ኣብዚ ሓሳብ ንረክብ፡ ኩላትና ንጐይታ ንምቕባል ብሓንሳብ ክንምጥጥ ኢና። «ሓደ ብእምነትን ብጽቡቕ ግብርን ክሳዕ ክንደይ ሓያል እዩ፡ ንሱ ብርግጽ ቅድሚ ኩሉ ክድይብ እዩ» ክብል ይኽእል እየ። ኣይፋልን፤ ኩሉ ፍልልይ ኣብ ክርስቶስ ይጠፍእ፤ ኩሉ ኣብቲ ሓሳብ ይጠፍእ፡ ኩላትና ብሓንሳብ ንበጽሕ። ናብ ድሕሪት ተመሊሰ ንምውፋይ ጳውሎስ ክርኢ ከለኹ፡ ንፍቕሪ ክርስቶስ እሓስብ፡ ንሱ ኩላትና ብሓንሳብ ዘዕርግ፡ ንዘለኣለም ምስኡ ክንከውን። ፍልልይ ከይህሉ፡ ኩሉ ብሓደ ናብ ምስሊ ወዲ ኣምላኽ ክምሰል እዩ።
ፍቕሪ ክርስቶስ ኣብ ቤተ ክርስቲያን ብፍጹም ትዓርፍ፡ ምኽንያቱ ንሱ ባዕሉ እዩ፤ ንስጋኡ ክጸልእ ኣይኽእልን እዩ። እቲ ብፍቕሪ ዝበዝሕ ቅርብ ዝኾነ ነገር ንኹላትና ሓባራዊ እዩ። ምስ ጐይታ ክንከውን ንኸይድ፤ ምስ ክርስቶስ ክንረአ ዘይኮነስ፡ እዚ ብሩኽ እኳ እንተኾነ፡ ምስኡ ክንከውን። ምስ ክርስቶስ ምዃን ፍሉይ በረኸት እዩ፡ እዚ ድማ ምስኡ ብኽብሪ ምስታፍ ካብ ምዃን ዝበልጽ እዩ። ምስኡ ምኽባር ግሩም ክብሪ እዩ፡ ግናኸ ምስኡ ምዃን ዝበልጽ እዩ፤ ስለዚ፡ ሃዋርያ፡ «ከምኡ ድማ ኩሉ ግዜ ምስ ጐይታ ክንከውን ኢና» ይብል። ንሱ በዚ ይዕገብ።
ኣብ ቈሎሴ፡ «ክርስቶስ፡ ህይወትና ዝኾነ፡ ምስ ተገሃደ፡ ሽዑ ንስኻትኩም እውን ምስኡ ብኽብሪ ክትገሃዱ ኢኹም» ይብል፤ ጳውሎስ ድማ ብቕጽበት ምስ ሓላፍነት የራኽቦ፡ «ስለዚ፡ ኣብ ምድሪ ዘለዉ ኣካላትኩም ቅተሉ» (ቈሎ. 3:4–5)። ግናኸ ምስ ጐይታ ምዃን ክዛረብ ከሎ፡ ኦህ፡ እዚ ምስ ዝገበርክዎ ዝኾነ ዕብየት ወይ ምዕባለ ኣይተኣሳሰርን እዩ፡ የግዳስ ኣብቲ ሓባራዊ መሰረት ናይ ፍቕሪ ክርስቶስ ንናቱ! ንቅዱሳን ክርኢ ከለኹ፡ «ብሓንሳብ ምስኡ ክንከውን ኢና» ክብል እኽእል እየ።
