ኣምላኽ ኩሉ ግዜ ካብ ሽግርን ሓደጋን ኣየውጽኣናን። ካብዚ ቦታ እዚ ኣየውጽኣናን። እቲ ንኻልኦት ዝረክቦም ነገራት ንዓና’ውን ይረክበና፣ ግን ኣምላኽ ጋሻና ምዃኑ ምፍላጥ ጥዑም ነገር እዩ። ካብ ሓደጋ ምድሓን ጥራይ ኣይኮነን፤ ኣምላኽ ናብ ሓደጋ ከምጽኣና ሓሲቡ ነይሩ። ንህዝቡ ናብ ቀይሕ ባሕሪ ኣምጽኦም፣ ከምኡ’ውን ንቝጥዓ ፈርኦን ንኽርእዩ። ንሱ ብሓይሊ ኢዱ ካብ ኩሉ ሽግር ከድሕነና ሓሲቡ ነይሩ። ንሱ ንጥሙያትና ንምምላእ ኢዱ ይኸፍት፤ ምናልባት ሓንሳብ ብሓንሳብ፣ መዓልቲ መዓልቲ። እዚ ንዓና ዘለዎ ዘይተቋርጽ ክንክን ናይ በረኸትና ክፋል እዩ፣ ብበረኻ ምሕላፍ—ናይ ግዜያዊ በረኸትና ጥራይ ዘይኮነስ፣ ናይ መንፈሳዊ በረኸትና’ውን። ቅድሚ ምድላዩ ኣይህበናን። እዚ ንርእስና ምትእምማን ከምጽእ እዩ፣ ንሱ ድማ ንሱ ጥራይ እምነትና ክኸውን ይደሊ።
ብዙሕ ግዜ ብድንቂ መገዲ ይግለጽ። ንሱ ንሰራዊት እስራኤል ብበረኻ፣ ብሓዊ ዝነድድ ሑጻ በረኻ፣ ካብ ሰማይ እንጌራን ካብ ከውሒ ማይን እናሃበ ከመይ ገይሩ መርሖም! ጸላእቱ ብምስ ህዝቡ ምህላዉ ይፈርሑ ነበሩ። ሽግር ዝበዝሐ ብዝኾነ መጠን፣ ካብኡ ዘድሕን ምሕረት ዝበዝሐ ይመስል፣ ልክዕ ከምቲ ናብ ርእሲ በሪኽ ከረን ምብጻሕ ዝበዝሐ ራእይ ዝህብ! ኦህ፣ “ፈተና ዝበዝሐ ብዝኾነ መጠን፣ በረኸት ዝበዝሐ” ክንብል ከመይ ይግባእ።
ሓደ ነገር ድማ፡ ኣብ ሽግር ከለና፡ “ኣምላኽ ከመይ ገይሩ እዩ ከርሕቖ?” ኢልና ንሓስብ። እዚ ናይ መጀመርታ ሓሳብና ክኸውን የብሉን፤ ኣምላኽ ገለ ክንመሃር ኣይሓስብን ድዩ? እዛ ዓለም እዚኣ እንታይ ከም ዝመስልን ክንደይ ከም ዝዓነወት ክንፈልጥ ይደሊ! ኣብ ኩሉ ንኣሽቱ ፈተናታትና ጸጋኡን ምሕረቱን ከርእየና ይደሊ። እዚ እቲ ማና ዝገልጾ፣ ዝተዋረደ ክርስቶስ ኣይኮነን ድዩ? ካብዚ ኩሉ ምዝራፍ ንነፍስና ጽቡቕ ይኸውን ድዩ? ኣይፋል፣ ግን ንሱ ኣብ ሽግር’ውን ክንሕበን ይደሊ። ክርስቶስ ኣብ ሽግርና ይበርቕ፣ ከምኡ’ውን ንደመናታት ብኽብሪ ይስልሞም።
