እዚኣተን ጥቕስታት ብዛዕባ ኣገዳስነት ናይ ኣምላኽ ንደቁ ምግሳጽ የምህራ። እቲ ምግሳጽ ዝብል ቃል ንምልምማድ ቆልዑን ትምህርትን የረድእ። ምግሳጽ ኣምላኽ ናይ ቍጥዓ ሕነ ምፍዳይ ኣይኮነን፤ ንኣቦኣዊ ፍቕሩን ክንክኑን መርኣያ እዩ። ካብዚኣተን ጥቕስታት ሰለስተ ዝኾኑ ምላሻት ንምግሳጽ ከም ዘለዉ ንምሃር፡
- ሓደ ሰብ ክንዕቖ ይኽእል፣ ኣገዳስነት ከይሃቦ እቲ ዝኾነ ነገር ብኣጋጣሚ ከም ዝኾነ ይሓስብ። ካብኡ ኣይጥቀምን። ንሓደ ነገር ብዙሕ ገንዘብ ከፊልካ ከም ዘይትጥቀመሉ እዩ። ክንደይ ዘሕዝን፣ ክንደይ ዓሻ!
- ብኣንጻሩ፣ ሓደ ሰብ ብእኡ ክሕረቕ ይኽእል፤ ካብቲ ኣምላኽ ምስኡ ዝገብሮ ዘሎ ጥቕሚ ምርኣይ ይትረፍ፣ ንፍቕሪ ኣምላኽ ክጠራጠር ይጅምር እሞ ንጸላኢ ነፍሳትና ይሰምዕ። ኣምላኽ ካብቲ ክንጻወሮ እንኽእል ንላዕሊ ብተግሳጽ ኣይሓልፈናን፣ ከመይሲ ድምጹ እንተ ሰሚዕናሉ ኩሉ ሳዕ ጸጋ ይህብ። ጥበበኛታት ምድራውያን ኣቦታት ንደቆም ከመይ ገይሮም ከም ዝገስጹ እንተ ፈሊጦም፣ ኣቦና ሰማያዊ ክንደይ ኣብዚሑ። ንሱ “ኣቦ ምሕረትን ኣምላኽ ኩሉ ምትብባዕን” እዩ (2 ቈረ. 1:3)።
- ቅኑዕ ምላሽ ንምግሳጽ ኣምላኽ ምዕባስ ወይ ምሕራቕ ኣይኮነን፣ ግናኸ ብእኡ ምልምማድ እዩ። በዚ መንገዲ ካብኡ ክንጥቀም ንኽእል። ብእኡ ምልምማድ ማለት መንገዲና ምምርማር፣ ኣበይ ከም ዝፈሸልናን ስለምንታይን ንምርኣይ ማለት እዩ። ንነፍስና ክንምርምር ኣለና እሞ ምስ ዳዊት ከምዚ ክንብል ኣለና፡ “ኣምላኽ፣ ምረምኒ እሞ ልበይ ፍለጥ፤ ፈትነኒ እሞ ሓሳባተይ ፍለጥ፤ ሓደ ዘሕዝን መንገዲ ኣብ ውሽጠይ እንተሎ እሞ ርአ፤ ብመንገዲ ዘለኣለም ድማ ምረሓኒ” (መዝ. 139:23–24)። በዚ መንገዲ ምግሳጽ ኣምላኽ ንእኦም ብእኡ ዝተለማመዱ ሰላማዊ ፍረ ጽድቂ ከም ዝህብ ክንለማመድ ኢና።
