ትርጉም ናይዚ ድራር እዚ እንታይ ምዃኑን ክንሳተፎ ከለና እንታይ ከም እንገብርን ናብ ኣእምሮና ምምላስ ጽቡቕ እዩ። ሕጂ እንደገና እንጌራ ሰቢርና ካብ ጽዋእ ሰቲና ኢና፤ እዚ ድማ እንታይ ማለት እዩ? ሞት ጐይታ ኣርኢና ኢና፣ እዚ ድማ ክሳዕ ዝመጽእ ክቕጽል እዩ። ሞት ዘስካሕክሕ ነገር እዩ፣ ሰብ ድማ ብዛዕባኡ ክሓስብ ኣይፈቱን። ንሰብ ንጉስ ሽበራ እዩ፤ ደሞዝ ሓጢኣት እዩ፣ መወዳእታ ኩሉ ትዕቢት ህይወት እዩ፣ መወዳእታ ስጋ ከም ዝወደቐ። ካብ ሰባት መን እዩ ዝፈትዎ፣ ንምርኣዩ? ግን እዚ ሞት እዚ ሞት ጐይታ እዩ፣ ሞት መስፍን ህይወት!
እወ፣ ንሱ ሓደ ግዜ ኣብዚ ነበረ፣ ሰብ ድማ ቀተሎ፤ ንሱ ድማ ንህያዋንን ንምዉታትን ንምፍራድ እንደገና ክመጽእ እዩ። ግን ሓሳባትና ካብዚ ብኻልእ መስመር ይፍስስ። ብኣምላኽን ብኣቦን ይጅምሩ፣ ንሱ ድማ ኣብ ሞት ክንመግብ፣ ኣብኡ ምግቢ ክንረክብ፣ ክንወስዶን ብቐጻሊ ኣብ ውሽጥና ክንጸውሮን ኣኽኢሉና። ሓሳባቱ ሓሳባትና ኣይኮነን፣ መገዱ ድማ መገድታትና ኣይኮነን።
ሰብ ዓለወ፣ ኣምላኽ ድማ ንወዱ ናብ ጥፍኣት ኣመልከተ፣ ከምቲ ንኣምላኽን ንኣቦን ክብሪ ዝህበሉ ኣጋጣሚ። ካብ ኣቦ መጸ፣ ውህበት ኣምላኽ፣ ህይወቱ ንምሃብ። ፍሉይነት ሰብ ከም ወዲ ኣምላኽን ወዲ ሰብን ብኽብሩ ብዝበለጸን ብዝኸበረን ግዜ ኣይበርሀን። ከም ወዲ ኣምላኽ፣ ንምኽሪ ኣቦኡ ተግባራዊ ክገብርን ንዕላማታት ኣቦኡ ክፍጽምን እዩ፣ ሞትን ሲኦልን እንተ ተቓወምዎ እውን። ከም ወዲ ሰብ፣ ቅዱስ፣ ንጹህ፣ ዘይረኸሰ፣ ካብ ሓጥኣን ዝተፈልየ፣ ንጽህናኡ ድማ ከርኢ ይኽእል ነበረ—ክሳዕ ሞት፣ ሞት መስቀል—ከምኡ’ውን ንቤዛነት ብቑዕ ምዃኑ። ኣብቲ ሞት እንታይ ዝገርም ጥምረት እዩ ዝወጸ!
