እግዚኣብሔር የሱስ ክርስቶስ ናብ ዓለም ብምምጽኡ ሓድሽ ምምሕዳር ኣምላኽ ዜምጽእ እኳ እንተኾነ፡ ንሓቂ ብሉይ ኪዳን፡ ንሕግን ንነብያትን፡ ብዝኾነ ይኹን መገዲ ከም ዘየጥፍአ ብጽኑዕ ይገልጽ። ብኣንጻሩ፡ ንሓቂ እዚኦም ብዘይ ምጥርጣር ኪፍጽምን ኬማልእን እዩ ዝመጸ። ሓንቲ ነጥቢ፡ እቲ ዝነኣሰ ፊደል ብዕብራይስጢ፡ ወይ ሓንቲ ምልክት፡ እቲ ዝነኣሰ ነጥቢ ንሓደ ፊደል ካብ ካልእ ዚፈልይ፡ ኣይትጠፍእን እያ። እቲ ኦሪጅናል ቅዱሳት ጽሑፋት ከምቲ ኣምላኽ ብዕብራይስጢ ዝሃቦም ፍጹም ፍጹምነት እዩ። ንሓድሽ ኪዳን ብግሪኽ እውን ከምኡ ኽንብል ንኽእል ኢና።
ይኹን እምበር፡ ክርስቶስ ንሕጊ ኺሕሉ ጥራይ ከም ዝመጸ ዘይኮነስ፡ ኪፍጽሞ ኸም ዝመጸ ኣስተብህል። እዚ ኸኣ ብዛዕባ ናይ ገዛእ ርእሱ ኣካይዳ ኣብ ዓለም ጥራይ ዘይኮነስ፡ ብዛዕባ ንሕጊ ምፍጻም ምእንቲ ካልኦት እዩ። እዚ ንምግባር፡ ንፍርዲ ሞት ምእንቲኦም ኪቕበል ነበረ፡ ከመይሲ ን“ህዝቡ ካብ ሓጢኣቶም ኬድሕን” (ማቴ. 1:21) እዩ ዝመጸ። ንሳቶም ንሕጊ ኣይሓለዉን ነበሩ፡ ኣብ ትሕቲ ፍርዲ ሞት ከኣ ንጽኑዕ ፍርዱ ተቓልዑ ነበሩ። ንሕጊ ብምሉእ ንምኽባርን ንድሌታቱ ብቕንዕና ንምፍጻምን፡ ንሱ ባዕሉ ንፍርዲ ጥፍኣቶም ኪጸርይ ነበረ። እዚ ኸኣ ብዓብዪ መስዋእቲ ርእሱ ኣብ ቀራንዮ ከም ዝገበሮ ንፈልጥ ኢና። “ክርስቶስ ካብ መርገም ሕጊ ኣድሒኑና፡ ምእንታና መርገም ብምዃኑ (ከመይሲ፡ ‘ዝተረግመ እዩ ኹሉ ኣብ ኦም ዚስቀል’)” (ገላ. 3:13)። እቲ ምእመን ስለዚ “ኣብ ትሕቲ ሕጊ ዘይኮነስ፡ ኣብ ትሕቲ ጸጋ” እዩ (ሮሜ 6:14)፡ ግናኸ ንሕጊ ይኽብር እሞ ጻድቕ ድሌታቱ ብኽቡር ጐይታኡ ከም ዝተፈጸመ ንኣምላኽ የመስግን።
