እቲ ናይ ሎሚ ጽሑፍ መኽፈቲ ቃላት ኣዝዩ ዘንቀጥቅጥ እዩ፤ የሆዋ ንወዱ ክጭፍልቖ ከም ዝነበሮ ምሕሳብ። እታ «ጭፍልቖ» እትብል ቃል ኣብዚ «ምድቋስ» ማለት እያ። መስዋእቲ ክርስቶስ ንኣምላኽ ጥዑም ሽታ እኳ እንተ ነበረ፣ እዚ ግና ትርጉም እቲ ፍቕዲ ኣይኮነን፤ የግዳስ፣ ንእኡ «ምጭፍላቕን» «ምሕዛንን» ዕላማ ኣምላኽ ወይ ድማ ጽቡቕ ፍቓዱ ነበረ። እታ «ሕዛን» እትብል ቃል ብቐጥታ «ሕማም» ማለት እያ፣ ኣብዚ ድማ እቲ መሲሕ ኣብ መስቀል ዝተሰከሞ ዓሚቕ ስቓይ ንምግላጽ ተጠቒማ። ናይ መሲሕ «ነፍሲ» ኣብዚ ተጠቒሳ ኣላ፤ ብሓቂ ድማ ኣብ ሰለስተ ናይ መወዳእታ ፍቕድታት እቲ ምዕራፍ ተጠቒሳ ኣላ። ናይ ክርስቶስ ህይወት ባዕሉ «መስዋእቲ» ኾይኑ ቀሪቡ፤ ኣብዚ ዝጥቀስ ዘሎ መስዋእቲ በደል እዩ።
መንፈስ ቅዱስ፣ ብኢሳይያስ ኣቢሉ፣ ሕጂ ናብ ትንሳኤ መሲሕ የቕንዓና—ዘደንቕ ሓቂ! «ከምቲ ጽሑፋት» (1 ቈረ. 15:4) ካብ ምዉታት ክትንስእ እዩ፣ ኢሳይያስ 53:10 ድማ ካብቶም ጽሑፋት ሓደ እዩ። «ዘርኡ ኺርኢ» እዩ፣ እቶም ዕዮኡ ዝተፈጸመልዎም። ኣብ ንግሆ ትንሳኤ፣ እቶም ምእንትኦም ዝሞተ ዝተበተኑ ኣባጊዑ ሰበሰበ፤ በጽሖምን ረኣዮምን፣ ከምኡ ድማ ካብ ሽዑ ንነጀው ዝኣመንዎ ኩሎም። ዕዮኡ ብዘይ ዓስቢ ወይ ብዘይ ፍረ ኣይከይድን እዩ።
መሲሕ «መዓልታቱ ኼናውሕ» እዩ። ክንደይ ከም ዝነውሕ ኣብዚ ኣይተነግረናን፣ ግናኸ ንሱ «ንዘለኣለም ይነብር» እሞ ከምቲ ዝተንስአ ሰብን ዘይመውት ካህናችን «ኩሉ ግዜ ህያው እዩ» (እብ. 7:24–25) ምዃኑ ንፈልጥ ኢና። «ፍቓድ» ወይ ዕላማ ኣምላኽ ኣብ ኢዱ ክሰልጥ እዩ። «ኣቦ ንወዲ ይፈትዎ፣ ኩሉ ድማ ኣብ ኢዱ ሃቦ» (ዮሃ. 3:35፤ ንጽጽር ዮሃ. 13:3)። ኩሉ ነገር ኣብ ሰማይን ምድርን ኣብ ኢድ እዚ ዝተንስአ ምዃኑ ምፍላጥ ክንደይ ዘተባብዕ እዩ!
