ጐይታ ቀረባ እዩ — መስከረም 18, 2026: ኢሳይያስ 42:1

ጐይታ ንርእሱ ብኸመይ ከም ዚገልጻ ኽትዕዘቡ እደሊ፡ “ሓደ ክቡር ሰብኣይ።” እቲ ዘድሓነናን ክንውክልን ከነገልግልን ዘሎናን ንሱ እቲ ክቡር ሰብኣይ እዩ። ኩሉ ሓቀኛ ክብርን ልዕልናን ኣብኡ እዩ። ኣብ ኣበይ ከምኡ ኽትረክብ ትኽእል? ኣምላኽ ኣብኡ ረኺብዎ።

ንኣምላኽ ክንደይ ፍጹም እሙን ነበረ፡ ኩሉ ሳዕ ታዛዝን ኩሉ ሳዕ ጥሉቕ ዝምድና ዘለዎን። ኩሉ ሳዕ ንእኡ ዘሐጕስ ነገራት ይገብር ነበረ፡ ስለዚ ኣምላኽ ብዛዕባኡ፡ “እንሆ፡ ባርያይ … ነቲ ነፍሰይ እትሕጐሰሉ!” ኪብል ክኢሉ (ኢሳ. 42:1)። ምስ ሰባት ብዝነበሮ መገዲ ኸኣ ክንደይ ክቡር ነበረ! ሓደ እኳ ናይ ገዛእ ርእሱ ዝምልከት ምኽንያት ኣየንቀሳቐሶን፡ ጽልእን ዘይምስጋናን ካብ ሰባት ኣይቀየሮን። ንገዛእ ርእሱ ንምርዳእ ሓይሉ ኣየውጽእን ነበረ፡ ግናኸ ንኻልኦት እቲ ሓይሊ ወሰን ወይ ዕረፍቲ ኣይፈልጥን ነበረ። ንሱ ኻብ ንግሆ ጀሚሩ ኽሳዕ ምሸት ባርያ ኩሉ ነበረ። “ኣብ ንግሆ ኸኣ ኩሉ ህዝቢ ናብኡ ይመጽኡ ነበሩ” ተባሂሉ ተመዝጊቡ ኣሎ (ሉቃ. 21:38)። ንሱ ኣብኡ ይጽበዮም ነበረ፡ ንምምሃሮም፡ ንምግልጋሎም፡ ንምሕዋዮም፡ ኩሉ ሰብ ናብ ቤቱ ኽሳዕ ዚኸይድ ድማ ኣይዓረፈን፡ ንሱ ድማ ቤት ዘይብሉ ሰብኣይ ናብ ደብረ ዘይቲ ኸደ።

ኩሉ እቲ ኣብ ህይወት ኣገልግሎቱ ዝገበሮ ብኽብሪ ተገይሩ፡ ብጽቡቕ ተገይሩ። ኣብ ጥቓ እታ መበለት ኣደ፡ ንምዉታ ዝበኸየት፡ ደው ኢሉ ርኣዮ። ልቡ ብምሕረት ንሓዘና ተንቀሳቐሰ፡ ቃሉ ድማ ነቲ ምኽንያት ገሰጾ እሞ ወዳ እንደገና ህያው ገበሮ። ድሕሪኡ ድማ ሽልማት ወይ ምፍላጥ ከይጸበየ ኸደ። ደቀ መዛሙርቲ ኺሰጕዎም ከለዉ፡ ንቖልዑ ናብ ልቡ ኺእክብ ርኣዮ፡ ንሳቶም ንኻልኦት ኣገዳሲ ኣይነበሩን፡ ግናኸ ንእኡ ክንደይ ፍቑራት ነበሩ! ሓንቲ እኳ ሓገዝ ዘይረኸበት ኣይነበረትን፡ ሓንቲ እኳ ትህምቲ ብኸንቱ ናብ እዝኑ ኣይበጽሐትን።

ዘደንቕ መድሓኒ! እቲ ሓቀኛ ክቡር ሰብኣይ! ጐይታናን መምህርናን፡ ንሱ ድማ ንዓና ዘድሓነና ምእንቲ ኸነገልግሎ!