
እኳ ደኣ ብድኻም እንተተኣዘዘ፡ ቃል ጐይታ ካብቲ ዓሳ ዘይብሉ ባሕሪ ብዙሕ ዓሳ ኣምጺኡ ነበረ። ከምኡ ድማ ንጴጥሮስ ናብ ተኸታሊኡ ለወጦ። ንጀልባኡ ኣብ ገምገም ጥራይ ዘይኮነስ፡ ንጀልባኡ ኣብ ባሕሪ ገደፋ።
ጴጥሮስ ብዙሕ ክመሃርን ክርስዕን ነበሮ። ብዙሕ ግዜ ወዲቑ፡ ግን ጐይታ ንተስፋኡ እሙን ነበረ (እብ. 13:5)። ኣብ ዝጸልመተሉ ሰዓት ንጐይታኡ ክኽሕድ ከሎ፡ ኣብ ቃላቱ ረብሓ ረኸበ፡ «እምነትካ ምእንቲ ኸይትጠፍእ ምእንታኻ ለመንኩ፤ ንስኻ ድማ ሓንሳብ ምስ ተመለስካ፡ ንኣሕዋትካ ኣጽንዕ» (ሉቃስ 22:32)። እዚ ድማ ኣብ ክልተ መልእኽታቱ ዚገብሮ እዩ፡ ንቕዱሳን ድማ፡ «ብጸጋን ብፍልጠት ጐይታናን መድሓኒናን የሱስ ክርስቶስን ዕበዩ» ኢሉ የተባብዕ።
