ነፍሰይ፣ መገዲ ባዕልኺ ኣይትስዓቢ። እንተ ገበርኪዮ፣ ብእምነት ክትከዲ ዘይትኽእሊ፣ ብርእየት ክትከዲ ኢኺ፣ በዚ ድማ ክፉእ ክትመርጺ፣ ጽቡቕ ድማ ክትነጽጊ ኢኺ። እዚ ጸሎትኪ ይኹን፡ “ኦ እግዚኣብሄር፣ መገድኻ ኣርእየኒ፣ ኣስኣሰርካ ምሃረኒ” (መዝ. 25:4)። መገድየይ ድማ ንዓኻ ከረክብ፣ ንስኻ ድማ ከም ዝፍጸም ክትገብር ከም ዝኽእል ምእንቲ ክትሕግዘኒ (መዝ. 37:5)።
ኦ ንመንፈስ ካሌብ! “ንእግዚኣብሄር ኣምላኸይ ብምሉኡ ተኸቲለዮ” (ኢያሱ 14:8) ክብል ዝኸኣለ! ኩላትና ንርእስና እንተ ተሰውአት፣ ሽግራት እንተ ተሰከምና፣ ፈተናታት እንተ ኣጋጠመና እኳ ንእኡ ክንስዕብ ንምነ። ከም ሄኖክ፣ “ምስ ኣምላኽ ዝኸደ” (ዘፍ. 5:24)፣ ከም ኖህ ድማ፣ “ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሄር ጸጋ ዝረኸበ” (ዘፍ. 6:8) ንኹን። ብቐሊል እምነት “ኦ እግዚኣብሄር፣ እንታይ ክገብር?” (ግብሪ ሃዋርያት 22:10) ንሕተት፣ ካብ ፍቓድ ኣምላኽ ወጻኢ ፍቓድና የብልናን። እዚ እንተ ገበርና ድሕነት ኣሎ፣ ሓጐስ ድማ ኣሎ።
እግዚኣብሄር ብቕንዕቲ መገዲ ክመርሓና ንፍቀደሉ—መገዱ ኩሉ ግዜ ቕንዕቲ እያ፣ እኳ ደኣ መገዲ ሽግር፣ መስቀል፣ ስእነት፣ ምብታኽ እንተኾነት እኳ። እዚኣቶም ምስ መጹ፣ ብቕዱስ ምስጋና ኣብ ዝሓለፉ ምሕረታት ንነብር፣ ከመይሲ ንሳቶም መብጽዓታት ናይ መጻኢ እምነትን ፍቕርን እዮም፣ ከምኡ’ውን ኣብ ብዙሓት ሽግራት ህይወትና ከም ዝሰምዓና መርኣያ እዮም። “ብጹዓን እዮም እቶም ኣምላኾም እግዚኣብሄር ዝኾነ ህዝቢ!” (መዝ. 144:5) ተረጋጊጽና ኣሎና።
ካብ ናትካ ንላዕሊ ዘይተወሰነ ዝዓበየ ሓይሉ እንተ ተኣሚንካሉ ሓጐስ ክትረክብ ኢኻ። “እዚ ኣምላኽ፣ ንዘለኣለምን ንዘለኣለምን ኣምላኸይ እዩ፣ ክሳዕ ሞት መራሕየይ ክኸውን እዩ” (መዝ. 48:14) ክብል ክትኽእል ኣሎካ።
