ናይ ዳዊት ህይወትን ብሓጢኣቱ ዙርያ ዝነበሩ ፍጻሜታትን ክንምርምር ከለና፡ ንሱ ንዝተሰብረ ልቢ ሓጥእ ጽቡቕ ኣብነት ከም ዝኾነ ንረክብ። ኣብ መጽሓፍ ቅዱስ፡ “ኣነ ሓጢኣት ገይረ” ዝበሉ ሰባት፡ ማለት ፈርኦን፡ በለዓም፡ ኣካን፡ ሳኦልን ይሁዳን ክንርኢ ከለና፡ ናብ ሓደ ቅኑዕ ዝኾነ፡ ንสารኡ ብሓቂ ትርጉም ዝነበሮ ሰብ ምምላስ ባህ ዘብል እዩ። ዳዊት ብልቢ ኣምላኽ ዝተሰምየ ሰብ እዩ ነይሩ (1 ሳሙ. 13:14፤ ግብሪ ሃዋ. 13:22)። ናብ ኣምላኽ ዝነበሮ ለዋህ ልቡ ብህይወቱ ምሉእ ቀጺሉ ነይሩ። ዳዊት ካብ ካልኦት ዝፈልዮ ዝነበረ፡ ብሞራላዊ ድኽመቱ እኳ እንተኾነ፡ ንጣኦት ኣምልኾ ዝጸልኦ ዝነበረሉ ኣገባብ እዩ ነይሩ (መዝ. 16:4)። ኣምላኽ በይኑ ንጉስ እዩ ነይሩ።
ይኹን እምበር፡ ዳዊት ከምቲ ዘይጥንቀቕ ቅዱስ እውን ኣብነት እዩ፤ ክዋጋ ኣብ ዝግባኦ ዝነበረ ግዜ ዕረፍቲ ይወስድ ነይሩ (2 ሳሙ. 11:1)፡ ብቕትለት ዝዛዘመ ዘስካሕክሕ ሓጢኣት ድማ ፈጺሙ። ሓጢኣት ተንኮለኛ እዩ፤ ተስፋ ይህብ እምበር ኣይፍጽምን እዩ።
ኦ፡ ካልኣይ ቦታ ኣይንሃቦ፤ ንሱ ቀዳማይን ኩሉን ይኹን። ንሕና ናቱ ኢና፡ ኣብዚ ንእኡ ክንከውን ተሪፍና። ብቕዝቐዝትናን ብግማሽ ልብናን ብዓለማውነትናን ኣይንሕፈሮን ልቡ ኣይንጉዳእን፡ ግን ንእኡ ንዝምልከቶ፡ ንዓና ብፍጹም ዝፈትወናን ብእነዚያተን ማእሰርቲ ፍቕሪ ክስሕበና ዝደሊን ብቑዕ ንኽንመላለስ ንበሃግ።
ዳዊት ኣብ ጸሎት ንስሓኡ፡ ኣምላኽ “ኣብ ውሽጢ ሓቂ” ከም ዝሓትት ተዛሪቡ (መዝ. 51:6) — ማለት፡ ምስ ገዛእ ሓጢኣትካ ብሓቂ ምምልላስ። ከምኡ እውን፡ “መስዋእቲ ኣምላኽ ዝተሰብረ መንፈስ እዩ፤ ዝተሰብረን ዝተዋረደን ልቢ—እዚኣቶም፡ ኣቱም ኣምላኽ፡ ኣይክትነጽጎምን ኢኻ” (ቁ. 17)። ኣሜን ወኣሜን!
