ካብ ላዕለዋይ ክፍሊ ወጺኡ፡ እቲ ብሩኽ ጐይታ ምስ ደቀ መዛሙርቱ ንማይ ቄድሮን ተሳገረ። ይሁዳ ነቲ ቦታ ይፈልጦ ነበረ ምኽንያቱ እዚ ንየሱስን ደቀ መዛሙርቱን ዝፍለጥ ቦታ ዕረፍቲ ነበረ። ናብኡ ምኻድ ልማዱ ነበረ።
ኣብ ኣታኽልቲ ጌተሴማኒ ምስ በጽሐ፡ ካብቲ ቀንዲ ጉጅለ ደቀ መዛሙርቱ ተፈልየ፡ ሕጂ ድማ ንጴጥሮስ፡ ያእቆብን ዮሃንስን ጥራይ ምስኡ ወሰደ። ነዞም ሰለስተ ናብ ደብረ ታቦር ወሲድዎም ነበረ፡ ኣብኡ ድማ ኣብ ቅድሚ ክብሩ ደቀሱ። ሕጂ ድማ ናብ ኣታኽልቲ ወሲድዎም፡ ኣብኡ ድማ ኣብ ቅድሚ ሓዘኑ ደቀሱ። ሰብ ከምዚ እዩ። ሰብኣዊ ባህሪ ከምዚ እዩ። ንስኻን ኣነን ከምዚ ኢና። ንኽብሪን ንሓዘን ክርስቶስን ብሓደ ዘይንግደስ ክንከውን ንኽእል ኢና።
ንሳቶም ደቀሱ፡ እቲ ብሩኽ ጐይታ ድማ ካብኦም ርሑቕ ገለ ርሕቀት ርሒቑ ይጽሊ ነበረ። ነዚ ናይ ሓዘን ትርኢት ኣብ ኣታኽልቲ ሓሲብኩም ትፈልጡዶ? ኣህ! ክንደይ ሓዘን እዩ ልቢ መድሓኒኡ ዝመልአ። ኣብ ቅድሚኡ ዝነበረ ሓስቡ። ኣምላኽ ወይ ሰብ ኣብቲ ክሰትዮ ዝነበሮ ጽዋእ መከራ ዘእትዎ ኩሉ፡ ንሱ ኣቐዲሙ ረኣዮ። “የሱስ ድማ፡ ኵሉ እቲ ኺመጾ ዘለዎ እናፈለጥ፡ ናብ ቅድሚት ወጸ” (ዮሃ. 18:4) ይብል። ጐይታ ኣብቲ እዋን እቲ ኣብኡ ዝመጽእ ዘሎ ኩሉ ይፈልጥ ነበረ፡ ኩሉ እናፈለጥ ድማ ብህድኣት ንምቕባሉ ወጸ። ከመይ ጌሩ ኩሉ ተሰምዖ! ምጥላም ይሁዳ፤ ምምጻእ ምኽሓድ ጴጥሮስ፤ ምጥላም ኩሎም ደቀ መዛሙርቲ፤ ብምድራዊ ህዝቡ ኣይሁድ ምጥላሙን ምድርባዩን፡ ዘይተረድአን ዘይተደልየን፤ ፈተናታት ጸላኢ፤ ምጽዋር ሓጢኣት፤ ምጥላም ኣምላኽ፤ መዓት፡ ፍርዲ፡ ከምኡ ድማ ሞት ከም መወዳእታ መንገዱ ኣብዚ።
