ናይ ጐይታ ድራር ኣብ ክርስትያናዊት ቤተ ክርስትያን ንፋስጋ ኣይሁድ ይትክእ። እዞም ክልተ ብሓባር ብቐረባ ዝተኣሳሰሩ እዮም፣ ከመይሲ ድሕሪ በዓል ፋስጋ እዩ የሱስ ንደቀ መዛሙርቱ እንጌራን ወይንን ሂቡ፣ ንኣካሉ ኣብ መስቀል ኪስቀል ከሎን ንደሙ ድማ ንሕድገት ሓጢኣት ኪፈስስ ከሎን ዜርኢ ስለ ዝነበረ፣ ኪወስዱ ብፍቕሪ ሓቲትዎም። ካብታ ፍሉይ ለይቲ ኽልተ ሽሕ ዓመት ይገብር፣ በዚ እዋን እዚ ድማ ብዙሓት ሚልዮናት ዝኾኑ ኣመስገንቲ ምእመናን ንእኡ ንምዝካር ካብዚ መዘከርታታት እዚ ወሲዶም እዮም።
እቲ ኅብረት (1 ቈረ. 10:16) ብዝኾነ ይኹን መገዲ መስዋእቲ ኣይኮነን። ንሓደ ፍጹም መስዋእቲ ብጐይታና ሓንሳእ ንሓዋሩ ኣብ ቀራንዮ ንኣና ንምድሓን ንርእሱ ምስ ሃበ ዘቕረቦ የዘክር። ብዝኾነ ይኹን ድሕነት ዚህብ ዋጋ ወይ ድማ ዝበለጸ ኣገልግሎት ዚህብ ኪኸውን ኣይግባእን። ንሕና ብምሉእ ጥፍኣትን ሓገዝ ዘይብልናን ከለና፣ ክርስቶስ ንኣና ናብ ኣምላኽ ንምምላስ ምእንታና ከም ዝሞተ ዜዘክር እዩ። ንሕና ብዝተዓደግናሉ ዓቢ ዋጋ እናሓሰብናን ንኣና ኸምዚ ዝበለ ሓዘንን ውርደትን ዝተሰከመ ሕጂ ንዘለኣለም ህያው ምዃኑን ዳግማይ ንሞት ኪግዛእ ከም ዘይብሉን እናተሓጐስና፣ መስዋእቲ ምስጋና (እብ. 13:15) ኵሉ ሳዕ ኪሰንዮ ከም ዘለዎ ሓቂ እዩ።
ንእኡ ከምቲ ደራሲን ፈጻሚ እምነትን፣ “ምእንቲ እቲ ኣብ ቅድሚኡ ተነቢሩ ዝነበረ ሓጐስ መስቀል ዝተዓገሰ፣ ንውርደት ድማ ዝነዓቐ”፣ ሕጂ ድማ “ኣብ የማን ዝፋን ኣምላኽ” (እብ. 12:2) ተቐሚጡ ዘሎ ንዝክር።
