ኣቤል ተቐትለ እሞ ሴት ተወልደ። ንወዱ ኤኖስ ዝብል ስም ሃቦ፡ ትርጉሙ ድማ “ድኹም” ወይ “ሞት ዝረኽቦ” ሰብ ማለት እዩ። ምፍላጥ ናይ ገዛእ ድኻሞምን ምትእምማኖምን ንኣመንቲ ናብ ጸሎት ይደፍኦም፡ “ሽዑ ሰባት ንስም እግዚኣብሔር ክጽውዑ ጀመሩ” (ዘፍ. 4:26)። ታሪኽ ደቅታት ቃየን ግና ፍጹም ፍልይ ዝበለ እዩ—ትዕቢትን ገዛእ ርእስኻ ምትእምማንን ንዓለም ይገዝእዋ። ንገዛእ ርእሶም ከተማታት ይሃንጹን ንብረቶም የብዝሑን ብዘይካ ፍቓድ ኣምላኽ ምድላይ (ቁ. 17–22)።
ኣብዛ ወዲ ኣምላኽ ዝደኸየላን ርእሱ ዘንብር ቦታ ዘይነበሮን ዓለም (ማቴ. 8:20) ህይወትና ክሳዕ ክንደይ ምቹእ ክንገብር ከም እንኽእል ኩላትና ኣብ ሓደጋ ኢና። እዚ ነገር እዚ ክሰማማዕ ይኽእል ድዩ? ኣብዚ እዋን እዚ፡ ከይፈለጥካ፡ ብሒደት ጠውቕታት ጥራይ፡ ንህይወት ዝቐልሉ ኣማራጺ ነገራት ንምግዛእ ብዙሕ ገንዘብ ብኦንላይን ክትገብር ትኽእል ኢኻ። ፍቓድ ኣምላኽ እንተኾይኑ ንምርግጋጽ ብሓቂ ግዜ ትወስድ ዲኻ? ክሳዕ ክንደይ ብቐሊሉ ይረኽበና! ፍቓድ ኣምላኽ ኣይንደልን ኢና እሞ ንኣገባብ ህይወት ዓለም ብቐሊሉ ንቕበሎ። እዚ ንፈልጦ ዲና? “ነዛ ዓለም እዚኣ ኣይትምሰሉ” (ሮሜ 12:2)፤ እዚ ኣብዚ ፍጡር ዝበዝሖ እዋንና ኣገዳሲ ርእሲ እዩ!
ድሕሪ 4,000 ዓመታት ታሪኽ ሰብ፡ ወዲ ኣምላኽ ኣብ ምድሪ ክነብር፡ ወይ ድንኳን ክሰርሕ፡ ኣብ መንጎ ደቂ ሰብ መጸ (ዮሃ. 1:14)። ነፍሲ ወከፍ ናብ ቤቱ ምስ ከደ፡ ንሱ ናብ ደብረ ዘይቲ ኸደ (ዮሃ. 8:1)። ኣብኡ እቲ ሰማያዊ በጻሒ ብዙሕ ለይቲ ኣሕለፈ፡ ብመዓልቲ ድማ ንህዝቢ ብፍቕሪ ኣገልገለ። ኣብዛ ዓለም እዚኣ ንብረት ምእካብ ዕላማኡ ኣይነበረን። ብኣንጻሩ፡ ንሱ ኣዝዩ ትሑት ህይወት ይነብር ነበረ፡ ግናኸ ኣምላኽ ከም ውርሻኡ ስለ ዝነበሮ ኩሉ ጊዜ ዕጉብ ነበረ (መዝ. 16:6)።
ኣብ ምግቢ እቶም 4,000፡ እግዚኣብሔር ንሸውዓተ እንጌራን ንሒደት ንኣሽቱ ዓሳን ኣመስገነ (ማር. 8:6–7)። ብጸጋ ብልግስና ሂቡ ብዙሕ እንተነበረ እኳ፡ ኣብተን ዝተረፋ ድማ ገለ ከይጠፍእ ተጠንቂቑ ንደቀ መዛሙርቱ ነቲ ዝተረፈ ክእክብዎ ሓተተ (ዮሃ. 6:12)!
