እዚ ፍቕዲ እዚ ብምሉእ ክንበብ ከሎ፣ ጳውሎስ ብዛዕባ ውህበት ልሳናት ኣብ ቤተ ክርስቲያንን ንጹር ዘረባ ዘድልዮ ምዃኑን ከም ዝዛረብ ንርዳእ።
ይኹን እምበር፣ ኣብ ኣኼባታት ማሕበር ንምስጋና ወይ ንጸሎት ወይ ንሓደ ክፋል ቅዱስ ጽሑፍ ንምንባብ ወይ ቃል ኣገልግሎት ንምዝራብ ኣፎም ዘይከፍቱ ኣለዉ። ገሊኦም ይፈርሑ ወይ ዕንቅፋት ኣለዎም፣ ንርእሶም ምስ ካልኦት እናወዳደሩ ብልህ ከም ዘይኮኑ ይሓስቡ። ብብዙሕ ቅዱስ ጽሑፋዊ ኣብነታት ተተባቢዕና እግዚኣብሔር ዝደልዮ ንግበር።
ሙሴ፣ ብኣምላኽ ንፈርኦን ክዛረብ ምስ ተነግሮ፣ ንሱ ብልህ ከም ዘይኮነን ንምዝራብ ድኹም ከም ዝኾነን ተዛረበ። ስለዚ ኣምላኽ ንእኡ ኣፍ ሰብ ከም ዝገበረን ምስ ኣፍ ሙሴ ከም ዝኸውንን ኣዘከሮ (ዘጸ. 4:10–12)። እቲ ካብ ብዙሓት ኣጋንንቲ ዝደሓነ ሰብ ንጐይታ ክስዕብ ምስ ደለየ፣ ጐይታ ኣይፈቐደሉን፤ ኣብ ክንድኡ ድማ እቲ ሰብ ናብ ኣዕሩኹ ናብ ቤቱ ክምለስን ጐይታ እንታይ ከም ዝገበረሉ ክነግሮምን በሎ። ክንደይ መጽሓፍ ቅዱሳዊ ፍልጠት ነበሮ? እንታይ ይፈልጥ ነበረ? እቲ “ሓሙሽተ ቃላት”፣ ጐይታ እንታይ ከም ዝገበረሉ ክምስክር ይኽእል ነበረ (ማር. 5:18–19)። ዮናስ ኣብ ነነዌ ክሰብኽ ተነግሮ: “ገና ኣርባዓ መዓልቲ፣ ነነዌ ድማ ክትድምሰስ እያ!” (ዮና. 3:4) —ብእንግሊዝኛ ሾሞንተ ቃላት ግን ብዕብራይስጢ ሓሙሽተ ጥራይ። እሞ እንታይ ውጽኢት? ኩላ እታ ከተማ ደሓነት! ኣሞጽ እውን ንእስራኤል ሓደ ከቢድ፣ ግን ሓጺር፣ ሓሙሽተ ቃላት ዝሓዘ መልእኽቲ ነበሮ: “ንኣምላኽካ ንምቕባል ተዳሎ” (ኣሞጽ 4:12)።
ክንእከብ ከለና፣ ነፍሲ ወከፍና መዝሙር፣ ትምህርቲ፣ ወይ ካልእ ካብ ጐይታ ዝመጸ መግለጺ ክህልዎ ኣሎዎ (1 ቈረ. 14:26)። እግዚኣብሔር ክንህቦ ዝደልየና ብእምነት ንሃብ። ነፍሲ ወከፍ ባርያ ሓደ ታለንት ምስ ተዋህቦ፣ እቲ ጐይታኦም “ክሳዕ ዝመጽእ ንግድ ግበሩ” (ሉቃ. 19:13) —ሓሙሽተ ቃላት ጥራይ። ክንደይ ድኹማት እኳ እንተ ተሰማዓና ወይ እንተ ኾንና፣ ጐይታ ካብቲ እንኽእሎ ንላዕሊ ኣይሓተናን። ሓሙሽተ ቃላት ጥራይ!
