ኣብ ሆሴዕ 12:3፡ ያዕቆብ ምስ ኣምላኽ ባዕሉ ከም ዝተቓለሰ ተነጊሩና ኣሎ። እቲ ምስጢራዊ ተቓዋሚኡ መልኣኽ እግዚኣብሔር ነበረ። ብሓደ መገዲ፡ ያዕቆብ ናብ ፓዳን ኣራም ምስ ሃደመ ጸሓይ ካብ ዝዓረበትሉ ጊዜ ጀሚሩ (28:11) ምስ ኣምላኽ ይቃለስ ነበረ። ንሓዉ ኣሰንቢዱ፡ ንኣቦኡ ኣታሊሉ፡ ኣብ መንጎ እቲ ዕስራ ዓመት ድማ ኣብ ኣቦ-ሓሙኡ ላባን ንተንኮላዊ መደባቱ ብቑዕ ተቓዋሚ ረኺቡ ነበረ። ሕጂ ድማ ንኤሳው ብብዙሕ ህያባት ንምህዳእ ብሃውኪ ይፍትን ነበረ። ያዕቆብ ምሉእ ለይቲ ተቓለሰ፤ ብሓቂ ድማ፡ ንሱ ደው ክብል ዝገበሮ ዝተሰሓበ ወርኂ ነበረ! እቲ ንወርኂኡ ዘንከየቶ ንእምነቱ መሊሱሉ (2 ቈረ. 10:3–5፤ እብ. 12:11–13)። በረኸት ክሳዕ ዝረክብ ንመልኣኽ ኣይሓደጎን። ያዕቆብ ካብ ምስ ኣምላኽ ምቅልላስ ናብ ምምጥጣሕ ምስ ኣምላኽ ተሰጋገረ፤ ካብ ብገዛእ ሓይሉ ምቅልላስ ናብ ብንብዓትን ልማኖን ምምብርካኽ (ሆሴዕ 12:3–4)።
“ሽምካ መን እዩ?” ኢሉ እቲ መልኣኽ ሓተተ። ያዕቆብ ነዚ ሕቶ እዚ ዝመለሰሉ ናይ መወዳእታ ጊዜ፡ ንሱ ኤሳው ምዃኑ ብምባል ሓሲዩ ነበረ (ዘፍ. 27:18–19)። እቲ “ሰረቕ-ኣስናን” ተታሕዘ! ካብ ገዛእ ርእሱን ካብ ምትእምማኑ ብገዛእ ጥበቡን ምስ ደኸየ፡ ንሱ ያዕቆብ እቲ ተካኢ ምዃኑ ተኣመነ። ግናኸ እቲ በረኸት ምቕያር ስም የጠቓልል ነበረ። እቲ መልኣኽ ካብ ሕጂ ንላዕሊ እስራኤል ተባሂሉ ከም ዝጽዋዕ ነገሮ፡ “ምስ ኣምላኽን ምስ ሰባትን ተቓሊስካ ኢኻ እሞ፡ ዓዊትካ ኢኻ” (32:28)። ያዕቆብ ብስዕረት ዓወተ፤ ብምስኣን ረበሐ፡ ብድኻም ድማ በረኸ (2 ቈረ. 12:9–10)። ኣብ ክንዲ ምስ ኣምላኽ ምቅልላስ፡ ሕጂ እስራኤል ነበረ፡ ትርጉሙ ድማ “ተዋጋኢ ኣምላኽ” ማለት እዩ።
ድሕሪ እቲ ምስኡ ዝነበሮ ርክብ ንሩባ ያቦቅ ምስ ሰገረ፡ ጸሓይ ወጸትሉ (ዘፍ. 32:31)። “ልቢ ሰብ መንገዱ ይሓስብ፡ እግዚኣብሔር ግና ስጕምትታቱ የቕንዕ” (ምሳ. 16:9) ዝብል ብምፍላጥ፡ ሓድሽ ምዕራፍ ኣብ ህይወቱ ይጅምር ነበረ። እቲ ዝነከየ ወርኂኡ ጥራይ ኣይነበረን፡ እንታይ ደኣ ገዛእ ትዕቢቱን ፍቓዱን እውን ነበረ። ተመክሮኡ ነቲ ምዕንቃፍ ብሓቂ ዝግብኦ ነበረ!
