ናቦት ኣብ እስራኤል ኣብ ክፉእ ዘመን ይነብር ነበረ። ንጉስ ኣሃብ ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሄር ክፉእ ክገብር ንርእሱ ሸይጥዋ ነበረ፣ ሰበይቱ ኢዛቤል ድማ ካብኡ ዝኸፍአት ነበረት፣ ኣብ ክፉእ መገዱ ተተባብዖ ነበረት። ነብዪ ኤልያስ 850 ሓሰውቲ ነብያት ኣብ ደብረ ካርሜል ምስ ስዓረን ኩሎም ህዝቢ ድማ፡ “እግዚኣብሄር ንሱ ኣምላኽ እዩ!” ኢሎም ምስ ጨደሩን ሓጺር ህይወት ዘለዎ ምትሕድዳር ነይሩ። ግናኸ ቃል ኣምላኽ እዚ ግሩም ምእማን እዚ ንህይወት ህዝቢ ብሓቂ ከም ዝተንከየ ዝኾነ መርትዖ ኣይህብን እዩ። ንሳቶም ብቕልጡፍ ናብ ርእሰ-ፍቕርን ስነ-ምግባር ዘይብሉን ህይወት ተመሊሶም፣ ንኣብነት እቲ ርኹስ ንጉሶምን ንግስቶምን ይስዕቡ ነበሩ።
ግናኸ ናቦት ንውርስኡ ኣኽቢርዎ ነበረ—ንሱ ድማ ኣብ ከምዚ ዝበለ ዘመን! ከመይ ዝበለ ክቡርን መንፈስ ዘሐድስን ሓሳብ እዩ፤ ኣብ ማእከል ጥፍኣት፣ ንሱ ብኣምላኽ ዝተዋህበ ነገር ዘኽበረን፣ እንተላይ ብሕቶ ንጉስ እኳ እንተኾነ ዘይሓደጎን ሓደ እዩ ነይሩ። ከምዚ ዝበለ እምነት ንናቦት ስሙን እንተላይ ህይወቱን ኣኽፊልዎ። ግናኸ እቲ ናይዚ እግዚኣብሄር ዝፈርህ ሰብኣይ ናይ መወዳእታ ምዕራፍ ብጭካኔን ብዘይፍትሓዊ ምውጋሩን ኣይውድእን እዩ። ኣብቶም መከራ ምጽራፍ ዝተሰከሙን ዝተወገሩን እምነቶም ዝሓለዉ ጅግናታት (እብ. 11:36–37) ክንረኽቦ ኣይንኽእልን ኢና? እግዚኣብሄር ጐይታ ሰራዊት ድማ፡ “ንሳቶም ንኣይ ፍሉይ መዝገብ ኪኾኑኒ እዮም” (ሚል. 3:17) ዝበሎም ኣብቶም ሓደ ክቑጸርዶ ኣይኮነን?
ከም ክርስትያናት ንሕና እምብዛ ዝኸበረ ውርሻ ኣሎና። ኣምላኽ “ናብ ዘይጠፍእ፡ ዘይረክስ፡ ዘይሓልፍ ውርሻ፡ ኣብ ሰማያት ተሓልዩ ዘሎ” (1 ጴጥ. 1:4) እንደገና ወሊዱና እዩ። ነዚ ውርሻ እዚ ብምጥማት ክንነብርን፣ እንተድኣ ኣድላዪ ኮይኑ ድማ ካብ ምኽሓዱ ንሞት ክንመርጽን ክንደይ ኢና እነኽብሮ? ኣብ ከባቢና ብዙሓት ኣሃባት ኣለዉ፣ ንሳቶም “ዝሓሸ ወይኒ” ወይ “ዋግኡ ብገንዘብ” ኣብ ክንዲ ውርሻና ክህቡና ይደልዩ። ንሳቶም ድማ ብቓላት ናቦት፡ “ኣምላኽ ኣይፍቀደለይን!” ኢልና ክንምልሰሎም ንኽእል ኢና።
