ብክርስቶስ ዝተመገቡ ልቢ ሒዝካ ናብ ግጥምቲ ምእታው ክንደይ ዝኸበረ ነገር እዩ። ብዘይ ክርስቶስ ዝኾነ ልቢ ሒዝና ንጸላኢ ንምቕባል እንተደኣ ተጓዒዝና፣ ክንሳዕርር ከም እንኽእል ብርግጽ ክንጽበ ንኽእል። ሎሚ፣ ጽባሕ፣ ኩሉ ጊዜ ብክርስቶስ ንተመገብ፣ ከመይሲ ብቐዳማይ ምልክት ተበጊስና ናብ ዓወት ክንጓዓዝ ድሉዋት ክንከውን።
እወ፣ ፍቑራት፣ ንሱ ሰብ እዩ፤ ምግቢና ክርስቶስ እዩ—ሓቅታት ወይ መሰላት ዘይኮነስ፣ ንሱ ባዕሉ እዩ—ኣብዚ ድማ ከም ምግቢ ብሰለስተ ዝተፈላለዩ መልክዓት ቀሪቡልና ኣሎ፦ ፋስጋ፣ ጥንታዊ እኽሊ ምድሪ፣ ከምኡ’ውን መና።
እዚ ኣብ ከነኣን ዝነበረ ፋስጋ፣ ህዝቢ ኣብ ግብጺ ዘብዓልዎ በዓል እዩ፣ እንተኾነ ግን ክንደይ ዝተፈላለዩ ነበሩ። ኣብኡ፣ ብደም ፋስጋ ዝተሓብኡ፣ ካብ ጸልማትን ፍርድን ዝተኸልሉ፣ ካብ ገበኖም ዝተረድኡ፣ ንምህዳም ዝተሃንደዱ ህዝቢ ነበሩ። ኣብዚ ድማ፣ ብደሓን ናብ ከነኣን ዝበጽሑ፣ ካብ ናይ ግብጺ ጸርፊ ዝተገላገሉ፣ ካብ ሞት ዝሓለፉ፣ እንተኾነ ግን ብፍጹም ሰላም ናብ መበገሲኦም፣ ናብ መሰረት ኩሉ በረኸቶም ዝምለሱ፣ ንኣኦም ኣብ መስቀል ዝተሰቕለ ክርስቶስ ዝዝክርዎ ህዝቢ እዮም።
ፋስጋ ኣብ ከነኣን ምስ ናይ ክርስቲያን ቅዱስ ቁርባን ዝመሳሰል እዩ። እሞ ኣስተብህሉ፣ ንሱ ዘላቒ ምግቢ እዩ፤ ኣብ ክብሪ ኣይቋረጽን እዩ። እንተኾነ ግን፣ ኣብ ዘይብሉ ጊዜ ዝዝከር ናይ ጐይታ ሞት ዝዝክር ኣይከውንን እዩ፣ ከምኡ’ውን ንምዝካሩ ዝኾነ ዝተዳህሰሰ ነገር ኣየድልየናን እዩ፣ ከመይሲ ኣዒንትና ኣብ ማእከል ዝፋን፣ በጊዕ ባዕሉ፣ ከም ዝተሓርደ ኮይኑ ክርእያ እየን፣ ንሱ ኣብ መስቀል ዝተመስረተ ናይ ሓዳስ ፍጥረት ዝርአ ማእከል፣ መሰረትን መወከስን ናይ ዘለኣለማዊ በረኸት፣ ኣሽሓት ኣሽሓት ብኣምልኾን ብሓባራዊ ኣምልኾን ዝጥምትዎ ዕላማ እዩ።
