እዚ ንሰብ ዝተሰርሐ ኣታኽልቲ ነይሩ። ኤደን “ሓጎስ” ማለት እዩ። ናብ ምብራቕ ጸሓይ ይርኢ ነይሩ፡ ኣምላኽ ድማ “ንርእይቲ ባህ ዘብልን ንምግብን ጽቡቕ ዝኾነ ኩሉ ኦም ኣብቀለ” (ዘፍጥረት 2:9)። ሓደ ሩባ ኣብ ምድሪ ወርቅን ክቡር ኣእማንን የፍስስ ነይሩ (ፍቕድታት 10, 12)። ሰብ ስራሕ ነይርዎ፡ “ክከናኸኖን ክሕልዎን” (ፍቕዲ 15)። ኣምላኽ ሰበይቲ፡ ሓጋዚት፡ ምስኡ ሓቢራ ክትሕጎሰሉ ሃቦ (ፍቕዲ 22)፡ ኣብቲ ዝሑል ግዜ መዓልቲ ድማ ንሱ ባዕሉ ምስኡ ይዘራረብ ነይሩ (3:8)።
እንታይ እዩ ተጋጊዩ? ዘይምእዛዝ ቀዳሞት ወለድና ንኣምላኽ በረኸት። ብምድፋእ እቲ ተመን፡ ዲያብሎስ፡ ካብ ኦም ፍልጠት ጽቡቕን ክፉእን በልዑ፡ እታ ሓንቲ ኦም ኣምላኽ ዝኸልኣቶም። ከምኡ ከይገብሩ ኩሉ ምኽንያት ነይርዎም፡ እንተገበሩ ሞት ክመጽኦም ነይሩ (2:17)፡ ግን ንሓሶት ተሰሊሞም። ንሕና እውን ከምኡ ኢና፡ “ሞት ናብ ኩሉ ሰብ ተዘርጊሑ፡ ከመይሲ ኩሉ ሓጢኣት ገበረ” (ሮሜ 5:12)።
ድሕሪ 4,000 ዓመት ሓደ ሰብ፡ “ምግበይ ፍቓድ እቲ ዝለኣኸኒ ምግባርን ስራሑ ምፍጻምን እዩ” (ዮሃንስ 4:34) ዝብል ምርካብ ክሳብ ክንደይ ዕረፍቲ እዩ። ዲያብሎስ ካብ መገዱ ክወጽእ ምስ ፈተኖ፡ ኣብ ኣታኽልቲ ዘይኮነስ ኣብ በረኻ ነይሩ፡ ብቐጥታ ንቃል ኣምላኽ ብምእባይ ዘይኮነስ ብምጥባብ ቃላት፡ ሓንሳብ ዘይኮነስ ሰለስተ ግዜ። ግን ኩሉ ግዜ ጐይታና፡ “ተጻሒፉ ኣሎ” (ማቴዎስ 4:4, 6, 10) በለ። ቅድሚ ሞቱ፡ ሓደ ዝተጋገየ ደቀ መዝሙር ክከላኸሎ ምስ ፈተነ፡ “እቲ ኣቦይ ዝሃበኒ ጽዋእ ኣይሰትዮንዶ?” (ዮሃንስ 18:11) በለ።
እቲ ቀዳማይ ሰብ ናብቲ ዝበለጸ ቦታ ፍጥረት ተነቢሩ፡ ንሞት ጥራይ ከምጽእ እንተኾይኑ፡ እቲ ሓድሽ ፍጥረት ብመሰረት እቲ ካልኣይ ሰብ ዝተሰርሐ እዩ፡ ንሱ ኣይፈሽልን፡ ኣይፈሽልን፡ ክፈሽል እውን ኣይክእልን። ብሰንኩ ንዘለኣለም ንጹህ ባህሪኡ ክሕዝ እዩ፡ “ኣረጊት ነገራት ሓሊፉ፡ እንሆ፡ ኩሉ ሓድሽ ኮይኑ” (2 ቈረንቶስ 5:17)።
