ዓብዪ ፈጣሪና ኣምላኽ ኩሉ-ጥበበኛን ኩሉ-ዝኽእልን ኣምላኽ እዩ፣ ደጋፊ ናይ ዓብዪ ዩኒቨርስና። ኩሉ ነገር ኣብ ኢዱ ኣሎን ስሕተት ኣይገብርን፣ እንተላይ ንተመን ንሄዋን ከታልላ ምስ ፈቐደ። ኣዳምን ሄዋንን ንቓል ኣምላኽ ክእዘዙ ሓላፍነት ነበሮም። ኣብ ክንዲኡ፣ ንተመን ኣቐዲሞም። ብዛዕባ እቲ ኣምላኽ ብሓቂ ዝበሎ ብዝተሓብአ ሕቶኡ፣ ጥርጣረ ናብ ኣእምሮ ሄዋን ኣተወ፣ ንሳ ኣብ ክንዲ ሰብኣያ፣ እቲ ሕጋዊ ርእሲ ፍጥረት፣ ምስኡ ክትዛረብ ኣብ ርእሳ ክትሓስብ ጀመረት።
ሄዋን ነገራት ካብ ኣረኣእያ ተመን ክትርኢ ጀመረት፣ ምናልባት ብትእዛዝ ኣምላኽ ካብቲ ፍሉይ ኦም ከይትበልዕ ዝነበራ ነገር ከም ዝጎደለ ብምሕሳብ። ኣምላኽ ነቲ ትእዛዝ ምስ ሃበ ብሓቂ ይፈትዎም ነበረ ድዩ? እዚ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ሄዋን ንቓል ኣምላኽ ዝበሎ ነገር ወሰኸት፣ ከምኡ እውን ካብኡ ገለ ኣውጸኣት። እዚ ንጽልዋ ቓል ኣምላኽ ኣጉደሎን ንሳ ምስ ኣምላኽ ክትከራኸር ድሉውቲ ገበራን። ምስ ተመን (ሰይጣን) ክትከራኸር ጀመረት፣ ንሳ ንዕኡ ዘይጠቅም ጻዕሪ፣ ምኽንያቱ ተመን ኣዝዩ ብልህ እዩ። ምስ ሰይጣን ክንዛረብ እንተጀመርና፣ ክንስእን ኢና፣ ብርግጽ። ድሕንነትና ንቓል ኣምላኽ ምስማዕ እዩ፦ ምእዛዝን ምሕላውን። “እመን እሞ ተኣዘዝ፣ ካልእ መገዲ የለን።”
እንታይ ዝኸፍአ ጥፍኣት! ንተመን ብምስማዕ፣ ሄዋን ንሰብኣያ ኣየኽበረትን። ዝኸፍአ ድማ፣ ኣዳም ንትእዛዝ ኣምላኽ ኣፍረሰ፣ ኣብ ክንዲኡ ተመን ንሄዋን ኣታለላ እሞ ንሳ ንሰብኣያ ንምጽልዋ “መሳርሒኡ” ኾነት። ኣዳም ንትእዛዝ ኣምላኽ ኣፍረሰ፣ ብፍላጥ፣ ብድሌት፣ ብዕላማ። ግናኸ እዚ ውድቀት ናብ ፍታሕ ኣምላኽ መገዲ ከፈተ፣ ምኽንያቱ ንጐይታ የሱስ ኣእተወ፣ ንሱ ሰብ ኾነ፣ ክመውት ዝኽእልን ዝደልን፣ ቦታና ንምውሳድ። ንሱ ፍጹም ህይወት ምእዛዝ መርሐ እሞ ናብ ሰማይ ክምለስ ይኽእል ነበረ። ኣብ ክንዲኡ፣ ናብ መስቀል ጎልጎታ ከደ እሞ ሞተ፣ ቦታና ወሰደ። ከም ፍጹም መስዋእቲ ኣብቶም ሽዱሽተ ሰዓታት ስቓይ ንኣምላኽ ኣኽበረ። ንሓጢኣት ሰብ ንዘለኣለማዊ በረኸት እቶም ዝኣምኑ ተኸፍለ።
