ክልተ ደብዳበታት ጳውሎስ ናብ ቈረንቶስ ደብዳበታት ምድረበዳ እዮም፣ ቅዱሳን ድማ ብመለኮታዊ ጻውዒት ካብ ዓለም ተፈልዮም ከም ዝነበሩ ይርአ። ንዓይኒ እምነት፣ እዛ ዓለም እዚኣ ምድረበዳ ኮይና፣ ንእምነት ዜድሊ ምንም ኣይትህብን። ሓደ ክርስትያን በዛ ዓለም እዚኣ ክሓልፍ ከሎ፣ ትምኒቱን ዕላማኡን ምሉእ ብምሉእ ብእግዚአብሔር ምትእምማንን ምእዛዝን ዝመልኦ ህይወት ምንባር ክኸውን ኣለዎ። እዚ ዘይምግባር ምኽንያት ምፍርራስን ምብትታንን ኣብ ስድራቤትን ኣብ ማሕበርን እዩ። ኣምላኽ ኣብ ምድረበዳ ናይ ፈተና ግዜና ይፈቅደልና፣ ኣብ ልብና ዘሎ እንታይ ምዃኑ ምእንቲ ክንፈልጥ፣ ኣብ ውሽጥና ድማ ጽቡቕ ነገር ከም ዘየለ ንረክብ። እቲ ዝዓበየ ዋጋ ዘለዎ ግና ኣብ ልቢ ኣምላኽ ዘሎ እንታይ ምዃኑ ምፍላጥ እዩ—እዚ ድማ ክርስቶስ እዩ። ሽዑ፣ እዚ ምስ ፈለጥና፣ ካብ ርእስና ንርሕቕ እሞ የሱስ ክርስቶስ ንኹሉ ድሌት መልሲ ምዃኑ ንረክብ።
ሃዋርያ ጳውሎስ ኣብ ቈረንቶስ ዓሰርተው ሾሞንተ ወርሒ ሰሪሑ ነይሩ። እግዚአብሔር ኣብታ ከተማ ብዙሓት ሰባት ነበሩዎ፣ ብዙሓት ድማ ናብኡ ተመሊሶም ነበሩ፣ ግናኸ ኣብ ዘይምህላው እቲ ሃዋርያ፣ ነገራት ጽቡቕ ኣይነበሩን። ጳውሎስ ኣብ መንጎኦም ባእሲ ከም ዝነበረ ሰሚዑ ነይሩ። ስጋዊ ኩነታት ነበሩዎም፣ ንስጋዊ ስጋ እንተ ዘሪእና፣ ጥፍኣት ክንዓጽድ ኢና። እዚ ኣብ መንጎኦም ንጹር ነይሩ፣ ሃዋርያ ጳውሎስ ድማ ነዘን ጸገማት እዚኤን ኣብ ቀዳማይ ደብዳበኡ ናብ ቅዱሳን ቈረንቶስ ኣመልኪቱ።
ሓደ ዓመት ጸኒሑ፣ ጳውሎስ ካልኣይ ደብዳበ ጸሓፈ፣ እቲ ቀዳማይ ደብዳበ ዘምጽኦ ናይ ሓቂ ንስሓ ምስ ሰምዐ። ሕጂ ሓጎስ ልቡ መልአ፣ ክርስቶስ እናኣፍለጠ ይጓዓዝ ነበረ። ክርስቶስ ብቓል ይኹን ብግብሪ ኣብ ዝተገልጸሉ ቦታ ዘይተሓላለየ ጨና ናብ ኣምላኽ ይዓርግ። እዚ እዩ ኣምላኽ ካብ ነፍሲ ወከፍ ደቁ ዝደልዮ። ነፍሲ ወከፍ መዓልቲ ጨና ክርስቶስ ምግላጽ ትምኒት ልብና ይኹን።
