እዘን መለኸታት እዚኤን ዝተጠቕማሉ ቀዳማይ ዕላማ “ንጉባኤ ምጽዋዕ” ነበረ። ድንኳን ኣብቶም ጥንታዊ ዘመናት ንዝተዋሕየ ህዝቡ ብኣምላኽ ዝተመዘዘ ማእከል ነበረ፡ ካብቲ ማእከል ድማ ቃላቱ ይወጽእ ነበረ፡ ንሱ ኺደልዮም ከሎ ድማ ናብኡ ይጽውዖም ነበረ። እዚ ጽላሎት፡ ስእሊ ነበረ፡ ክርስቶስ ግና እቲ ትርጉም፡ እቲ ሓቂ እዩ፡ ንቓል ኣምላኽ እንተ ተኣዚዝና ድማ፡ ክርስቶስ እንኮ ማእከልና ኪኸውን እዩ። እምብኣርሲ፡ ነዚ ብሩራዊ መለኸት ቃል ብዚምልከት ስምዑ፡ “ክልተ ወይ ሰለስተ ብስመይ ኣብ ዝተኣከቡሉ፡ ኣነ ኣብ ማእከሎም ኣሎኹ” (ማቴ. 18፡20)።
እቲ ህዝቢ ኣብቲ ዓብዪ በረኻ ሓጃጅ ነበሩ እሞ ኣብኡ ኺቕመጡን ቤቶም ኪገብሩን ኣይነበሮምን። ናብ ከነኣን ይጓዓዙ ነበሩ፡ ነዚ ሓቂ እዚ ኺዝክሩ ድማ የድልዮም ነበረ። ስለዚ፡ ኪኸዱ ግዜ ምስ በጽሐ፡ መለኸት ተነፍሐ፡ እተን መለኸታት ድማ ኪጓዓዙ ገበራኦም፡ ንሕና እውን ነዚ ኻልኣይ መለኸት የድልየና። ክንደይ ቅልጡፍ ኢና እንጸንቅቕን እንድቅስን፡ ሰማያዊ ቤትን ጽውዓን እንርስዕ! ይኹን እምበር፡ ኣምላኽ ርሕሩሕ እዩ፡ ቃሉ ድማ ናብ ዝተሓደሰ መንፈሳዊ ሓይሊ የንቕሓና። መለኸት ይነፍሕ እሞ፡ “ኣታ ድቃስ ዝደቀስካ፡ ንቓሕ፡ ካብ ምዉታት ድማ ተንስእ፡ ክርስቶስ ድማ ብርሃን ኪህበካ እዩ” (ኤፌ. 5፡14) ይብለና። “ኣብ ላዕሊ ዘሎ ነገር ሕሰቡ፡ ኣብ ምድሪ ዘሎ ኣይትሕሰቡ” (ቈሎ. 3፡2)።
ብኸምዚ ዝኣመሰለ ቓላት፡ ብሩራዊ መለኸት ዜደንቕ ድምጺ ኸም ዜስምዕ ንሰምዕ፡ ምድራዊ ነገር ከይንሓስብን ልዑል ዕድልናን ቤት ኣቦናን ከይንርስዕ። ነዘን ክልተ ዕላማታት እዚኤን፡ እተን መለኸታት ብወገን ኣምላኽ ኣብቶም ጥንታዊ ዘመናት ይንፋሓ ነበራ፡ ንዓና ድማ ኣብዘን ዳሕሮት መዓልታት እዚኤን፡ “እዝኒ ዘለዎ ይስማዕ” ከምኡውን፡ “ንቓል ግበርቲ ኩኑ እምበር፡ ሰማዕቲ ጥራይ ኣይትኩኑ” ዚብል ቃል ይመጸና።
