እቶም ኣብ ተሰሎንቄ ዝነበሩ ምእመናን ካብ ኩሎም ጣኦታት ናብ ኣምላኽ ተመሊሶም ነበሩ። ሓድሓደ ግዜ ካብ ጣኦታት ናብ ኣምላኽ ተመሊሶም ንብል፡ እዚ ድማ ሓቂ እዩ። ግናኸ እቲ እተጻሕፈሉ መገዲ ንዓበይቲ ኣምላኽ፡ ምስ ጣኦታት ብምትእስሳር የጕልሕ። እዚ ዘይኣገዳሲ ጉዳይ ኣይኰነን፡ ከመይሲ ንምስጢር ምድሓን እዞም ሓደስቲ ምእመናን የርኢ። እቲ ሓቀኛን ህያውን ኣምላኽ ብኸምዚ ዝበለ ሓይሊ ስሒብዎም ነበረ፡ ጣኦታት ድማ ካብ ኣዒንቶም ፈጺሞም ጠፊኦም።
ነብዪ ኢሳይያስ ኣምላኽ ምንጪ፡ ወሃብን ደጋፍን ህይወት ምዃኑ ብንጹር ኣርኣየ (ኢሳ. 41)። ሓደ እኳ ምስኡ ኣይወዳደርን ወይ ኣይወዳደርን! እቲ ህያው ኣምላኽ በይኑ እዩ ሓቀኛ ኣምላኽ። ንሱ ፍሉይ እዩ፡ ክምሰል ዘይከኣል፡ ከመይሲ ከምኡ ዝበለ የልቦን። ብዘይካ ነዚ ዓቢ ዩኒቨርስ ኩሉ ግዜ ምእላይ፡ “ንዝተሰብረ ልቢ ይፍውስ፡ ንቝስሎም ድማ ይኣስር” (መዝ. 147፡3)። እዚስ ክሳዕ ክንደይ ዓቢ ምዃኑ ኣይርእንዶ፧ እቲ እቲ መዝሙራዊ ዝበሎ ቐጺሉ ዘሎ ቃልከ፧ “ቍጽሪ ከዋኽብቲ ይቍጽር፡ ንኹሎም ድማ ብስሞም ይጽውዖም” (ቁ. 4)። እዚ ኣዝዩ ዘገርም እዩ፡ ናብ ምምላኽ ድማ ይመርሓና፡ ከምቲ እቲ መዝሙራዊ ዝጮኸረ፡ “ጐይታና ዓቢ እዩ፡ ዓቢ ሓይሊ ድማ ኣለዎ፡ ምስትውዓሉ ድማ ዘይወሰን እዩ” (ቁ. 5)። ኩሉ ዚፈልጥ፡ ኩሉ ዚኽእል፡ ኣብ ኩሉ ዘሎ! ብተወሳኺ፡ “እግዚኣብሔር ንትሑታት የልዕል፡ ንረሲኣን ድማ ናብ ምድሪ ይደርብዮም” (ቁ. 6)። ንትሑታትን ንቑሩባትን ዚገብሮ ምእላይ ዘገርም እዩ፡ ኩሉ ግዜ ምስ ጽድቂ ፍርዱ ዚሰማማዕ። ፍቕሩ ምስ ብርሃን ትሰማማዕ፡ ብርሃኑ ድማ ምስ ሓቀኛ ፍቕሪ። ምስ ኣምላኽ፡ ዝኾነ ስምምዕ የልቦን፡ ምስቲ ብርሃንን ፍቕርን ዝኾነ እውን ዝኾነ ውድቀት የልቦን (1 ዮሃንስ 1፡5፤ 4፡8)። ክሳዕ ክንደይ ዓቢ እዩ ኣምላኽና፡ እቲ ህያው ኣምላኽ፡ ወሃቢ ህይወት፡ ንምዉታት እውን ዜተንስእ። ስለዚ፡ ናብኡ ተመለሱ!
