ኣብ እስራኤል ከቢድ ግዜ ነበረ። እቲ ብዳዊትን ሰሎሞንን ዝነበረሉ ወርቃዊ ዘመን ሓሊፉ ነበረ። ህዝብን ምድርን ናብ ሰሜናዊን ደቡባዊን መንግስቲ ተኸፋፊሎም ነበሩ። ስለዚ፡ እቲ ዝነበረ ሓድነት ድሕሪ ሕጂ ኣይርአን ነበረ። ንኣምላኽ ዘይምእማን ድማ ሰፊሕ ነበረ።
ነብዪ ኢሳይያስ፡ «ስለዚ፡ እንሆ፡ ጐይታ ንማይ እቲ ሩባ፡ ብርቱዕን ሓያልን—ንጉስ ኣሶርን ኵሉ ክብሩን—ናባታቶም የምጽእ... ብይሁዳ ኺሓልፍ እዩ» (ቊ. 7–8) ይብል። ገና ግና ኣብዚ ግዜ እዚ፡ ኣምላኽ ኣብ መንጎ ህዝቡ እተዋግዑ ሓንቲ ንእሽቶ ጕጅለ ሰባት፡ «ኣምላኽ ምሳና እዩ» (ቊ. 10)—ትንቢታዊ ምጥቃስ ናብቲ ዚመጽእ ኢማኑኤል—ይርኢ። ንሳቶም ተግሳጽ ኣምላኽ ቅኑዕ ከም ዝዀነ ይስምዖም፡ ነቲ «ብመገዲ እዚ ህዝቢ እዚ ኣይትመላለሱ» (ቊ. 11) ዚብል መጠንቀቕታ ድማ ይሰምዑ።
ንኣምላኽ ዚግደስ ንኣቶም እዩ። ብኣቶም ይሕጐስ። ንኣቶም ፍሉይ ስያመ ኣለዎ፡ «ደቀ መዛሙርተይ።» እዚ ኣምላኽ ኣብ ቃሉ ነዚ ቓል እዚ ዝተጠቕመሉ ንመጀመርታ ግዜ እዩ። ንዕርክነቶም ምስኡ ይገልጽ። እቲ ኣብ ከባቢኦም ዘሎ ሕብረተሰብ ብብዝሒ ዘይግደስ እኳ እንተዀነ፡ ንኣምላኽ ኪሕዝዎ ይደልዩ።
ንኣቶም፡ ኣምላኽ ፍሉይ ነገር ኣዳልዩሎም ኣሎ፡ ምስክሩ፡ ሕጉ። እዚ ምስክር እዚ ንኣቶም «ኪእሰር» ነበሮ፡ ከምቲ ኣብ ጥንቲ ሓደ ብራና ኺሰጋገር ከሎ ብጭርቂ ዚእሰር። ን«ሕጊ» ድማ ኣብዚ ሓደ ሓፈሻዊ ቓል ተጠቒሙ ኣሎ፡ እዚ ድማ «ምምሃር» ወይ «ምምርሓ» ማለት እዩ።
እዚ ንደቀ መዛሙርቲ ባህርያዊ እዩ፡ ንሳቶም ምስክር ኣምላኽ ይፈልጡ፡ ትምህርቱ ድማ ተቐቢሎም። እቲ ምስ ኣምላኽ ብምሕባር ዝተማህርዎ ድማ ንህይወቶም፡ ንተግባር እምነቶም ይቕርጾ። ጐይታ ኣብቲ ግዜ እቲ ኣብ እስራኤል ከምዚ ዝኣመሰሉ ደቀ መዛሙርቲ ይደሊ ነበረ። ሎሚ ድማ ኣብ ዘመናን ሕብረተሰብናን ይደልዮም ኣሎ። ኣነኸ ከምዚ ዝኣመሰለ ሰብ ድየ፡ ደቀ መዝሙር?
