ሕዝቅያስ ብተኣምር ሓዊዩ ነበረ፣ ይሁዳ ድማ ብተኣምር ካብ ንጉስ ኣሶር ሓራ ወጺኣ ነበረት። ኣምላኽ ንሕዝቅያስ ብምብጻሕ ሰበ-ስልጣን ባቢሎን ፈተነ፣ እዚ ድማ ኣብ ልቡ ዘሎ ንምርኣይ ነበረ። እቲ ብተኣምር ዝረኸቦ ምሕዋይ ከምኡ’ውን እቲ ህዝቢ ካብ ጸላእቶም ዝረኸብዎ ዓቢ ምድሓን ኣብ ኩሉ ተዘርጊሑ ነበረ። ሕዝቅያስ ንኣምላኽ ንኹሉ እዚ ብትሕትና ክብሪ ይህቦዶ ወይስ ኣብ ቅድሚ ሰብ ንርእሱ የልዕሎ?
ብሓዘን ከም እንምበቦ፣ «ሕዝቅያስ ንባብሎናውያን በጻሕቲ ዘይኣርኣዮም ኣብ ቤቱ ወይ ኣብ ኩሉ ግዝኣቱ ዝኾነ ነገር ኣይነበረን» (2 ነገ. 20:13)። ኣምላኽ ንሕዝቅያስ ብዓብዪ፣ እንተላይ ብተኣምር ባሪኽዎ ነበረ። ግናኸ ሕዝቅያስ ንርእሱ ንምዕባይ ተጠቕመሉ። «ንዝተዋህቦ ጸጋ ኣይመለሰን፣ ልቡ ተዓብዪ ነበረ እሞ።»
ኣብዚ ፍጻሜ ግዝኣት ሕዝቅያስ ክንረኽቦ እንኽእል ክንደይ ኣገዳሲ ትምህርቲ ኾን ይኸውን! ብዛዕባ እቲ ኣምላኽ ኣብ ህይወትና ዝፈቕዶ ጽቡቕ ነገራት ክንዛረብ ከሎና፣ ንኣምላኽ ክብሪ ንምሃብዶ ወይስ ንርእስና ንምስሓብ ኢና? «ልቢ ኻብ ኵሉ ተንኰለኛ እዩ፣ ኣዝዩ ሕሱም እዩ፣ መንከ እዩ ዚፈልጦ?» (ኤር. 17:9)። ኣምላኽ ብጸጋ ዝሃበና ነገራት ተጠቒምና ንርእስና ከይንዕቢ ንጠንቀቕ።
ጐይታና የሱስ ኩሉ ግዜ ንኣምላኽ ክብሪ ንምሃብ ይደሊ ነበረ እምበር፣ ክብሪ ሰብ ኣይደለየን። «ኣነ ንኣቦይ ኤኽብሮ» በለ፣ ከምኡ’ውን «ኣነ ክብረይ ኣይደልን እየ» (ዮሃ. 8:49–50)። ጐይታ ንኣቦ ብፍጹም ኣኽቢርዎ ነበረ። «ኣነ ኣብ ምድሪ ኣኽቢረካ እየ» በለ (ዮሃ. 17:4)።
ስለዚ፣ ብዛዕባ ግብሪ ኣምላኽ ምሳና እንተ ተዛሪብና፣ ንጐይታና የሱስ በይኑ ክብሪ ንምሃብ ንደሊ፣ ንርእስና ድማ ኣቓልቦ ከይንስሕብ፣ ከምቲ ጳውሎስ ዝጸሓፎ፣ «ክርስቶስ ብኣይ ገይሩ ዘይፈጸሞ ነገር ክዛረብ ኣይደፍርን እየ» (ሮሜ 15:18)።
