ጐይታ ንኣብርሃም ምስ ተገለጠሉ፡ ብቕጽበት፡ “መሰውኢ ሰርሐ” ኢልና ነንብብ። እዚ ብርግጽ ብዛዕባ ኣምልኾ ይዛረብ። ኣብ መልእኽቲ እብራውያን፡ እቶም ናብ ክርስቶስ ካብ ሰፈር ወጻኢ ዝኸዱ፡ ከምቶም ዘይጸንዕ ከተማ ዘይብሎም፡ ተጓዓዝቲ ባህሪኦም ጥራይ ኣይወስዱን፡ የግዳስ “ብቐጻሊ መስዋእቲ ምስጋና ንኣምላኽ” ዘቕርቡ ኣምለኽቲ ይኾኑ (13:13–15)።
ኣብርሃም ብዛዕባ ክብሪ እታ ምድሪ ኣብ ርሑቕ መጻኢ ገለ ነገር ጥራይ ኣይተገንዘበን፡ የግዳስ ንክብሪ እቲ ዝተገለጠሉ እውን ርእዩ ነበረ። ህያብ እታ ምድሪ ምስጋናኡ ክትስሕብ ትኽእል እያ፡ ግናኸ በረኸት እቲ ወሃቢ ንእኡ ኣምላኺ ገበሮ። ኩሉ ግዜ ከምዚ እዩ፡ ምኽንያቱ ኣምልኾ ካብ ልቢ ዝፈስስ እዩ፡ እቲ ልቢ ድማ ብክብሪ እቲ እንምልኾ ሰብ ዝመልአ እዩ።
ኣብርሃም “ስም ጐይታ ጸውዐ።” እዚ ብዛዕባ ምውካል ኣብ ጐይታ ይዛረብ። ዝኾነ ይኹን ድሌታቱ፡ ዝኾነ ይኹን ምጕዳል ኣብ ጉዕዞኡ፡ ዝኾነ ይኹን ተቓውሞ ክገጥሞ ዝኽእል፡ ዝኾነ ይኹን ፈተና ኣብ መገዱ ክመጽእ ዝኽእል፡ ዘይተሓለለ ምንጪ ነበሮ፡ ስም ጐይታ ክጽውዕ ይኽእል ነበረ።
ኣብ ኩሉ መዓልቲ ጸገም፡ እቶም ኣምላኻውያን ምንጮም ኣብ ጐይታ ይረኽቡ። ኣብ መዓልቲ ጥፍኣት ቅድሚ ማይ ኣይሂ፡ ከም ቃየል “ካብ ቅድሚ ጐይታ ዝወጹ” ነበሩ (ዘፍ. 4:16)፤ ግናኸ እቶም ኣምላኻውያን እውን ነበሩ፡ ንሳቶም “ስም ጐይታ ክጽውዑ ጀመሩ” (ቍ. 26)። ከምኡ ድማ ኣብቲ ጸልማት ዘመን ሚልክያስ፡ እቶም ኣምላኻውያን ምንጮም ኣብ ጐይታ ረኸቡ፡ ንሕና ድማ ከምዚ ኢልና ነንብብ፡ ንስሙ ይሓስቡ ነበሩ (ሚል. 3:16)። ኣብ ቀዳሞት ዘመናት ቤተ ክርስቲያን፡ ምእመናን “ነዚ ስም እዚ ዝጽውዑ” ተባሂሎም ይፍለጡ ነበሩ (ግብ. 9:21)። ኣብ ማእከል ስደትኦም፡ ናብ ጐይታ እዮም ዝምለሱ ነበሩ። ኣብ ማእከል ጥፍኣት እዚ ዳሕረዋይ ዘመን ድማ፡ “ካብ ንጹህ ልቢ ንጐይታ ዝጽውዑ” ገና ከም ዝህልዉ ተረጋጊጽና ኣሎና (2 ጢሞ. 2:22)።
