መጽሓፍ መዝሙር ከምዚ ኢሉ ይዛዘም፣ እሞ ኣብኡ ድማ እቲ ናይ ጐይታ ምምጻእ ናብ ምድሪ ዘምጽኦ ውጽኢት፣ ክሳብ ምድሪ ዝምልከት፣ ይቐርበልና። ንሱ ብሓቂ እቲ ናይ መጀመርታ መዝሙር ዝጠቐሶ ብጹእ ሰብኣይ እዩ፣ “ብምኽሪ ረሲኣን ዘይመላለስ፣ ብመገዲ ሓጥኣን ዘይቀውም፣ ኣብ መንበር መላገጽቲ ዘይቕመጥ፣ ግናኸ ብሕጊ እግዚኣብሄር ዝሕጐስ፣ ብሕጉ ድማ ለይትን መዓልትን ዝሓስብ” (መዝ. 1:1–2)። ኩሉ ትንፋሱ “ሃሌሉያ!”—“ንእግዚኣብሄር ኣመስግን!” ነበረ። ኩሉ ምትኳስ ናይቲ እሙን ልቡ ንኣምላኽ ነበረ፤ ኣብ ኩሉ ቃሉን ተግባሩን ኣቦ ይኸብር ነበረ። ኩሉ ስነ-ምግባራዊ ልዕልና ብዘይ መጠን ፍጽምና ኣብኡ ይበርህ ነበረ።
ፍሬኡ ብግዜኡ ክርአ እዩ፣ ቈጽሉ ከቶ ኣይሓርቕን፣ ዝገብሮ ኩሉ ድማ ክሰልጥ እዩ። ሰባት ናብ መስቀል ምስ ተወስደ ብርሃኑ ንዘለኣለም ከም ዝጠፍአ ሓሲቦም ነበሩ፣ ግናኸ ንሱ እንደገና ክመጽእ እዩ። ከም ጸሓይ ጽድቂ ክወጽእ እዩ፣ ሽዑ ድማ እቲ ቅዱሳን ኣምላኽ ኩሉ ግዜ ዝደለይዎ ንግሆ ክበርህ እዩ፣ ንግሆ ብዘይ ደበና (2 ሳሙ. 23:4)። ንሱ ንመንግስቱ ብጹእ ባህርዩ ክህባ እዩ፤ ንሳ ድማ ብርሃናዊ ክብሩ ከተንጸባርቕ እያ። ሽዑ ኩሉ ምጕርምራምን ምጕርምራምን ጩኸትን ስቓይን ክዓርፍ እዩ፣ ጸልማት ድማ ቅድሚ ብርሃን ምምጽኡ ክሃድም እዩ። ኩላ ምድሪ ብኽብሪ እግዚኣብሄር ክትመልእ እያ፣ ከምቲ ኩሉ ትንፋሱ “ሃሌሉያ!” ዝነበረ ኣብዚ ምስ ነበረ፣ ከምኡ ድማ ኩሉ ትንፋስ ዘለዎ “ሃሌሉያ!” ክብል እዩ ሽዑ።
ምውጻእን ምውዳቕን ናይ መንግስታት፤ ምእካብ ከበድቲ ሕቶታት፤ ምግጫው ዝተፈላለዩ ረብሓታት ከምቲ ዓመታት ዝሓልፋ እናኸበዱ ዝኸዱ—እዚ ኩሉ ንዘይምርግጋእ ናይ ነገራት ኣብዛ ዓለም እዚኣ የርኢ። ግናኸ እዚ ኩሉ ነገራት ነቲ ብዓይኒ እምነት ንየሱስ ዝርኢ ኣይረብሾን! ጽባሕ ኮኾብ፣ ምልክት መዓልቲ፣ ኣብ ሰማያት ይበርህ እሞ ንልብና ብተስፋ ይመልኦ። እወ፣ “ሃሌሉያ!” ጐይታ ይመጽእ ኣሎ። እወ ብሓቂ፣ “ንእግዚኣብሄር ኣመስግን!”
