ኣብ ግብጺ፡ ደቂ እስራኤል ኣብ ትሕቲ ባርነት ሓደ ጨካን ገዛኢ ነበሩ—ከምቲ ሰይጣን ምስናና—እቲ ህዝቢ ክንደይ እኳ እንተ ተሰቐዩ፡ ንሱ ዚደልዮ ኺረክብ ጥራይ ይሓስብ ነበረ። ሙሴ ብእግዚኣብሔር ተላዒሉ ንኣርዑት ባርነት ኪሰብርን ንህዝቢ ኻብ ባርነት ኬድሕንን እዩ። ይኹን እምበር፡ እስራኤላውያን ክንደይ ብቕልጡፍ ከም ዝተማረሩን ንኣረጊት ህይወቶም ከም ዝናፍቑን ንርኢ።
ካብ ግብጺ ምስ ወጹ ቕሩብ ድሕሪኡ፡ ምስ ጸላእቶም ተዓጺሮም ረኸቡ፡ ንሳቶም ከኣ ብቕልጡፍ ይስዕብዎም ነበሩ። ዓመታት ባርነቶም ድሕሪኦም ነበረ፡ ግናኸ ቐሊል መገዲ ኣይነበረን። ኣምላኽ ንእኦም ንጽንዓት ጉዕዞ የዳሉ ነበረ፡ እዚ ኸኣ ኣብ ኹሉ ስጉምቲ ንእኡ ኺእምኑ የድልዮም ነበረ (ዘጸ. 13:17)።
ኣብ ቀዳማይ ምልክት ሽግር፡ እቲ ህዝቢ፡ “ኣብ ግብጺ መቓብር ስለ ዘይነበረ፡ ንዓና ኣብ ምድረበዳ ኽትቐትል ኣውጺእኩምናዶ?” (14:11) ኢሎም ተማረሩ። ሕጂ ዘሎ ኩነታቶም ካብ ክልተ ኣገዳሲ ነገራት የዘናግዖም ነበረ፡ መዓላኦምን ሓላዊኦምን። ንሕና ኸኣ ብቕልጡፍ ንሓደ ዓይነት ድኻም ንወድቕ። ፈተናታት ምስ ኣጋጠመና፡ ከም ክርስትያናት ዘሎና ተስፋ ብምጽናዕን ክርስቶስ፡ “ኣነ ወትሩ ምስኻትኩም እየ” (ማቴ. 28:20) ከም ዝበለ ብምዝካርን ኣብ ክንዲ ንርእስና እንጽንዕ፡ ብዙሕ ግዜ ንኣረጊት ህይወት ንናፍቕ፡ ንምርርሑን ንባዶነቱን ከኣ ብቐሊሉ ንርስዕ።
ንእግዚኣብሔር ምእማን ሓንሳብ ጥራይ ዚኸውን ትምህርቲ ዘይኮነስ፡ ንዘለኣለም ዚቕጽል ተመክሮ እዩ። እግዚኣብሔር ኣብ ቅድሜና ዘዳለዎ መገዲ ኺመርሓና ንፍቀደሉ፡ ከይተማረርና፡ ግናኸ ንርእስና ንእኡ ብምግዛእ። ንሱ ኸኣ ዓወት ምስ ሃበና፡ ከም እስራኤል፡ “እግዚኣብሔር ሓይለይን መዝሙረይን እዩ” (ዘጸ. 15:2) ንበል!
