ኣምላኽ ኣብ ግብጺ ዘይፈልጥዎ ዝነበሩ ምግቢ ሃቦም፣ እቲ ናይ ከነኣን ጥንታዊ እኽሊ—ወይ “ዝተጠበሰ እኽሊ”—ሰማያዊ፣ ብኽብሪ ዝመልአ ክርስቶስ፣ ግናኸ ክርስቶስ ከም ሰብ ኮይኑ በዛ ሓጢኣት ዝመልኣ ዓለም ብዘይርኹስ ሰብኣውነት ዝሓለፈ፣ እቲ ዘይበዅዐ እንጌራ፣ በዚ ኸኣ በዚ ሰብኣውነት እዚ ኸምቲ ዝተጠበሰ እኽሊ ብሓዊ ፍርዲ ዝሓለፈ፣ ብትንሳኤ ናብ ክብሪ ዝኣተወ፣ ከም ሰብ ኮይኑ ኣብ የማን ኣምላኽ ተቐሚጡ ኣሎ።
ብተወሳኺ፣ ንሱ ኣብኡ ዘሎና፣ ከምቲ ምስ ኣቦና ዘሎና ዓቃቢ ጥብቂ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ንዓና ብሰብኣዊ ኣካሉ ናብ ክብሪ ከእትወና እዩ። እቲ ቦታ ንሰብ ኣብ ሳልሳይ ሰማያት ተዳልዩ ኣሎ፤ ብክርስቶስ ናብ ምሉእ ምጥዓም ሰማያዊ በረኸት ይኣቱ። ነዚ ሰብ እዚ እርእዮ እሞ፣ “እዚ ቦታይ እዩ፤ ኣነ ኣብኡ እየ፣ ኣብ ክርስቶስ ዘሎ ሰብ፣ ከምኡ ዝበለ ህይወት፣ ዘለኣለማዊ ህይወት፣ ካብ ምዉታት ዝተንስአ ሰብ ህይወት፣ ቅድሚ ሕጂ ዝረኸብኩ፤ ምስኡ ሓቢረ እየ፣ ኣብ ሰማያዊ ቦታታት ኣብኡ ተቐሚጠ፣ ነዚ ዘይተወሰነ በረኸት ብመንፈስ ቅዱስ እጥዕሞ ኣለኹ፣ ንሱ ድማ ናብኡ ይመርሓኒ። ብሩኽ መድሓኒ! ንዓይ ኢልካ ወረድካ፣ ንዓይ ኢልካ ኣብ መስቀል ተሰቐልካ፤ ናብ ክብሪ ኣቲኻ፣ ቅድሚ ምስኻ ንዘለኣለም ምዃነይ ከምኡ ድማ ከምኡ ምዃነይ፣ ብኣካልካ ናብኡ ኣእቲኻኒ ኣሎኻ።”
ከምዚ ዝበለ ክርስቶስ ምምልካት ክንደይ ዘደንቕ ሓጎስን ክንደይ ሓይልን ኣሎዎ! “ንሕና ዅላትና ግና ብዘይሽፋን ገጽና ኸም ኣብ መስቀል ርእይና ኽብሪ እግዚኣብሔር እናርኣና፣ ከምቲ ኻብ መንፈስ እግዚኣብሔር ዚኸውን፣ ካብ ክብሪ ናብ ክብሪ ናብታ ሓንቲ ምስሊ ንልወጥ ኣሎና” (2 ቈረ. 3:18)። ኣብዚ ጥቕሲ እዚ፣ ብጥንታዊ እኽሊ እታ ምድሪ ምምጋብና ዘስዓቦ ፍረ ንርኢ። እታ ብሰማያዊ ክርስቶስ ዝተፈጥረት ነፍሲ፣ ባህርያት ናይዚ ብሩኽ ነገር እዚ ክትመስል ትኽእል እያ። እዚ እዩ ግደና።
