ምምስራት ድራር ጐይታ፡ ብዝኾነ መንፈሳዊ ሰብ፡ ፍሉይ ዝትንክፍ መርኣያ ናይ ጸጋዊ ሓልዮትን ፍቕሪ ጐይታ ንቤተ ክርስቲያኑን ክኸውን ኣለዎ። ካብ ግዜ ምምስራቱ ክሳዕ ሕጂ፡ ንሓቂ ዝጸንዐ፡ እኳ ደኣ ስቕ ዝበለ፡ ምስክር ኮይኑ ኣሎ፡ እዚ ሓቂ እዚ ድማ ጸላኢ ንምብልሻው ከምኡ’ውን ንምስራዝ ፈቲኑ፡ እዚ ድማ ምድሓን ንዝደኸመ ኣማኒ ብየሱስ ዝረጋገጸ ፍጻሜ እዩ። ካብ ግዜ እግዚኣብሔር የሱስ “እንጌራን ጽዋእን” ዝመሰረተሉ ዘመናት ሓሊፎም እዮም። ኩሉ ኑፋቄ፡ ኩሉ ምፍልላይ፡ ኩሉ ክርክርን ባእስን እኳ እንተሃለወ፡ እዚ ኣዝዩ ገላጺ ትካል እዚ ብቕዱሳን ኣምላኽ ኣብ ኩሉ ዘመን ተኸቢሩ እዩ።
ሓቂ እዩ፡ ጸላኢ፡ ኣብ ብዙሕ ክፋል ናይ እቲ ዝምስክር ቤተ ክርስቲያን፡ ብጸልማት ድርብ ድርብ ብምጥቕላል ክዕወት ክኢሉ እዩ። ገና ግን ንዝኾነ መንፈሳዊ ኣእምሮ፡ ነቲ ሓደ ዓሚቕን ክቡርን ሓቂ ይዛረብ፡ ንሞት ጐይታ ክሳዕ ምምጽኡ የርኢ። ስጋ ተሰቢሩ፡ ደም ሓንሳብ ፈሲሱ፡ ድሕሪ ሕጂ ኣይድገምን፡ ምብታን እንጌራ ድማ መዘከርታ ናይዚ ናጻ ዝገብር ሓቂ እዩ።
ኣማኒ “እንጌራን ጽዋእን” ብኸመይ ዝበለ ዓሚቕ ተገዳስነትን ምስጋናን ክሓስብ ኣለዎ። ኣብኡ ኣዝዩ ክቡርን ክብሪ ዝመልኦን ሓቅታት ይቐርብ፡ ጸጋ ይገዝእ፡ ምድሓን ተፈጺሙ፡ ሓጢኣት ተኣልዩ፡ ዘለኣለማዊ ጽድቂ መጺኡ፡ መውጋእቲ ሞት ጠፊኡ፡ ዘለኣለማዊ ክብሪ ተረጋገጸ፡ “ጸጋን ክብሪን” ከም ናጻ ህያብ ኣምላኽ ተገሊጹ፡ ከምኡ’ውን ሓድነት “ሓደ ስጋ”። እንታይ ዝበለ ድግስ! ንነፍሲ ናብ ድሕሪት ይወስዳን ንጐይታ ባዕሉ፡ ኣብታ ዝተኸድዓላ ለይቲ፡ ኣብ ድራር ጠረጴዛ ተቐሚጡ፡ ካብታ ዘይትርስዕ ለይቲ ክሳዕ ንግሆ፡ ንዝኾነ ዝኣምን ልቢ፡ ብሓንሳብ ናብ መስቀልን ናብ ክብሪን ዝመርሕ ድግስ ከም ዝመሰረተ የርኢ።
